हे राम ! हे शाम !!

वा सुंदर सुक्ष्मदुर्ष्टि आहे ..!!!!

आम्हिही कालच सिनेमा बघितला. तेथे मी आणि माझा नवरा सोड्ल्यास बाकी सगळे 'गोरे अमेरीकन' होते. हिन्दि भजनाचे डिटेल्स आम्हि सोडल्यास बाकी सगळ्यान च्या डोक्यावरुन गेले. असे बरेच प्रसंग आजुबाजुच्या प्रेक्षकंना कळ्त नव्हते . बाकी चित्रपट किती सिरीअस्ली बघायचा हे ज्याने त्याने ठरवावे.

छान विषय, पहीला मुद्दा पटला. दुसराही मुद्दा पटला पण इथे तर 'गोपालसिंग नेपाली' या गाण्याचे लेखक आहेत असे म्हटले आहे. असो आपल्या सूक्षनिरीक्षणाचे कौतुक वाटले.
पुण्याचे पेशवे
Since 1984

मी अजून हा चित्रपट पाहू शकलेलो नाही, पहाणार तर नक्की आहे. मात्र आपली निरीक्षणे मला अयोग्य वाटत नाहीत. यात अजून एक न बघता बघितलेल्यांच्या संदर्भात निरीक्षण सांगतो:

विविध प्रांतातील भारतीयांबरोबर एका कामानिमित्त मिटींगला भेटलो होतो - त्यात जरा जास्तच भडक आणि हिंसक दाखवले आहे हे मान्य करत असूनही सर्वांना तो आवडला. त्यात विशेष काही गैर वाटले नाही. किंबहूना वास्तव वाटले...

आमच्या घरी काही अमेरिकन्स जेवायला आले होते. त्यांनी देखील हा चित्रपट पाहीला होता आणि भारावले होते. मात्र मला पहीला प्रश्न विचारला की खरेच हिंदू असे मारतात का? (त्या प्रश्नाचा सूर हा कायदा हातात घेणे हे एकतर्फी चालते अशा पद्धतीत होता).

या संदर्भात पण थोडे अवांतर आठवले: फारूख शेख आणि शबाना आझमीचा "तुम्हारी अमृता" म्हणून दोनपात्री केवळ पत्रवाचनावरून पुढे जाणारी प्रभावी एकांकीका होती. अमेरिकेत पण त्याचे ९३-९४ साली प्रयोग गाजले. मला ती बघता आली नाही पण परत चांगले रिपोर्ट्स ऐकल्याने हुरहुर लागली... त्याचे थोडक्यात कथानक असे:

दोन समर्थ कलाकारांमुळे हे नाटक गाजले आणि आवडले. मला देखील कथा ऐकल्यावर काही गैर वाटले नाही. मात्र त्यातील हा हिंदू मुलीचे वाया जाणे आणि मुसलमान मुलाचे खानदानी वागणे वगैरे, न्युयॉर्क मधील एका भारतीय वृत्तपत्राच्या पत्रकाराच्या नजरेत आले, आणि त्याने शबानाला प्रश्न विचारला की जर हे उलटे असते (वाया गेलेली मुलगी मुसलमान आणि ससंस्कृत मुलगा हिंदू) तर तू यात काम केले असते का? तर तीने नाही असे उत्तर दिले...

असो.