फोटू टाकत होतो दिसत नाहीयेत

नक्कीच २०१० ला लिहिलेल्या माणसाला याचा फायदा होणार नाही. पण आज पासून पुढे काही वर्ष हा धागा लोक लक्षात ठेवतीलही. नशीब त्या परमेश्वराचे तुम्हाला झाला नाही! पण कधीच कोणालाही विषमज्वर होऊ नये असे वाटले. आणि म्हणूनच हे सारे काही.... जेव्हा एखाद्यावर वेळ येते ना तेव्हा खूप हाल होतात हो, बिच्चार्यांचे. विचार करा, एखादा सद्गृहस्थ/IT engineer कोठे तरी धावपळीत/परदेशात असेल,खाऊ घालणारा जवळचा/घरातला कोणी नाही, वरून खाण्याकडे दुर्लक्ष होत असेल तर..... लांब कशाला जाताय, आपले सर्वांचे लाडके यश चोप्रा साहेब यश चोप्रा साहेब साध्या वाटणाऱ्या डेंगू(हाही एक ज्वरच आहे) मुळे गेलेत हो, जाता जाता भारतीय फिल्म सृष्टीचे किती तरी न भरून निघणारे नुकसान झाले. असो. राग मानु नये व यापुढे सर्वांनी वेळेवर छान छान जेवत जाणे. कळावे,लोभ असावा. आपला मिपास्नेही :आयुर्हीत

एकदा टायफॉईड आहे म्हटल्यावर डॉक्टर पेशंट दोघांचेही समाधान. ९०टक्केहून जास्त वेळा केवळ तीन ते पाच दिवसांच्या साध्या अँटिबायोटिक्सनी टायफॉईड (खरोखर असेलच तर) बरा होतो. उरलेल्या १० पैकी पाचांना हायफाय अँटिबायोटिक लागतील तर पाच टक्के काँप्लिकेट होतील. मात्र नैतिक प्रॅक्टिस नसणारे डॉक्टर/ वैद्य/ आर एम पी साळ्यानाच भारीतली अँटिबायोटिक्स देतात. पूर्वी जेव्हा योग्य अँटिबायोटिक उपल्ब्ध नव्हती तेव्हा टायफॉईडने जीवावर बेतण्यासारखे काँप्लिकेशन होत. आतड्याला अल्सर हे त्यातील एक. म्हणून मग पथ्य वैगेरे सांगत. आजकाल तेच लक्षात ठेऊन काही प्रॅक्टिशनर्स किंबा नातेवाईकमंडळी रुग्णाला जीवघेणे पथ्य करयला भाग पाडतात. मग विटॅमिन डेफिशीयन्सी होते. जास्त करून विटॅमिन बी ची कारण दूध, मांस असे सारेच प्राणिज पदार्थ बंद करतात. त्यामुळे न्यूरोपथी, अ‍ॅनेमिया आणि फारच जास्त झाल्यास हिमोलायटिक जाँडिस होतो. (काविळ) अगोदर टायफॉईड झाला आणि आता काविळ हे कित्तीतरी रूग्णांकडून ऐकायला मिळते. एकूण काय टायफॉईड असो किंवा नसो, कोणत्याही तापात तुम्हाला पचेल ते कमी तिखट , मसाले इ. घालून तुम्ही खाऊ शकता. उलट्या, अ‍ॅसिडीटी जुलाब होत असतील तर द्रवपदार्थ जास्त घ्या. सगळे पदार्थ खाताना हायजिन मात्र पाळा. समाप्त!