मंत्रसामर्थ्य

वरील विधान क्र.१ मध्ये जे मांडलेल आहे त्या संदर्भात तसेच जो विधान क्रं २ आणि विधान क्रं ३ मध्ये जो दावा आहे या संदर्भात कोणी व्यक्ती विचारणा करेल की कुंडलिनी म्हणजे मुळात नेमकं काय ? ती जागी करतात म्हणजे नेमकं काय करतात ? ती जागी करण्याची रीत कोणती ? हे सिद्ध करता येऊ शकते का ? त्याचा परीणाम मोजता सिद्ध करता येतो का? १. दहा वेगवेगळ्या वयाच्या, वंशाच्या, देशाच्या दहा लोकांना एकच लवंगी मिर्ची खायला दिली तर कोणास किती तिखट लागली याचे वैज्ञानिक पद्धतीने मोजमाप करता येते का? २. एकाच वर्गात एकच शिक्षक एकाच पद्धतीने ३० मुलांना शिकवतो, पण प्रत्येकाला परिक्षेत मार्क्स वेगवेगळे पडतात ते का? त्या मार्क्सवरून मुलांचे मूल्यमापन योग्य वैज्ञानिक पद्धतीने होते हे सिद्ध करता येते का? या प्रश्नाचे उत्तर देऊ शकलात तर काय सिद्ध करता येते व परिणाम मोजता येते ते सांगेन. विधान क्रं २ व ३ संदर्भात --- कुठले संशोधन करुन ? त्यात नेमके कुठले प्रयोग करुन ? कुठले निष्कर्ष क्र.१,२,३ इ. त्यातुन काढलेले आहेत. त्या निष्कर्षांचा जसा वैज्ञानिक प्रयोगांच्या निर्ष्कर्षांचा जगात कोणालाही त्या रीतीने गेल्यावर पडताळा घेता येत असतो. तसा त्यातुन काढलेल्या निष्कर्षांचा पडताळा घेता येऊ शकतो का ? बहुतेक पाककला-शास्त्रचा उल्लेख आपण गाळलेला दिसतोय. एका छापील पाककृतीबरहुकूम दहा लोकांनी पदार्थ तयार केला तर तो सेम टू सेम येत नाही, असे का? एकच ठिकाणी दहा चित्रकारांनी एकच वस्तूचे पेंटींग केले तर सेम टू सेम येत नाही असे का? संशोधन, प्रयोग वैगेरे मोठे शब्द वापरले की प्रतिवाद करणार्‍याला कोंडीत पकडल्याचे समाधान मिळू शकते पण त्याने सिद्ध काहीच होत नाही. मनुष्यजातीच्या प्रत्येक बाबतीत अनादिकालापासून संशोधन, प्रयोग झालेले आहेत. तुम्ही ज्या वैज्ञानिक पद्धतीचा आग्रह करत आहात ते तसेच असले पाहिजे असा आग्रह का? जगातली प्रत्येक घटना विज्ञानाच्या कसोटीत बसतेच असे काही आहे का? असो. तर तुमचा प्रश्न: कुंडलिनी जागृती वा मंत्रसाधना हे कुठल्या संशोधनाचे वा प्रयोगाचे फलित आहे? असे काही प्रयोग आहेत का ज्या योगे कुणीही ते अनुभव घेऊ शकतो? त्याचे उत्तरः योग्य गुरूंच्या मार्गदर्शनाखाली योग्य पद्धतीने मार्गक्रमण केल्यास याचा अनुभव कोणासही घेता येतो. निव्वळ शाब्दिक चर्चेत हे आम्हाला सिद्ध करून दाखवा म्हटल्याने काही होत नसते. ताप आलेल्या माणसाला पॅरासिटामॉल घ्यावीच लागते. तीचे केमिकल फॉर्मुल्यांचे विस्तृत वर्णन करुन, प्रयोग परिणामांचे पेपर डॉक्टरांच्या परिषदेत सादर केले म्हणून आपोआप ताप उतरत नाही. तुम्ही पॅरासिटामॉल घ्या, ते कशी काम करते, का काम करते ह्याच्याशी पेशंटला काय कर्तव्य? डॉक्टरने