आमचे आपले असेच आहे खिडकीकडून खिडकीकडे.. कधी इकडे कधी तिकडे बेन्चावरून बेन्चावरती माझ्या खिडकीचा फडफडे डोळा कितिदा समोरच्या स्क्रिनवरती मनात हलणारी पिंपळपालवी बसलेली विजेच्या लोळावरती पक्क्या गुंतल्या जुनाट गाठी काळ्या गढूळ डोहाच्या काठी अंधारडोह बसला जसा पाठी प्रकाशदीप जातो बुडीत खाती खिडकीकडून खिडकीकडे जुन्या पारावरून पारावरती झोकांड्या खात चालणे आता बेन्चावरून बेन्चावरती

नमस्कार. आत्ताच टीकाकार - १ यांनी माझ्या 'विहंगगीत' या रचनेला सुमार असे म्हटले आहे. मी या टीकेचे स्वागत करतो. टीकाकार -१ यांनी केलेल्या सुमार या परिक्षणामुळे माझ्याच रचनांबद्दल मला विचार करावासा वाटला आणि सहजच या चार ओळी सुचल्या त्या इथे लिहीत आहे. टीकाकार - १ यांचा मी आभारी आहे! शब्द माझे सूर माझे वाकुडे गाणेही माझे परि सांभाळून घ्या हो बोबडे हे बोल माझे.... धृ गीत माझी प्रीत माझी रीतही माझी जुनीच ताल माझा चाल माझी शाल माझी कांबळीत आजही आकाश गाते चांदण्याचे गीत माझे परि सांभाळून घ्या हो बोब हे बोल माझे...

विसरून पार गेलो, मीही असे लिहीत आकाश अक्षरांचे दिनरात रंगवीत शब्दातल्या कळ्यांना नव्हते फुलायचेच पण आतच वसंता बसलोच आळवीत केव्हातरी यशाची येई झुळूक मंद स्वच्छंद लेखनाचे तारू तरंगवीत शाली नकोत आता ना पुषगुच्छ हार घेई लपेटुनी मी मधुचांदणे पुनीत झेपावतो कळेना कोठे शकुंत आता अश्वत्थ शांत मौनी पाने थरारतात त्या अनुभवामृताला सीमा असीमतेची मी नादरूप वेडा सगुणी सणासुदीत बिलगून अक्षरांना फुटती झरे अनंत मग धुंद रान गाई वेडे विहंगगीत --अशोक गोडबोले, पनवेल.

नमस्कार. माझे परमस्नेही आणि रसिकाग्रणी श्री तात्या अभ्यंकर यांच्या मिसळपाव या संकेतस्थळावर लिहिताना मला अतिशय आनंद होत आहे. खास तात्यांच्या आग्रहाखातर मी खालील चार ओळी लिहिल्या आहेत त्या गोड मानून घ्या, ही विनंती!