sahyadree

अगदी मनातलं लिहिलंस. १७/१८ वर्षापूर्वी जीवधनला गेलो होतो. तेव्हा आपटाळ्याच्या पुढे रस्ता नव्हताच. सगळंच खडबडीत. खाजगी गाड्या कुणाकडे नव्हत्याच, असल्या तरी त्या तिथंवर नेणंही दुरापास्तच होतं. अशा वेळी जुन्नर अंजनावळे एसटीचा खूप आधार वाटायचा. इतक्या खराब रस्त्यांवर फक्त एसटीच अविरत सेवा देतेय हे पाहून एसटीचा अभिमानही वाटायचा. आजही जुन्नरच्या एसटी स्टॅण्डवर तिथल्या पश्मिकेकडल्या दुर्गम भागात जाणार्‍या लाल गाड्यांचे वेळापत्रक बघून जुन्या आठवणी दाटून येतात. असंच एकदा लोणावळा-राजमाची-ढाक करुन येताना जांभिवलीतून कामशेत गाठलं होतं. तो रस्ताही अतिशय दुर्गम पण एसटी मात्र वेळेवर. हरिनाम सप्ताहांचा अनुभव तर खूपदा घेतलाय. कित्येकदा किल्ल्यांवर किंवा किल्ल्यांच्या पायथ्याच्या मंदिरांत, शाळेत मुक्काम असताना रात्रभर हे भजनाचे सूर दुरुन कुठूनतरी वाजतच असंत. काहीवेळा काकडारती. मजा असे.

छान लिहिलंय.

होळी कोकणात मानाने कदाचित गणपती पेक्षा मोठा सण . गणपती तसे घरगुतीच, होळी मात्र गावची - त्यामुळे मानापमान असो किंवा एकत्र येणे/करणे असो होळीच्या वेळी जास्त. होळी खालोखाल गावदेवाचा उत्सव. उदा. आमच्याकडे केदारलिंगचे म्हणून महाशिवरात्र व त्रिपुरी पौर्णिमा मोठे सण. मस्त लिहिलंय हे वे न सा. पु भा प्र

बर्‍याच दिवसांनी आज मि.पा.वर फिरकलो. बरेच धागे वाचायचे राहिले आहेत. पहिला धागा हा वाचला. अपेक्षेप्रमाणे अप्रतिम ! ट्रेक संपंताना हि लाल परी आपली वाट बघत उभी दिसते तेव्हाच्या भावना शब्दबध्द करणे कठीण. आपल्या घरी आता आपण सुरक्षित पोहचणार याची जणु हमी मिळते. सह्याद्रीत साजरे होणारे ॠतु हा असाच हळवा विषय, खांदेरीला जायचे असेल तर होळीपौर्णिमेला पर्याय नाही, मी ही अशीच जोडून सुट्टी घेउन कधी डोंगरात जातोय याची वाट पहात असतो. मग अनंत चतुर्दशी, होळी, रंगपंचमी अशी निमित्ते शोधून जोडून सुट्टी घेउन आणखी काही किल्ले नावावर केले जातात. छान लिहीलय. पु.भा.प्र.

सुरेख वर्णन .

अगदी मनातलं लिहिलंस. १७/१८ वर्षापूर्वी जीवधनला गेलो होतो. तेव्हा आपटाळ्याच्या पुढे रस्ता नव्हताच. सगळंच खडबडीत. खाजगी गाड्या कुणाकडे नव्हत्याच, असल्या तरी त्या तिथंवर नेणंही दुरापास्तच होतं. अशा वेळी जुन्नर अंजनावळे एसटीचा खूप आधार वाटायचा. इतक्या खराब रस्त्यांवर फक्त एसटीच अविरत सेवा देतेय हे पाहून एसटीचा अभिमानही वाटायचा. आजही जुन्नरच्या एसटी स्टॅण्डवर तिथल्या पश्मिकेकडल्या दुर्गम भागात जाणार्‍या लाल गाड्यांचे वेळापत्रक बघून जुन्या आठवणी दाटून येतात. असंच एकदा लोणावळा-राजमाची-ढाक करुन येताना जांभिवलीतून कामशेत गाठलं होतं. तो रस्ताही अतिशय दुर्गम पण एसटी मात्र वेळेवर. हरिनाम सप्ताहांचा अनुभव तर खूपदा घेतलाय. कित्येकदा किल्ल्यांवर किंवा किल्ल्यांच्या पायथ्याच्या मंदिरांत, शाळेत मुक्काम असताना रात्रभर हे भजनाचे सूर दुरुन कुठूनतरी वाजतच असंत. काहीवेळा काकडारती. मजा असे.