एखादे औषध दिले तर ते आपण मुकाट्याने घेता की त्याच्याशी शाब्दिक वाद घालत बसता? औषध घेतल्यावरच तुम्हाला अनुभव येईल की शाब्दिक चर्चेतुन? पुढे असे आहे की हे गुरू तुमच्याकडून एक पैसाही घेत नाहीत, हे अगदी फुकट ज्ञान आहे. मग तुम्हाला नक्की आक्षेप कशावर आहे? असे असते की 'एखादा गुरू दहा लाख रुपये घेऊन कुंडलिनी जागृत करून देतो' वैगेरे तर समजले असते. ही पुर्णपणे वैयक्तिक लाभासाठीची वैयक्तिक साधना असतांना, कुणावरही कसलीही बळजबरी नसतांना इतका आकांडतांडव कशासाठी? या सर्व प्रश्नांची ज्रर एखादा वैज्ञानिक असेल व त्याला त्याच्या एका प्रयोगा निष्कर्षांसंदर्भात असे विचारले तर तो उपस्थित प्रश्नांवर कुठलाही आक्षेप न घेता उलट चिकीत्सेचे स्वागत करुन सहजतेने उत्तर देत असतो. हे वैज्ञानिक जगात नित्य रोज सहज घडत असते. एखादा वैज्ञानिक मूळात नविन शोध लावल्यावर स्वतःहुन ते इतर वैज्ञानिकांसमोर सादर करुन त्यावरील आक्षेपांना उत्सुकतेने सामोरा जात असतो त्यात त्यांना भय लज्जा काहीही नसते कारण त्यांनी ते स्वत" सिद्ध करुन बघितलेले असते व त्यांच्यात तो आत्मविश्वास असतो त्यांच्यात खुलेपणा असतो. प्रश्न विचारणारा हा तुच्छ नसतो उलट तो एक प्रकारे वैज्ञानिक सत्य एस्टॅब्लीश होण्यास पुरक अशी मदतच करत असतो. विज्ञानात क्रीटीसीझम हा कनस्ट्र्क्टीव्ह मानला जातो. माझ्या प्रतिसादाच्या संदर्भात हा उतारा कितपत योग्य आहे हे कळत नाही. एखाद्या वैज्ञानिकाने काही संशोधन केले तर ते तपासण्याचे नियमही असतात की नाही? उदा. झाडांच्या वाढीसाठी एखादे औषध कुणी शोधून काढले तर इतर वैज्ञानिक ते त्यांच्या झाडांनाच घालून बघतील, माणसांना वा गुरांना घालून बघणार नाहीत. यासंदर्भात संशोधकाने केलेल्या दाव्याचे खंडन वा समर्थन झाडांना ते औषध घालून प्रयोग करूनच बघता येईल की फक्त शाब्दिक चर्चेतून ते औषध सिद्ध होते? अध्यात्मात क्रिटीसिझम नाही असे आपणास का वाटले कुणास ठावूक. अहो, क्रिटीसिझम हा मानवी जीवनातल्या प्रत्येक क्षेत्रातल्या प्रगतीचा आधारस्तंभ आहे. त्यास अध्यात्म कसे अपवाद असणार? तर्क अमान्य आणि वाद चिकीत्सा अहंकार आहेत. वाद चिकित्सा ह्या अहंकार केव्हा होतात? झाडांच्या वाढीसाठीचे औषध माणसांना उपयोगाचे नाही त्यामुळे ते फोल आहे असे सिद्ध करू पाहणार्‍यांबद्दल आपण काय भूमिका घ्याल? या सर्व चिकीत्सेला सामोरे जाणे टाळण्याचे बहाणे आहेत. कारण आपले दावे त्यासमोर टीकणार नाहीत ही भीती हे खरे कारण. ही जी अध्यात्मिकांची वैज्ञानिक चिकीत्सेला सामोरे जाण्याची भीती हीच फार बोलकी आहे. अंनिस च्या प्रयोगांना सामोरं जायला त्यांच्या पारीतोषीका ला आजपर्यंत कुठलाही चमत्कारी आजपर्यंत मिळवु शकलेला नाही हे एक याचेच उदाहरण