क्षणात क्षण विरत गेला काळ ही पुढे चालत गेला अबाल राहिलो आजही तसेच कर्तव्य ना दिसले कुठेच उद्या करीन म्हणता म्हणता उद्या कधी आलाच नाही दाभोळकर, कुलबूर्गी गेले तरी आम्हाला जाण नाही हो, मस्त चाललंय आमचं पण पोट मात्र भरत नाही शोधून शोधून थकलो, पण समाधान कुठे मिळत नाही इराक, सिरीया साक्ष आहे भविष्य फार स्पष्ट आहे सावरा लवकर स्वतःला ऐका तळमळीच्या साद ला कुठून येतात कन्हैया, उमर पुरे आता यांचा कहर का नाही पुरस्कारांचा मान हेच का सामाजिक भान बदललं पाहिजे वाटतं बलिदान, निस्वार्थ जाचतं शक्य आहे तुम्हा आम्हालाच फक्त पहिलं पाऊल लागतं.....

न्युरोलॉजी हॉस्पिटल एक जागा जेथे क्षणाक्षणात परिस्थिती बदलते पेशंटची आणि साहजिकच नातेवाईकांची. वेटिंग रूम, एक अनोळखी लोकांचा परिवार एक जागा जेथे होत असते, ईमोशन्सची, परिस्थितिची देवाणघेवाण. चार वर्ष बेड वर असलेल्या ओंकार ची आई, वाट बघतेय, त्याच्या तोंडून एक शब्द ऐकण्याची. बाविशीतल्या तिवारीचे वडिल सर्वांसोबत आनंद व्यक्त करताहेत, त्याने तीन महिन्यांनी दिलेल्या थोड्याशा प्रतिसादाची. गावाकडचा नाले, देव नामाचा जप करतोय, आई कोमातून बाहेर येण्यासाठी. केअरटेकर विठ्ठल, रक्ताच्या नात्यापेक्षा जास्त आणि चांगली कालजी घेतोय एका बाबांची. काय चूक त्या माऊलीची, जिला सांगितले होते की, तिच्या लेकराला फक्त खरच