मिसळपाव
विद्या बालनचे भजे...
विद्या बालनचे भजे...
आसुया
पानगळीची किमया; सारे विवस्त्र वक्ष तरूंचे हे
नक्षत्रांची नक्षी जणु की निळ्या अंबरी मय भासे
डौल लास्य कमनीय विशाखा चित्र रमलतम रेषांचे
चित्रकार अवघ्या विश्वाचा थबकल्यापरी आभासे
प्राण प्रियेचे विरही झुरले; सुकले तट का पानांचे ?-
की कात टाकली नवजन्मास्तव उबवित अंकुर पंखांचे ?
मज दिसतो रजशृंगार कळीचा मी भृंगासम अवतरतो
समक्ष बघतो तृप्त नहाणे अंतर्यामी उलगडतो
गुणगुणतो गाणे स्वप्नांचे नवी आवरणे पांघरतो
सृजनकल्प आसुया जगण्याची वाटेवरती अंथरतो
........................अज्ञात
काव्यरस
त्रिकोण - एक हजार वर्षाच्या इतिहासाचा.. - (द्वारसमुद्र) भाग -१
- # हाच लेख मीमराठी.नेट येथे प्रकाशित झालेला आहे.
- # हा लेख लिहताना शास्त्रीय माहिती अथवा त्याचे ज्ञान मिळवण्याचा प्रयत्न न करता माझ्या नजरेतून जे मी पाहिले ते लिहले आहे.
फरिश्ते
भारताला स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर खालसा करायचे राहून गेलेल्या एका संस्थानातील ही कथा आहे. सदाशिव अमरापूरकर तेथील राजा असतो. त्याचा रथ, ड्रेस आणि हेअरस्टाईल पाहून जे कोण त्याच्याशी वाटाघाटीला आले असतील ते बहुधा "नॉट वर्थ इट" शेरा मारून तेथून निघून गेले असतील. हा राजा जनतेवर कसलेही मोटिव्ह नसलेले अन्याय करत असतो. त्यात तो तेथे भारताचा झेंडा लावू देत नसतो. एका अन्यायानंतर तेथील जनता - म्हणजे ए के हनगल- खुदाकडे कोणीतरी पाठवण्याची विनंती करते.
मग दोन रोलर स्केट आकाशातून खाली पडतात. नंतर हवेतून तरंगत विनोद खन्ना व धर्मेन्द्र येतात.
सुटका
सूर्याची जरा अधिकच फाकलेली किरणं.
जणू सुटकेच्या प्रयत्नात.
पण ब-याचदा ती समाधानी दिसतात
कैदेतल माफक स्वातंत्र्य उपभोगताना
उमटत जातात खुणा कधी कधी त्यांच्या बंडाच्या
प्रकाशाच्या सावल्या जशा,
आणि मग संध्याकाळी घाई घाईने ती गोळा करतात सगळ्या सावल्या
आणि बांधून नेतात पुन्हा ,
नकोच पुरावा त्यांच्या बंडाचा, किंवा साध्या कुजबुजण्याचा सुद्धा.
त्या सगळ्या सगळ्या सावल्यांमध्ये माझी सुद्धा सावली दिसते
माझ्यातून फाकलेल्या धगधगणा-या, पोळलेल्या, किरणांसकट
तेव्हा समजते निरर्थक धडपड,
किरणांची नव्हे तर सूर्याची
स्वतःपासून सुटण्याची!
काव्यरस
रेखाचित्रे
ही मी काढलेली काही रेखाचित्रे आहेत..विशेषतः मी ही सर्व चित्रे रांगोळी या स्वरुपात काढतो...परंतु पहिल्यांदा या रेखा चित्रे कलाप्रकारात तरबेज व्हावे लागते,कारण तोच पुढचा पाया आहे...म्हणुन आधी पाया दाखवत आहेत...कळस पुढे लवकर करु...
पक्षांची सकाळ (भाग - १)
दर रविवरी मी सकाळी कॅमेरा घेऊन टेरेसवर, अंगणात किंवा आमच्या बेडरुमच्या खिडकीत बसते. कारण ह्या वेळी पक्षी कोवळे उन अंगावर घेण्यासाठी झाडांच्या फांद्यांवर बसायला येतात. इतर दिवशी फांदिवर बसायला आणि कॅमेरा हातात असायला योगायोग जुळून आला तर एखादा पक्षी कॅमेर्याच्या पिंजर्यात अडकतो. माझ्याबरोबर माझी मुलगीही तोंडावर बोट ठेउन निरिक्षण करते. कारण तिला माहीत आहे जर आपण आवाज केला तर पक्षी उडून जाणार.
मेंढीताई मेंढीताई
मेंढीताई मेंढीताई
अंगभर लोकर, मज्जा बाई -
थंडी जोरात वाजली तरी
तुला ऐकू येतच नाही ?
बेडूकराव बेडूकराव
का ओरडता डराव डराव ?
येत नाही झोप तुम्हाला -
बाळावर का चिडता राव !
मनीमाऊ मनीमाऊ
म्याऊ म्याऊ बंद करा,
उंदीर दिसत नाही तोवर-
तुम्ही जरा मौन धरा !
भूभूदादा भूभूदादा
येता जाता तुम्ही भुंकता -
चोर चोरी करतानाच
तुम्ही नेमके कसे पेंगता ?
बगळोपंत बगळोपंत
दिसतो तुमचा एकच पाय -
तलावातल्या माशांनी
खाल्ला का हो दुसरा पाय ?