छान लिहिलंय.

होळी कोकणात मानाने कदाचित गणपती पेक्षा मोठा सण . गणपती तसे घरगुतीच, होळी मात्र गावची - त्यामुळे मानापमान असो किंवा एकत्र येणे/करणे असो होळीच्या वेळी जास्त. होळी खालोखाल गावदेवाचा उत्सव. उदा. आमच्याकडे केदारलिंगचे म्हणून महाशिवरात्र व त्रिपुरी पौर्णिमा मोठे सण. मस्त लिहिलंय हे वे न सा. पु भा प्र

बर्‍याच दिवसांनी आज मि.पा.वर फिरकलो. बरेच धागे वाचायचे राहिले आहेत. पहिला धागा हा वाचला. अपेक्षेप्रमाणे अप्रतिम ! ट्रेक संपंताना हि लाल परी आपली वाट बघत उभी दिसते तेव्हाच्या भावना शब्दबध्द करणे कठीण. आपल्या घरी आता आपण सुरक्षित पोहचणार याची जणु हमी मिळते. सह्याद्रीत साजरे होणारे ॠतु हा असाच हळवा विषय, खांदेरीला जायचे असेल तर होळीपौर्णिमेला पर्याय नाही, मी ही अशीच जोडून सुट्टी घेउन कधी डोंगरात जातोय याची वाट पहात असतो. मग अनंत चतुर्दशी, होळी, रंगपंचमी अशी निमित्ते शोधून जोडून सुट्टी घेउन आणखी काही किल्ले नावावर केले जातात. छान लिहीलय. पु.भा.प्र.

सुरेख वर्णन .

सुरेख व वेगळ्या विषयाला हात घालणारे लिखाण मनोज! लिहिता रहा!!

या व अशा अनेक सह्यपुत्रांची परवड पाहून पोटात ढवळुन येतं. सुरगाणा परीसरात असताना काहींचा आठवडी बाजार म्हणजे मीठ आणि केवळ लाल मिरच्या. कवडीमोल भावात धान्य विकणारे आदिवासी पाहिलेत. त्यांची अगत्यशीलता तर आपल्या थोबाडीत मारणारी आहे.

सुरेख, संवेदनशील लिखाण.

सुरेख आणी माहितीपुर्ण लेखन .

खूपच छान लिहित आहेस. नागनाथबद्दलचं प्रातिनिधिक लिखाण फार आवडलं. सह्याद्रीतल्या दुर्गम भागातील शाळा वेगळाच विषय. तुझ्या लेखनात त्याबद्दल वाचून छान वाटले. ह्या शाळा आणि छोटेखानी मंदिरे ह्या ट्रेकर्सचा हक्काचा निवाराच. खूप आठवणी जाग्या झाल्या.

अफलातून लिहीले आहे. शाळाविषयक भावना अनुभवली असल्याने थेट पोहचली. अर्थात नागनाथही भेटले आहेतच. आणखी येउ द्या. पु.ले.शु.

सुरेख व वेगळ्या विषयाला हात घालणारे लिखाण मनोज! लिहिता रहा!!

या व अशा अनेक सह्यपुत्रांची परवड पाहून पोटात ढवळुन येतं. सुरगाणा परीसरात असताना काहींचा आठवडी बाजार म्हणजे मीठ आणि केवळ लाल मिरच्या. कवडीमोल भावात धान्य विकणारे आदिवासी पाहिलेत. त्यांची अगत्यशीलता तर आपल्या थोबाडीत मारणारी आहे.

सुरेख, संवेदनशील लिखाण.

सुरेख आणी माहितीपुर्ण लेखन .

खूपच छान लिहित आहेस. नागनाथबद्दलचं प्रातिनिधिक लिखाण फार आवडलं. सह्याद्रीतल्या दुर्गम भागातील शाळा वेगळाच विषय. तुझ्या लेखनात त्याबद्दल वाचून छान वाटले. ह्या शाळा आणि छोटेखानी मंदिरे ह्या ट्रेकर्सचा हक्काचा निवाराच. खूप आठवणी जाग्या झाल्या.

अफलातून लिहीले आहे. शाळाविषयक भावना अनुभवली असल्याने थेट पोहचली. अर्थात नागनाथही भेटले आहेतच. आणखी येउ द्या. पु.ले.शु.

