शाळेत शिकलेल्या कविता, कोणतीतरी त्यापैकी एक मनात कुठेतरी घर करून राहिलेली आणि खूप खूप आवडलेली, भावलेली. काही वर्षांनंतर ऐकली की मनाला आणखीच जास्त भुरळ घालणारी. मला वाटत आपल्या प्रत्येकाची अशी एखादी 'खास' कविता असेलच. माझीही होती. शाळेत खूप खूप आवडलेली म्हणून माझ्या एका मैत्रिणीने तिच्या स्वतःच्या सुंदर हस्ताक्षरात मला लिहून दिलेली. पण नंतर नोकरी-संसार या सगळ्या पसाऱ्यात हरवून गेली. दोन-चार ओळी लक्षात होत्या पण पूर्ण नीट अशी आठवेच ना. शोधली म्हणा, गुगल करा काहीही सापडतं ... पण नेमकी हीच नाही मिळाली, का मलाच शोधता आली नाही काय माहित.

तू माझ्या शेजारी आणि घननिळ फुलोरा आहे स्वप्नवेड केसात माळताना स्पर्शाची रेशमधग बाहूतल्या ह्या घुसमटण्याचे हे शब्दनृत्य आहे जिथे भेटलो शरीर द्विपाला कुठल्याशा तुफानासम कोसळलो मीच माझ्यात माझी नाव तिथेच उलटली आहे भरून येता आभाळ चांदण्याने डोळ्यांचे तुझ्या अद्भुतसे नक्षत्र खोल गात्र वेडांचे निळे आकाश कसे फेसाळते आहे! जुळताना ओठांचे दुवे विरघळते अंतरात काही स्पर्शाच्या आरशात बघ सखे एक जीव दुसऱ्यास न्याहाळत आहे दंग गुंफण्यात क्षेत्रे आत्म्याची ही "देहबोली" हुंकार गर्द श्वासांचे हे वेद पारदर्शक भोगवेळी ही 'झदम अदम' वृत्ते मिलनाच्या लयीतली द्वैताच्या ह्या शरीरकिनारी गीत अद्वैती हे कोण गात आहे? अना