अरे कोणीतरी भीती दाखवाल का?

गेली कित्येक वर्ष मी असा एखादा तरी अनुभव, कथा, किंवा चित्रपटाच्या शोधात आहे ज्यामुळे जरा तरी भीती वाटेल. ८वी-९वीत असेपर्यंत जरा भीती वाटेल असे सिनेमे निदान इन्ग्लिश्मधे तरी येत असत, जसे की Exorcist, Omen, Evil Dead वगैरे वगैरे. माझ्या आत्त्याची एक मैत्रीण तेव्हा पुण्यात ओब्झर्वेट्रीत नोकरीला होती. एका शनिवारी हाफ्-डे नंतर ती ऑफिसच्या समोरच्याच 'राहूल' ला 'The Exorcist' बघायला गेली. संध्याकाळी घरी गेल्यावर तिला आपल्याच घरातील बाजूच्या खोलीत जायची पण भीती वाटत होती ... पण नंतर हॉलिवूड्ला पण माण्साच्या भीती आणि किळस या दोन वेगवेगळ्या भावना असतात याचा विसर पडू लागला बहुतेक Poltergeist, Mummy etc. इथे "पण" असे म्हणायचं कारण असं की हिन्दी फिल्म्स बद्दल माझं हेच मत अगदी ५वी-६वीतच नक्की झालं होतं. तर सांगायचा मुद्दा हा कि चित्रपट बघून भीती वाटणं कधीचच थांबून गेलं. बरं एखाद्याचा भुताटकीचा अनुभव किंवा गोष्टी ऐकाव्यात म्हणलं तर त्यांतील फोलपणा लगेचच जाणवू लागला. बरं कोणीही 'मी स्वतः असा अनुभव घेतलाय' असं सांगणारं भेटलंच नाही. प्रत्येक जण सांगत असे ते "आमच्यायेथील अमुक तमुक चे गावाकडील नातेवाइक सांगत होते" अश्या प्रकारचे अनुभव कथन असे. आणि जे छातीठोकपणे स्वतःचा अनुभव म्हणून सांगत तो आधीच कोणाकडून तरी ऐकलेला असे किंवा मग बहुतेक वेळेला अशा व्यक्तीला कोणते ना कोणते व्यसन तरी असणारच. मग हा अशाच कुठल्या तरी "तारेत" असताना त्याला हा असा अनुभव आला असेल असं वाटत राही. हेच सर्व विचार एखादी भयकथा ( 'पिवळ्या दारापलीकडे' वाचलंय का कोणी?) वाचताना मनात येणार. तात्पर्य काय की आता 'हॉरर' ही भावनाच एन्जॉय करता येत नाहीये. हा सर्व वयाचा परिणाम ( ४०+) कि माझंच कुठे काही चुकतंय? कारण हल्ली भुतापेक्षा माणूस प्राण्याचीच जास्त भीती (जर वाटली तर) वाटते ... तुम्हाला पण असंच वाटतं का?