छान रेखाटली आहेत शब्द चित्रे. व्यक्ती डोळ्यांपुढे उभ्या राहिल्या.

सावकाश वाचून काढतो॥ वरवर उडत वाचलं. मी सहसा गावात कुणाकडे राहात नाही किंवा राहाण्याची वेळ आली नाही कारण फार दुरची भटकंती दोनचारदाच झाली. तेव्हा मला अनुभव आले. शब्दांत मांडणे जमायला हवे. एक गोष्ट नेहमी जाणवते ती म्हणजे आपण त्या माणसांचे , घरादाराचे फोटो काढायचे टाळतो. पण अशांची रेखाटने नंतर करता आली असती तर मजा आली असती. हे लेखन मला पुन्हा डोंगरात पिटाळते. तंगड्या साथ देतील तेवढे दिवस तुडवू ढेकळे.

ओघवती लेखनशैली, व्यक्तिचित्रण खूप आवडले. -- सध्या खेडेगावात अनोळखी लोकांबरोबर होणार्‍या मॉब लिचिंगच्या घटना पाहाता, तुम्हाला भेटलेली लोक खरेच देव माणसे होती.

मस्त लिहिले आहे पण थोडक्यात का आटोपले?

अप्रतिम लिहीले आहे. बर्‍याच दिवसांनी लिखाण आले, पण वाट बघण्याचे सार्थक झाले. बाकी माझ्या माहितीप्रमाणे महिपतगडाच्या खांद्यावरची बेलदारवाडी आता बहुतेक उठली आहे. मला जिजाबाई जाधव यांचा संपर्क क्रमांक हवा आहे. शक्य झाल्यास व्य.नि. करा. इथेच गो.नि.दां. ना बासरी वाजवणारा गुराखी भेटला होता. दुर्गभ्रमणगाथामधे याविषयी अप्रतिम लिहीले आहे. याच परिसरात रहाणारे आणखी एक वल्ली व्यक्तिमत्व म्हणजे "राया धनगर". सांगाती सह्याद्रीचा या पुस्तकातही त्यांचा उल्लेख आहे. रसाळगड ते सुमारगड या मार्गावर त्यांचा झाप आहे. बाकी जिजाबाई जाधव यांच्या व्यक्तिमत्वाची ओळख आवडली. रायरेश्वर पठारावर संपुर्ण जंगम वस्ती आहे. मी रायरेश्वरवर तीन वेळा गेलो आहे मात्र दगडु जंगम यांचा काही संपर्क आला नाही. पण तुम्ही लिहीलेल्या वर्णनावरुन मी त्या व्यक्तिला डोळ्यासमोर आणु शकलो. व्यक्तिचित्र सुंदर लिहीलय. चंद्रगड ते ऑर्थरसीट या ट्रेकमधे श्री. रवि मोरेच आमच्याबरोबर होते. त्यामुळे हे व्यक्तिचित्रण चटकन मनाला भिडले. सर्व वर्णन अगदी डोळ्यासमोरुन गेले. खुपच छान झालाय धागा. आता एकच विनंती जे काही तुम्ही "पुन्हा केव्हातरी" असे लिहीलय ते तातडीने येउ देत. ;-) पु.ले.शु.

मस्तच लिखाण, पुभाप्र

अप्रतिम लिहिले आहेस रे. गड बेवसाऊ झलयावार ह्या लोकांनीच गड जागते ठेवले. ही खरे सह्याद्रीची लेकरे. अर्थात आता वाढत्या चंगळवादाच्या पार्श्वभूमीवर ह्या लोकांचाही स्वभाव हळूहळू बदलत चालल्याची जाणीव होते आहे. अपवाद आहेतच. सह्याद्रीच्या कुशीत राहणार्‍या लोकांची अजूनही काही शब्दचित्रे येऊ देत. लिहित रहा.

आवडले . पुढील भाग येउ द्या

सह्याद्रीमध्ये भटकताना अश्या अनेक वल्ली भेटत राहतात. पण त्यांची अशी व्यक्तिचित्रे रेखाटणे जमत नाही. ते कुठेतरी मनाच्या कोपर्‍यात राहुन जाते. मनोज- तुमचा प्रयत्न आवडला, सगळी मंडळी डोळ्यासमोर उभी राहिली. पुभाप्र

प्रतीसादाबद्दल सर्वांचे धन्यवाद __/\__ लेखाच्या खाली क्रमशः लिहायचे राहून गेले होते. लेखाचा दुसरा भाग लवकरच टाकतो.

