Skip to main content

दक्षिण भारतातील सायकल प्रवासाचे अनुभव ६: ईशा आदि योगी (कोईम्बतूर) ते वडक्कनचेरी ११७ किमी

लेखक मार्गी यांनी गुरुवार, 23/04/2026 14:08 या दिवशी प्रकाशित केले.

✪ कोईम्बतूरजवळच्या शाळेत विद्यार्थ्यांसोबत भेट 
✪ तमिळनाडूतून केरळ प्रवेश
✪ वडक्कनचेरी, पण ते नाही हे!
✪ “ते वालं" हॉटेल नको, राहण्याचं हवं!
✪ पेडलिंगपेक्षा हॉटेल शोध मोहीम जास्त दमवणारी
✪ दक्षिण भारतीय लोकांची आत्मीयता!

नमस्कार. जानेवारीमधल्या सायकल प्रवासाचे हे अनुभव. १७ जानेवारी. ईशा आदियोगीची भव्य योग नगरी! इथे रात्री साडेनऊलाच निजानीज होते. निवास परिसरात मौन असतं. अशा शांत जागेत आराम छान झाला. पहाटे खिडकीतून बाहेर तारे दिसत आहेत. आकाश स्वच्छ आहे! वा! आजचा टप्पा थोडा मोठा आहे. पण निघताना आदि- योगी शिव मूर्तीसोबत थोडा वेळ थांबणार आहे. आवरून. रूमची किल्ली देऊन आणि निरोप घेऊन निघालो. सायकल प्रवासाचा सहावा दिवस! काय प्रवास होतोय हा. कालचा तो थरारक उतार! आजसुद्धा डोंगर आणि चढ- उतार असतीलच. आज पहिले ईशा आदि योगीच्या अगदी जवळच असलेल्या चिन्मय इंटरनॅशनल रेसिडेंशियल स्कूल, कोईम्बतूर इथे विद्यार्थ्यांना थोडा वेळ भेटायचं आहे. माझ्या रूटला लागूनच आहे, त्यामुळे फार डायवर्शन होणार नाही. तमिळ नाडूतली ही एक सर्वोत्तम शाळा, असं मला चिन्मय मिशनच्या स्वामी सुंदर चैतन्यजींनी सांगितलं. त्यांनीच तिथे ही भेट ठरवली.

(<a href="https://niranjan-vichar.blogspot.com/2026/04/south-india-cycle-expediti…">माझा ब्लॉग इंग्रजीत इथे वाचता येईल आणि सायकल प्रवासातले फोटो बघता येतील‌ व सर्व लेख एकत्र वाचता येतील.</a> त्याशिवाय विज्ञान प्रयोग, गणितातील गमती, ट्रेकिंग, ध्यान, आकाश दर्शन, फिटनेसबद्दलचे लेख तिथे वाचता येतील.)

<img src= "https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczOaCrhj89pU6QLpnijX1BUIIiYEb9…" alt=" "width= “500” />
.
<img src= "https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczM61kjw4xEyNXx5iDJw5Y_3JMNfWb…" alt=" "width= “500” />
.
<img src= "https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPGeD8_5Vousyx5qDFAesSxpebZeZ…" alt=" "width= “500” />
.
<img src= "https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczOAmx-KwQvmWyKInFwZA7MJ7g9uLR…" alt=" "width= “500” />
.
<img src= "https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPFEH5KEK0kh2YjjbtoZsBeXWSkRD…" alt=" "width= “500” />
.
<img src= "https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPrYC-QFwT9G-oYK1rOPc8ByOF8lw…" alt=" "width= “500” />
.
<img src= "https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPu0O35ZhKs_Au6AGbd0KwoFChBSc…" alt=" "width= “500” />
.
<img src= "https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPbil6XMKay8QoGAprj4p_UMY5IMS…" alt=" "width= “500” />

