दिवाळी अंक २०२१ : अलक - नवी पहाट

ट्रेकिंगच्या निमित्ताने अनवट वाटा शोधणारा बिनधास्त असा तो सरांच्या खास मर्जीतला होता. हिची ट्रेकिंग ची पहिलीच वेळ. जरुरीपेक्षा जास्त सामान घेऊन आलेली. सरांचे वटारलेले डोळे बघताच हिचे डोळे भरून आले. मग तिचं समान घ्यायला तोच पुढे आला. कधी कठीण चढावर हात धरताना, ती मागे राहिली म्हणून तिच्यासाठी थांबायला असं करत पहिल्याच ट्रेकमध्ये छान ओळख झाली. आज दिवाळीच्या पहिल्या दिवशी घरी राहायचं सोडून ही त्याच्याबरोबर ट्रेकला आलेली. पहाटे त्याने इतरांना सोडून हळूच तिला उठवलं आणि गडाच्या एका टोकावर जाऊन दोघ बसले. तिथून दिसणार दृश्य पाहून ती अगदी हरखून गेली. विरळ होत जाणार काळोख, सर्वत्र पसरलेलं धुकं, पण तरीही त्यातून डोकावणाऱ्या आजूबाजूच्या डोंगररांगा, मधूनच गावातून दिसणारे फटाक्यांचे लुकलुकणारे दिवे, आकाशातील एकमेव तरीही ठळक असा तारा. अविस्मरणीय असा अनुभव होता तो. हळूहळू प्रकाश वाढून सूर्योदय झाला आणि आपण ट्रेकला येण्याच्या घेतलेल्या निर्णयाचा तिला आनंद झाला. अभूतपूर्व अशी सकाळ ती अनुभवत होती. मनात साठवून ठेवत होती आणि साक्षीला होता तो. "माणसं सोडून कधी निसर्गाच्या जवळ जाऊन बघ, परतावंसं वाटणार नाही" हे त्याचे शब्द तिला आठवत होते आणि ती तिच्याही नकळत त्याच्याकडे ओढली गेली. आणि तो.. तो तर एकटक तिच्याचकडे बघत होता. दिवाळीचा सूर्योदय त्यांच्या आयुष्यातदेखील नवीन पहाट, एक नवीन सुरुवात घेऊन आला होता.