विशाल... काय सांगताय?.... काय अनुभव होता?.... वाचायला आवडेल....

व्यवसाय नाहि.... पण ध्यास आहे.... जबरदस्त... म्हणुन एकटा-दुकटा भटकत असतो... छान वाटत एकट भटकायला....

गर्दि नको वाट्टे रे.... आणि पाखरं असली की गोंगाट असतोच... मग काय मजा राहिलि भटकायची?..... लोकं अश्या जागी जावुनपण त्यांच्या घरात असल्या सारखी वागतात.... थोडि सुद्धा जाणिव नसते....

अगदी माळशेज थाटाचे नव्हे काही, पण असेच छोटे छोटे होते. कोंडेश्वराला वळसा घालुन पहिलं पठार मागे टाकलं की चढणीच्या तोंडाशीच एक छोटा धबधबा होता, तिकडेच बराचवेळ खेळलो आम्ही. >>रॉक प्याच पर्यंत गेला होतास?? खिंडीच्या दुसर्‍या टोकाशी जाऊन परत आलो :( खाली गुरवानेही सांगितलेलं, "वर जाऊ नका! दोर, शिडी, खडक सगळं शेवाळ्यानं भरलंय" आणी भयाण वारा अधिक जबरा पाऊस पाहुन खिंड सोडायचीही हिंमत नाही केली बॉ. आता दिवाळीच्या मुहुर्ताला रॉकपॅचवरुन बहिरोबाची पहिली पुजा झाली की परत जाणार आहोत, येणार का? :) ---------------------------------------------------------------------------------------- ::::हल्ली चालु असलेल्या मराठी-आंतरजालीय-टोळीयुध्दाचा आपण एक भाग नाही आहात? काय सांगता? स्वतःला कर्कवृत्ती मराठी माणुस कसे काय म्हणवता?::::

असे मदहोश करणारे नजारे भोवताली असताना, निसर्गातील अजुन एक सौंदर्य बघितले, सांगितले, अनुभवले तर त्यात गैर ते काय? ;) ते सौंदर्य लोकांना दिसावे, कळावे अशी सुप्त ईच्छा मनात असते म्हणुन भर पावसात सुध्दा मेकअप करुन येतात, मग त्यांना काय म्हणाल? :O सर्वात महत्वाचे आम्हाला सौंदर्य बघायला आवडते, कुस्करायला-विध्वंस करायला नाही. :) B) आम्हाला कोणी रसिक म्हणावे अशी आमची मुळीच अपेक्षा नाही, किमान तुम्ही स्वतःच्या रसिकतेच्या सीमा उघड्या करु नका आणि कॄपा करुन दुसर्‍यातल्या प्राणी शोधण्यापेक्षा स्वतःकडे डोळे उघडुन बघा, कुठेतरी कुणीतरी दुर्लक्षित केल्याची बोच मनात असेल, तर ती काढुन टाका. ....बरे वाटेल. 8> :)

खंडाळा स्टेशनला उतरुन, रेल्वे लाईनच्या पलिकडे जावे. उजवा हात धरुन सरळ चालत जावे, गावाच्या बाजुने चढावर डांबरी सडक जाते, ३र्‍या लाईट पोल पाशी उजव्या बाजुला फाटा फुटतो, तिथुन पाईप लाईन खालुन, बंगल्यांच्या बाजु बाजुने चालत जावे, रस्ता सरळ जंगलात घेउन जाईल. मुख्य पायवाटेने चालत रहावे, तासाभरात मोठा धबधबा लागतो, तो नागफणीचा बॅकफॉल!!! तिथुन पुढे १०च मिनिटावर डाव्या बाजुला छोटी पायवाट आहे, तिने उभा डोंगर चढुन जावे, (२० मिनिटे) पठारावर पोहोचाल. नागफणीचे सुंदर दर्शन घडेल. मग पायवाट आहेच, उजवी पकडुन चालत रहावे, डकाऊज नोझ (४० मिनिटे, शेवटुन दुसरा फोटो) , तिथुन थोडासा कडा चढला (थोडे कष्टदायक, १५ मिनिटे) की नागफणीच्या समांतर अश्या टोकावर येतो, मग ५ मिनिटात नागफणी... टीप : पायवाटेवर रॅपर्सच्या रुपाने मार्गदर्शक बहु असतात. शेवटचा कधी दिसला ते लक्षात ठेवावे. १०-१५ मिनिटात काही ना काही मिळतेच. पावसाळ्यात पाउलखुणा, बुटांचे ठसे मुबलक घावतात. सर्वच भ्रमण ध्वनींना बर्‍यापैकी सेवा मिळते. इथे बहुतेक सर्व पुणे-मुंबई आकाशवाणी मिळते. वर, फक्त टेबलस्पेस आहे, प्यायचे पाणि तिथे पावसात असते, खड्ड्यात साठलेले. शंकराचे छोटेसे देवूळ आहे, टोकाला रेलिंग लावुन सुरक्षा केली आहे. बाकी सोय आपण करावी. उतरताना समोरच्या बाजुने (नागफणी पाठीवर ठेवुन) उतरावे, तासा-दिड तासात पायथ्याच्या गावात येतो, तिथुन लोणावळ्यासाठी लोकल जीप्स असतात. (खंडाळयातुन प्रवासाच्या सोयी लिमिटेड असल्याने) कुटुंबासहीत आल्यास लोणावळामार्गे यावे.