काही क्षण ध्यान करून भव्य शिव मूर्तीजवळून हळु हळु पुढे आलो! काय परिसर आहे हा! पलीकडे पर्वतरांग आणि पुढे केरळ! तीन बाजूंनी डोंगर आहेत! विलक्षण आसमंत. त्यात सकाळची‌ शांतता, थंडी आणि हलकं धुकं! अगदी छोटी गावं असली तरी रस्ते मात्र अप्रतिम. अनेक मिशनरी‌ शाळा आणि महाविद्यालयं दिसली. रस्ता थोडा चुकलो, पण स्वामी सुंदर चैतन्यजी माझं लोकेशन ट्रॅक करत होते, त्यामुळे त्यांनी लगेच मला फोन करून सांगितलं! चिन्मय इंटरनॅशनल शाळेमध्ये पोहचलो! विस्तीर्ण हिरवागार परिसर! अगदी मंत्रमुग्ध करणारा परिसर. मोरांचा केकारव! विद्यार्थ्यांसोबत पाऊण तास गप्पा मारल्या. त्यांना माझ्या प्रवासाचा उद्देश सांगितला. परभणीच्या निरामय योग प्रसार संशोधन संस्थेचं काम सांगितलं. ह्या शाळेतही योग आणि क्रीडा महत्त्वपूर्ण मानलं जातं. त्यानुसार त्यांच्याशी बोललो. खेळात उत्सुक असलेल्या अनेक मुला- मुलींनी प्रश्न विचारले. नववी आणि अकरावीच्या विद्यार्थ्यांसोबत आणि स्वामी शाश्वत चैतन्यजींसोबत छान संवाद झाला आणि निघालो!  

हा रस्ता कोईम्बतूरच्या जवळून जाईल आणि कोईम्बतूर- पलक्कड महामार्गाला मिळेल. ईशा जवळ असल्यामुळे हॉटेल्स भरपूर आहेत. पहिल्यांदा पोंगलचा नाश्ता केला. पोटाला अगदी चांगला असा हा नाश्ता. एक प्रकारचा बिनमिठाचा उपमा, पण चटणी- सांबार असल्यामुळे छान चव लागली. तीन्ही बाजूंना डोंगर असल्यामुळे रस्ता फिरून जातोय. कोईम्बतूरच्या थोडं अलीकडे मोठा रस्ता मिळाला. ऐसपैस रस्ता, पण अगदीच निर्जन! आजूबाजूला नारळाची झाडं! बाजूला असलेले डोंगर अजूनही धुक्याच्या दुलईत आहेत! अशा ठिकाणी सायकलीचा सर्वाधिक आनंद घेता येतो!

पुढे मुख्य महामार्ग आल्यावर तर सायकलने अजून वेग घेतला. गेले दोन- तीन दिवस डोंगर, घाट, उतार असल्यामुळे वेग कमी होता. काही वेळ तिस-या गेअरवर सायकल चालवली. पण नंतर वाटलं की, नको. अति जोर नको लावायला. त्यामुळे मग दुस-या गेअरवर जास्त आरामदायक प्रकारे सायकल चालवत राहिलो. तमिळ नाडू संपून आता केरळ सुरू होणार! डोंगरातून हळु हळु समुद्र सपाटीकडे जाणारा रस्ता असल्यामुळे उतार चांगला आहे. त्यामुळे वेगात जात राहिलो. पलक्कड! ती प्रसिद्ध पलक्कड गॅप! पश्चिम घाटामध्ये पलक्कडजवळ अशी एक गॅप आहे जिथे पर्वतरांगेमध्ये एक ओपनिंग आहे. नैसर्गिक अशी ही घाटाची सोपी वाट आहे. डोंगर हळु हळु मागे पडले आणि कोंकणासारखा केरळ जवळ आला! हिरवी कुरणं, लांब पात्राच्या नद्या आणि जलाशय! नारळाचे झाडं आणि कौलारू घर!

११ नंतर ऊन्हाचा जोर वाढला. डोंगरांमधून जमिनीजवळ आल्यामुळे उष्णता वाढली. पण वडक्कनचेरीपर्यंतचा प्रवास खूप वेगाने झाला. अलाथूर ओलांडून दीड वाजता वडक्कनचेरीला पोहचलो. म्हणजे सव्वा सहा तासांमध्ये ११२ किमी झाले! आधी अलाथूरला थांबायचा विचार होता. पण मग पुढच्या दिवशीचा टप्पा जास्त मोठा होत होता. त्यामुळे वडक्कनचेरीला थांबायचं ठरवलं. गंमत म्हणजे इथे अगदी शेवटपर्यंत कोणत्याही संस्थेसोबत/ व्यक्तीसोबत बोलणं झालं नाही. स्वामी सुंदर चैतन्यजींनी खूप प्रयत्न केले. त्यांनी संघाच्या एका कार्यकर्त्यासोबत मला जोडूनही दिलं. तेव्हा वाटलं की, राहण्याची सोय होईल. पण फोन केला तेव्हा कळालं की, ते वडक्कनचेरी हे नाही तर दुसरं आहे! त्यामुळे वडक्कनचेरीला पोहचल्यावरही खूप वेळ थांबावं लागलं. योगायोगाने तिथे एक ट्रक ड्रायव्हर मराठी बोलणारा भेटला! आणि हिंदी फार चांगलं बोलणारा एक हॉटेलवाला भेटला. कुठेच व्यवस्था होत नाही हे लक्षात आल्यावर वडक्कनचेरीमध्ये हॉटेल्सची शोधाशोध सुरू केली.