आहे. एका अक्षय कुमारच्या चित्रपटात हात बांधलेला अक्षय हा खलनायका समोर उभा असतो त्याला तो म्हणतो जे वेगळ्या संदर्भात आहे मात्र माझ्या वरील म्हणण्याचा आशय अधिक उत्तमपणे व्यक्त करते त्यात तो म्हणतो ये जो डर है ये जो डर है तुम्हारे अंदर ये अच्छा है जरुरी है. वैज्ञानिक म्हणवणार्‍यांनी आध्यात्मिक साधनेच्या प्रयोगाला समोरे जाणे टाळण्याचे काय कारण असावे तुमच्या मते? फार काही बोलणार नाही. जास्त काही हुंहाछु करायची गरज नाही. फक्त दहा दिवस विपश्यना शिबीर करा. तिथले गुरुजी जसे सांगतील तसेच्या तसे फॉलो करा. कारण ती एक शास्त्रीय पद्धत आहे. ती तशीच फॉलो केली तरच तसे परिणाम येतात. दहा दिवसाचे अनुभव मग आम्हाला इथे येऊन सांगा. आहे का तयारी? आता म्हणून नका की आम्हाला लॅब टेस्ट करायच्यात म्हणून. परत ते झाडांचे औषध माणसाला वापरण्याचा अवैज्ञानिक प्रयोग करू नये. पॅरासिटामॉल घ्या, ताप उतरतो की नाही बघा. पण तुम्ही म्हणाल आम्ही तिचे घटकपदार्थ लॅबमधे चेक करून सांगतो ताप उतरतो की नाही तर कसे चालेल? बोला आहे का तयारी वैज्ञानिक चिकित्सेची? डर कोणात आहे खरोखर ते नंतर बघता येईल... ही जी भीती आहे आध्यात्मिकांना चिकीत्सेची तीच त्यांना त्यामधील फोलपणाची टोचणी करुन देत असते. त्यांना माहीत असते की आपली सर्व विधाने दावे चिकीत्सेच्या प्रयोगांच्या उलटतपासणी च्या आघाताने कोलमडुन पडतील. आणि म्हणुन ते चिकीत्सेला सामोरे जात नाहीत त्याऐवजी प्रश्न उपस्थित करणाराच नीच अयोग्य तुच्छा इ. इ. अ‍ॅड होमेनीम. वैज्ञानिक द्रुष्टीकोणाचा एक सुपरीणाम असा की प्रत्येक बाबाला प्रवचनात ये सायन्स ने भी माना है ही पुरवणी सतत जोडावी लागते. त्यांचा श्रोताही या पुरवणी शिवाय त्यांचे म्हणणे ऐकत नाही. हा एक प्रकारचा विज्ञानाचा मोठा विजय आहे. ही भीती नकारात्मक नाही हा एक चांगला विधायक वचक विज्ञानाने अशा प्रकारच्या वल्गनांवर (ज्या कधीही सिद्ध क रता येत नाहीत ) बसवलेला आहे. पैसे खाऊ भोंदुंचे प्रवचन ऐकून अध्यात्माबद्दल काहीच्याकाही मते बनवणार्‍यांना मी कधीच महत्त्व देत नाही. विज्ञानाने सिद्ध केले म्हणजे नक्की काय केले असे त्यास उलट विचारले की बोलती बंद होते. भोंदुं, बोगस, अकार्यक्षम डॉक्टरांच्या नादी लागून अनेकांनी जीव गमावला आहे. म्हणून आधुनिक वैद्यक शास्त्र खोटे ठरले का? तुमच्यावर उपचार करणारा भरमसाठ पैसे घेऊनही तुमच्या बरे होण्याची कधीच काही गॅरंटी घेत नाही तिथे असे प्रश्न, चिकित्सा का विचारल्या जात नाहीत. आणि फुकट साधनेच्या बाबतीतच का विचारले जातात? विधायक वचक का असावा? विज्ञान इतके श्रेष्ठ आहे तर सर्व जगच वैज्ञानिक पद्धतीनेच चालणारे, मानणारे असले पाहिजे की नाही? असे भोंदूबाबा प्रचलित असतात यात