छान रेखाटली आहेत शब्द चित्रे. व्यक्ती डोळ्यांपुढे उभ्या राहिल्या.

सावकाश वाचून काढतो॥ वरवर उडत वाचलं. मी सहसा गावात कुणाकडे राहात नाही किंवा राहाण्याची वेळ आली नाही कारण फार दुरची भटकंती दोनचारदाच झाली. तेव्हा मला अनुभव आले. शब्दांत मांडणे जमायला हवे. एक गोष्ट नेहमी जाणवते ती म्हणजे आपण त्या माणसांचे , घरादाराचे फोटो काढायचे टाळतो. पण अशांची रेखाटने नंतर करता आली असती तर मजा आली असती. हे लेखन मला पुन्हा डोंगरात पिटाळते. तंगड्या साथ देतील तेवढे दिवस तुडवू ढेकळे.

ओघवती लेखनशैली, व्यक्तिचित्रण खूप आवडले. -- सध्या खेडेगावात अनोळखी लोकांबरोबर होणार्‍या मॉब लिचिंगच्या घटना पाहाता, तुम्हाला भेटलेली लोक खरेच देव माणसे होती.

मस्त लिहिले आहे पण थोडक्यात का आटोपले?

अप्रतिम लिहीले आहे. बर्‍याच दिवसांनी लिखाण आले, पण वाट बघण्याचे सार्थक झाले. बाकी माझ्या माहितीप्रमाणे महिपतगडाच्या खांद्यावरची बेलदारवाडी आता बहुतेक उठली आहे. मला जिजाबाई जाधव यांचा संपर्क क्रमांक हवा आहे. शक्य झाल्यास व्य.नि. करा. इथेच गो.नि.दां. ना बासरी वाजवणारा गुराखी भेटला होता. दुर्गभ्रमणगाथामधे याविषयी अप्रतिम लिहीले आहे. याच परिसरात रहाणारे आणखी एक वल्ली व्यक्तिमत्व म्हणजे "राया धनगर". सांगाती सह्याद्रीचा या पुस्तकातही त्यांचा उल्लेख आहे. रसाळगड ते सुमारगड या मार्गावर त्यांचा झाप आहे. बाकी जिजाबाई जाधव यांच्या व्यक्तिमत्वाची ओळख आवडली. रायरेश्वर पठारावर संपुर्ण जंगम वस्ती आहे. मी रायरेश्वरवर तीन वेळा गेलो आहे मात्र दगडु जंगम यांचा काही संपर्क आला नाही. पण तुम्ही लिहीलेल्या वर्णनावरुन मी त्या व्यक्तिला डोळ्यासमोर आणु शकलो. व्यक्तिचित्र सुंदर लिहीलय. चंद्रगड ते ऑर्थरसीट या ट्रेकमधे श्री. रवि मोरेच आमच्याबरोबर होते. त्यामुळे हे व्यक्तिचित्रण चटकन मनाला भिडले. सर्व वर्णन अगदी डोळ्यासमोरुन गेले. खुपच छान झालाय धागा. आता एकच विनंती जे काही तुम्ही "पुन्हा केव्हातरी" असे लिहीलय ते तातडीने येउ देत. ;-) पु.ले.शु.

मस्तच लिखाण, पुभाप्र

अप्रतिम लिहिले आहेस रे. गड बेवसाऊ झलयावार ह्या लोकांनीच गड जागते ठेवले. ही खरे सह्याद्रीची लेकरे. अर्थात आता वाढत्या चंगळवादाच्या पार्श्वभूमीवर ह्या लोकांचाही स्वभाव हळूहळू बदलत चालल्याची जाणीव होते आहे. अपवाद आहेतच. सह्याद्रीच्या कुशीत राहणार्‍या लोकांची अजूनही काही शब्दचित्रे येऊ देत. लिहित रहा.

आवडले . पुढील भाग येउ द्या

सह्याद्रीमध्ये भटकताना अश्या अनेक वल्ली भेटत राहतात. पण त्यांची अशी व्यक्तिचित्रे रेखाटणे जमत नाही. ते कुठेतरी मनाच्या कोपर्‍यात राहुन जाते. मनोज- तुमचा प्रयत्न आवडला, सगळी मंडळी डोळ्यासमोर उभी राहिली. पुभाप्र

प्रतीसादाबद्दल सर्वांचे धन्यवाद __/\__ लेखाच्या खाली क्रमशः लिहायचे राहून गेले होते. लेखाचा दुसरा भाग लवकरच टाकतो.