माझ्या अहो॑चा विसरणे हा ३६ गुणा॑पैकी एक गुण. ते कधी आणि काय आणि कसे विसरतील याचा नेम नाही. नविनच लग्न झाल्यावर मी खिचडी केली होती, त्या॑ना डिशमध्ये घालुन दिली , मग मी इतर कामाला लागले, हे मला विचारत आले अग! तु माझी खिचडी खाल्ली का ? मग आम्ही दोघे ही ती खिचडी शोधु लागलो, एकदाची ती पु़स्तका॑च्या कपाट मिळाली. दुसरी गंमत. आम्ही तिसर्‍या मजल्यावर राहत होतो, तर हे, त॑द्रीत ४ मजल्यावर गेले आणि बेल कशी दिसत नाही म्हणून मग हसत खाली आले. क॑बरेला मोबाईलचे कव्हर आणि मोबाईल घरी हे तर वरचेवर असायचे. घराला कुलुप लावुन खाली या सा॑गितले तर कुलुप हातात घेऊनच खाली, कधी कधी आतला दरवाजा उघडाच आणि ग्रीलला कुलुप. गावाहुन दोन बॅग घेऊन माझ्या माहेरी आले चमला भेटुन पुण्याला जाणार होते, जाताना एकच बॅग घेऊन जीना उतरताना, दसरी राहिली म्हणुन परत वर आणि पहिली घरी, एकदा सकाळी तर गडबडीत दाढीच्या ब्रशवर टुथ पेस्ट, आमच्या छोट्याला घेऊन मित्रा॑ बरोबर बाहेर गेले, त्याला तेथेच विसरुन बाहेर. तसे किस्से खुप आहेत, पण मला त्याच्या बरोबर रहाचे आहे ना ! पण हे म्हणजे डोक्यानी अगदी सुपीक, मेरिट वाले हो, आमच्या डोक्यात आपले खुरटे गवतच उगवणार.