विज्ञानाचे अपयश नाही दिसत का? डॉ. खरेंनी अशी माणस असतात ( कमी आहे असे त्यांचे म्हणणे आहे इतकेच ) असे ही म्हटलेले आहे. त्यासाठी त्यांनी बर्ट्रांड रसेल आयुष्यभर वैज्ञानिक विचारसरणी ठेवणारा याचे उज्वल उदाहरण ही दिलेले आहे. डॉ. खरेंचा संदीपजींनी कदाचित मिस केलेला प्रतिसादातला भाग असा तुम्ही म्हणता तसे विवेकी आणि कणखर लोक मीही पहिले आहेत किंवा पाहतो परंतु असे लोक १०० पैकी फारतर १ असतात बाकी ९९ नाहीत. आपला मृत्यू समीप आला असतानाही आपला बुद्धी प्रामाण्यवाद स्पष्टपणे व्यक्त करणारा बर्ट्रांड रसेल सारखा माणूस विरळाच. त्याच्याच पुढच्या प्रतिसादात संदीपजींनी कदाचित मिस केलेला गुलाम यांचा प्रतिसाद ज्यात नास्तिक भगतसिंग चे मृत्युला धैर्याने नास्तिकता अबाधिक कायम ठेउन सामोर जाण्याचे उदाहरण व लिंक श्री गुलाम यांनी दिलेली आहे. अपवादाने नियम सिद्ध करण्याचा बालिश प्रयत्न यापेक्षा ह्यास अजून काय म्हणावे? जगात सर्व प्रकारचे लोक असतात. अंतराळ वैज्ञानिक असलेले इस्रोचे लोक जगातली सर्वात स्वस्त अंतराळ मोहिम बनवतात पण बालाजीचा आशिर्वाद त्या मोहिमेसाठी घ्यायला जातात. असे अनाकलनीय घडामोडी घडतच असतात. त्याचा हवाला देऊन सगळे सायंटीस्ट देवभोळेच असतात बघा असा मूर्ख दावा मी तरी करणार नाही. तुम्ही का केला हे तुमचे तुम्हाला माहित. बर्ट्रांड रसेलचं उदाहरण देऊन नेमकं काय सिद्ध करत आहात हे मला कळले नाही. तुम्हीही तुमच्या मान्यतेला एखादा प्रसिद्ध व्यक्ति फॉलो करतो असे दाखवण्याचा प्रयत्न करत आहात. तर्काला लोकमान्यता लाभल्याशिवाय आपणास त्यामधे आत्मविश्वास येत नाही हेच मी कमोदिनी च्या धाग्यावर सांगितले ते आपण सिद्ध केले याबद्दल धन्यवाद! देवाला शरण जाणे हे एखादा करत नाही त्याने नक्की काय सिद्ध होते? मीही देव मानत नाही, की कुठल्याही अज्ञात शक्तीत विश्वास ठेवत नाही. माझे जीवन कुणा दुसर्‍याच्या इच्छेनुसार चालले हे मला मान्यच नाही. जन्मापासून ते आतापर्यंतही अगणित संकटांतून जात असता मी कधी देवा माझ्यासोबतच असे का केले असे कधीच बोललो नाही. जीवनात येणार्‍या सर्व चांगल्या वाईट गोष्टींना साक्षीभावाने बघतो. दु:खाची मजा घेतो, सुखाचीही मजा घेतो. माझे जीवन निसर्गचक्राचा एक भाग आहे इतके मला कळले आहे. अध्यात्म यापेक्षा वेगळे काही नसते. असे जगल्याने खरे अध्यात्मिक मृत्यूला कधी घाबरत नाहीत. अध्यात्माचा विरोध करून पोकळ विज्ञानवादीही मृत्यूला घाबरत नसतील अशी अपेक्षा आहे. भोंदु अध्यात्मिक स्वतःही टरकतात, इतरांनाही भीती दाखवून स्वतःचा गल्ला भरतात. अशांपासून वैज्ञानिक असो वा श्रद्धावंत, सर्वांनीच दूर राहणेच श्रेष्ठ.

http://misalpav.com/comment/772831#comment-772831 हा प्रतिसाद बघितला नाही?