छोटेखानी जुना बंगला अन्
त्यातला म्हातारा मालक . .
आपल्या परदेशस्थित मुलाच्या
चार दिवसाच्या वास्तव्याच्या तयारीत . .

अंगणभर विखुरलेल्या पानांचा पसारा
झाडताना बघतो फाटकाला बिलगलेल्या
मधुमालतीच्या वठलेल्या वेलीच्या खोडाकडे . .
आणि विषादाने हसत परत झाडू लागतो
फाटकापासून बंगल्यापर्यंत नेणारी, खचलेल्या सुट्ट्या फरश्यांची
कर्मयोगी पायवाट . . .
पानांचे मळभ हटल्यावर मोकळी .

शुष्क पानगळ सुरुच राहते.
गोळा केलेली ढिगाराभर पाने,
पेटवून देऊन थांबतो म्हातारा धगीपाशी
लवलवणार्‍या ज्वाळा बघून
विषादाने हसतो आणि स्वतःलाच म्हणतो
गतिमान काळाच्या चक्रात
अगतिकपणे बांधून घेतलेला तुझा मुलगा,
कधीतरी . . .नंतर . . .
शेवटपर्यंततरी थांबेल कां,
फुटेपर्यंत ?