लोकांनी सांगितल्यावरून पहिले सरकारी गेस्ट हाऊसमध्ये गेलो! तिथे रूम मिळणार नाही, हा अंदाज होताच. पण तिथल्या ताई खूप चांगलं बोलल्या. अगदी या, बसा म्हणाल्या! इतकं सौजन्य आणि आत्मीयता! पुढे आणखी काही हॉटेल शोधले. वडक्कनचेरी तसं लहान गाव. त्यामुळे हॉटेल कमी आहेत. चौकशी करता करता एका माणसाने मला सांगितलं ते आहे की हॉटेल. मी बोललो "ते नाही", तर त्याने मला बाटलीचा इशारा केला आणि "तिकडे" असं सांगितलं! मग बोललो की, “स्टे हॉटेल!” एकदा तर वाटलं की, असंच पुढे २७ किलोमीटर त्रिशूरला जावं. तिकडे व्यवस्था होत होती. आधीच ११५ किमी झाले आहेत, त्यामुळे नको असं वाटलं.  हॉटेल काय मिळेल इथेच असं वाटत होतं. अशी बरीच शोधाशोध केली. शेवटी दोन हॉटेल बघून त्यातलं एक निवडलं. पण त्यात दोन तास गेले आणि सायकलिंगमध्ये मनाला जेवढं दमायला झालं नव्हतं तेवढं ह्या शोधामुळे दमायला झालं!

मुख्य महामार्गाला लागूनच एक रूम मिळाली! वाहनांचा आवाज सोडला तर बाकी ठीक आहे! एक रात्र तर थांबायचं आहे. मी, निरामय टीम आणि चिन्मय मिशनच्या स्वामी सुंदर चैतन्यजी आणि इतरांनी मिळून प्रवासाचं नियोजन तर केलं होतं. पण तरीही अशी गंमत झाली. पण त्यामुळे पुढे अजून जास्त प्रयत्न करायचे आणि ठिकाण आधीच ठरवून टाकायचं असं ठरवलं. हा एक धडा मिळाला. ह्या गोंधळामुळे त्या दिवशी मानसिक बॅटरीसुद्धा थोडी लो झाली. पण मग नंतर आराम झाला. फोनवर जवळच्यांशी बोलणं झालं. आणि मग परत फ्रेश वाटलं.

आज वडक्कनचेरीला भेटी अशा नाही झाल्या. उद्या मात्र त्रिशूरला एक आणि पिरोवमला चिन्मय मिशन विद्यापीठ अशा दोन भेटी जोरदार होतील! आता डोंगर जवळपास संपले आहेत. उद्या त्रिशूरच्या अलीकडे एक बोगदा आहे. त्यानंतर बराचसा सपाट भाग येईल असं वाटतंय. अर्थात् कोकणात असतात तसे सततचे छोटे चढ- उतार असतीलच. पण पुढे आता सोपा प्रदेश येईल असं वाटतंय! त्याचं उत्तर मात्र नंतरच्या दिवसांमध्ये मिळालं आणि पुढे इतरही गमती- जमती होत राहिल्या!

<strong>पुढील भाग: दक्षिण भारतातील सायकल प्रवासाचे अनुभव ७: वडक्कनचेरी- त्रिशूर- पिरोवम (इंटरनॅशनल चिन्मय फाउंडेशन) १२५ किमी
</strong>
वाचल्याबद्दल धन्यवाद. माझ्या ब्लॉगवर ट्रेकिंग, आकाश दर्शन, विज्ञान प्रयोग, ध्यान, फिटनेस, सायकलिंग इ. बद्दलचे लेख उपलब्ध. -निरंजन वेलणकर 09422108376. लिहीण्याचा दिनांक- 23 एप्रिल 2026.

लेखनविषय:
लेखनप्रकार

वाचने 26
प्रतिक्रिया 0

प्रतिक्रिया