राम राम मंडळी. कसं काय बरं हाय ना? काही नाही हो, जरा एक कविता लिहित होतो. छ्या. तुमचं आपलं काहीतरीच. फक्त दहा वीस टक्के कवींनाच कविता स्फुरते. बाकीचे कविता पाडतात. आम्हीही या रटरट कवींपैकीच. म्हणजे र ला र आणि ट ला ट जुळवून कविता पाडणारे. कुणा थोरामोठयाने आमच्यासारख्या कवींना यमक्या कवी म्हणून उचित सन्मान केला आहे. काय म्हणता, रामदास की मोरोपंत यापैकी कुणीतरी ते म्हटलंय? जाउ द्या हो. इथे चावडीवर एकापेक्षा एक अभ्यासू लोकं आहेत. संदर्भ चुकला तर उगाच आपली पुजा बांधून आनंद शिंदेची रेकॉर्ड वाजवायचे. तुम्हाला चालेल का अशी द्विअर्थी गाणी वाजवून चावडीची प्रतिमा खालावलेली? अच्छा ते होय? ओळखतो मी त्यांना. सातपूर यमायडीशीत असतात कामाला. मागे सातपूर यमायडीशीसह नाशिक पुणे मुंबई सुवर्ण चतुष्कोण आंदोलनात आम्ही दोघांनी लोकांना पेटवणारी गाणी म्हटली होती. अहो नाही हो. लोक उगाच पराचा कावळा करतात. काही चेतवणारी वगैरे नाही. तुम्हाला सांगतो, कवी ही जमात बदनाम केलीये या संस्कृतीगान वाल्यांनी. जरा कुठे काही सामान शब्द आला की ह्यांना भलतंच सामान दिसायला लागतं. सगळेच काही आमच्या गुर्जींसारखे किंवा नगरात निरंजन ओवाळणार्‍या आमच्या शैलेंद्रसारखे नसतात. असो. तर मी काय म्हणत होतो. एक कविता लिहायला घेतलं दोन दिवसांपूर्वी. पण सगळं घास कडव्यांसारखं चालू आहे. गाय जशी रवंथ करत एकेक घास पचवते ना तसं आमच्या कवितेच्या कडव्यांचं झालंय. सोमवारी एक कडवं, मंगळवारी एक कडवं आणि आज बुधवारी एक कडवं अशी तीन कडवी लिहून झाली आहेत. म्हटलं अशी रोज एकेक कडवी लिहिण्यापेक्षा चावडीवर जाऊन हसत खेळत कविता पुर्ण करुन घेऊ या. ही घ्या ती कविता. आणि होऊन जाउ द्या पुढची कडवी. आतूरतेने कुणाची वाट पाहतो आहेस रे आकाशीच्या चंद्राने एकदा विचारलं मला म्हटलं येणार आहे रे कुणी तुझ्यासारखंच शुभ्र चांदण्यांच्या गाडीतून मला भेटायला एक छान हळूवार मंद वार्‍याची झुळूक येईल झाडे पाने फुले तिच्या स्वागताला सजतील अगदी अलगद उतरेल ती खाली, पण तरीही ती खाली उतरताना पैंजण थोडेसे वाजतील फुललेल्या मोगर्‍याचा गंध पसरेल वार्‍यावर मेंदी भरलेल्या पावलांनी ती हळूवार चालेल अन फुलण्याचा ऋतू नसतानाही गुलमोहर तिच्यासाठी आरक्त लाल पायघडया घालेल