मिसळपाव
मन चिमणं पाखरु,
उंच आभाळासी जाई.
मन पिंजऱ्यातील पक्षी,
बंध तोडूही न पाही.
मन ग्रीष्मासम तप्त,
शिशिर गारवा मनात.
वर्षाधारा संतत बरसत,
ऋतु बदलती क्षणात.
खोल मनाचिया डोही,
तळ कसा तो गाठावा.
चिरंतनाचे गूढ मनी,
शोध कधी न लागावा.
दूरवर पल्याड मनाचिये गाव,
ठाव तयाचा लागता न लागे.
शोध घेऊनी शिणला जीव,
कुठवर धावावे त्याचिया मागे.
मन उभे ऐलतीरी,
मन पैलतीरासी जाई.
मना ओढ किनाऱ्याची
नाव भरकटत राही.
मनाचिये गुंती,
अडकतो जीव.
तुटता तुटेना,सुटता सुटेना,
घट्ट बांधियेली वीण.
- नीलमोहर.
.
.
वाचने
7397
प्रतिक्रिया
8
प्रतिक्रिया
मस्त कविता
सुंदर !!! चित्रही आवडले :)
तरल कविता !
छान लिहिलंय
सुंदर कविता.
सुरेख ! खुप आवडली, चित्र
कविता आणि चित्र दोन्ही फारच
छान आहे कविता! आवडेश!