त्या तीरावर आहे तो पिंपळ पानांतुन ज्याच्या सळसळते ऋतुंची जाग आणि नखांनी ओरबाडतात ज्याला बिलंदर खारी ढोलीतल्या. तळहातच जणू! पिंपळपानं आहेत काही तांबुस कोवळी रेषांतुन जीवन घेऊन ओलंकंच लालसावलेलं, आभा ल्यालेलं प्रकाशाची. जडमूढ मुळांनी धरली आहे माती घट्ट पसरून आपली बोटं लांबचलांब आपोष्णी करायला पृथ्वीच्या गाभ्यातुन! फांद्यांचे बाहू फेकत अस्ताव्यस्त निळावंतीच्या वाणीने सांगतो तो घरट्यातल्या पिल्लांना आणि चोचीतल्या अळ्यांनाही, जन्मजन्मांतरीच्या कर्मकहाण्या वाऱ्यावर दहादिशा होणाऱ्या रुई-म्हाताऱ्यांच्या नी शीळ वाजवणाऱ्या पक्षांच्या. पांथस्थांच्या सावल्या टेकतात त्याच्या बुंध्याशी सुखदु:खांच्या बोला

हल्ली मी कुठेच जात नाही. कारण काय विचारतेस? कारण तूच. सवय लागलीये मनाला, नको तिथे तुझे संदर्भ शोधायची.. तुझ्या पाऊलखुणा, पुन्हा पुन्हा शोधायची. एक दिवस उबग आला तुझा, तुझ्या आठवणींचा, मग ठरवलं आता जायचंच नाही कुठे.. काय म्हणालीस? तसंही मला कुठे हौस होती फिरायची? नव्हतीच ती, आजही नाही मंदिरात जायची तर कधीच नव्हती हौस पण तरी यायचो तुझ्याबरोबर.. गर्दीनं रेटून रेटून देवापुढे आणल्यावर ते एक दोन क्षण काय तृप्त भाव असायचे तुझ्या चेहऱ्यावर ते टिपायला म्हणून यायचो.. तिथून बाहेर पडल्यावर 'छान झालं नाही दर्शन' असं घंटेसारख्या किणकिणत्या आवाजात म्हणायचीस ना?