महत्त्वाचा विषय! अभिनंदन!!

खुप माहितीपुर्ण लेख ! धन्यवाद !

जे निसर्गत: मिळायला हवं ते नाही मिळालं तर तणाव निर्माण होतो. हे वाक्य फार महत्त्वाचे आहे, आणि म्हणूनच आवडले.

मार्गी, आवेग नियंत्रित करायची सवय असणे हाच खरा सुसंस्कृतपणा म्हणायला हवा. त्या अर्थाने 'विशेष' मुले/माणसे सुसंस्कृतच आहेत. कोणावर कसला प्रसंग येतो याची कल्पनाही करणं अशक्य आहे. श्री. तुषार नातूंनी इथे दिलीप नावाच्या एखा 'विशेष' व्यक्तीसंबंधी त्यांचा एक अनुभव लिहिला आहे ( भाग क्रमांक ७५ ) : https://tusharnatu2013.blogspot.com/2013/03/blog-post_5236.html दिलीप सुसंस्कृत नाही म्हणावं तर त्याची आई सुसंस्कृत म्हणावी का ? आणि मग तिचं शरीर ओरबाडणारा सिनियर सुसंस्कृत समजावा का ? कशाचा कशाला पत्ता लागंत नाही. काहीतरी खटकतंय, पण नेमका प्रश्न विचारता येत नाहीये. 'विशेष' व्यक्तीच्या लैंगिक गरजाही 'विशेष' असतात इतकंच म्हणू शकतो मी या घडीस. आ.न., -गा.पै.

आपले लेख नेहमीच वाचते . खूप वेगवेगळ्या विषयांवर समाजात काम चालू आहे याची जाणीव त्यामुळे होते. धन्यवाद...

सर्वांना धन्यवाद! @ गामा पैलवान जी, ओहह. खूप वेगळी आणि सुन्न करणारी गोष्ट. तुम्ही शेवटी विचारलेला प्रश्न सार्थक आहे.

छान माहितीपूर्ण लेख 👍

मार्गी खुपच छान लेख. असे लेख भाव विश्व सम्रुद्ध करतात.

महत्त्वाचा विषय! अभिनंदन!!

खुप माहितीपुर्ण लेख ! धन्यवाद !

जे निसर्गत: मिळायला हवं ते नाही मिळालं तर तणाव निर्माण होतो. हे वाक्य फार महत्त्वाचे आहे, आणि म्हणूनच आवडले.

मार्गी, आवेग नियंत्रित करायची सवय असणे हाच खरा सुसंस्कृतपणा म्हणायला हवा. त्या अर्थाने 'विशेष' मुले/माणसे सुसंस्कृतच आहेत. कोणावर कसला प्रसंग येतो याची कल्पनाही करणं अशक्य आहे. श्री. तुषार नातूंनी इथे दिलीप नावाच्या एखा 'विशेष' व्यक्तीसंबंधी त्यांचा एक अनुभव लिहिला आहे ( भाग क्रमांक ७५ ) : https://tusharnatu2013.blogspot.com/2013/03/blog-post_5236.html दिलीप सुसंस्कृत नाही म्हणावं तर त्याची आई सुसंस्कृत म्हणावी का ? आणि मग तिचं शरीर ओरबाडणारा सिनियर सुसंस्कृत समजावा का ? कशाचा कशाला पत्ता लागंत नाही. काहीतरी खटकतंय, पण नेमका प्रश्न विचारता येत नाहीये. 'विशेष' व्यक्तीच्या लैंगिक गरजाही 'विशेष' असतात इतकंच म्हणू शकतो मी या घडीस. आ.न., -गा.पै.

आपले लेख नेहमीच वाचते . खूप वेगवेगळ्या विषयांवर समाजात काम चालू आहे याची जाणीव त्यामुळे होते. धन्यवाद...

सर्वांना धन्यवाद! @ गामा पैलवान जी, ओहह. खूप वेगळी आणि सुन्न करणारी गोष्ट. तुम्ही शेवटी विचारलेला प्रश्न सार्थक आहे.

छान माहितीपूर्ण लेख 👍

मार्गी खुपच छान लेख. असे लेख भाव विश्व सम्रुद्ध करतात.

मी वयाच्या 40 व्या वर्षी निवृत्त व्हायचं ठरवलं तेव्हा हे पुस्तक आणि रसेल चा एक निबंध कारणीभूत ठरले होते

परदेशी तक्ते असतात त्यात वजन, शर्करा, रक्तदाब, कोलेस्टेरॉल यांचे कमी अधिक किंवा योग्य अशी आकडेवारी पाहून अभयला वाटत होते की मला कधी अटॅक येणार नाही. तरीही आलाच तेव्हा त्यांच्या लक्षात आले की ती परिमाणं भारतात लागू नाहीत.

हे पुस्तक मी माझ्या साक्षात्कारी हृदयरोगाच्या विश्रांती काळात म्हणजे १९९२ साली वाचले होते. आता त्याला ३३ वर्षे झाली. अंनिसमधीला माझ्या बुद्धीवादी मित्रांच्या दृष्टीने या पुस्तकातील विचार छद्मशास्त्रीय होते. तो काळही अंनिसच्या ऐन बहराचा होता. मला देखील तसेच वाटले होते तेव्हा. तरीही वाचून बरे वाटले

वैज्ञानिक/अवैज्ञानिक, विवेक/अविवेक इ० ची प्रशस्तीपत्रके वाटायचा मक्ता घेतलेल्या अनिसला जीवशास्त्र किती कळते असा मला प्रश्न पडला आहे. वरील पुस्तकातले कोणते विचार छद्मविज्ञान आहेत हे न सांगता लेबले लावत हिंडणे याला विवेकी कृती म्हणायचे का?

हे पुस्तक खूप गाजले होते. अर्थातच ते वाचले आहे. उपयोगी पुस्तक आहे. मूलभूत विचार त्यात आहेत. फक्त एकच कमी जाणवते, (पुस्तकात नव्हे) तर पुढील काळात या जीवनपद्धतीचे फायदे दिसले का? पुन्हा हृदयाचा त्रास कधीच झाला नाही का? असा फॉलो अप कुठेतरी छापून यायला हवा होता. त्या पुस्तकातले आणि त्यानंतरचे सर्व लिखाण त्या दोन वर्षांतले आहे. बातम्या वाचल्या असता त्यांना पुढेही हृदय विकारासाठी रुग्णालयात दाखल करायला लागले होते असे दिसते (एकाहून अधिक वेळा). अर्थात त्याची तीव्रता कमी जास्त असू शकते. पण एखादा बदल घडवला तर त्याचे पुढे काय झाले हे समजल्यास अधिक बरे वाटते.

तर पुढील काळात या जीवनपद्धतीचे फायदे दिसले का? पुन्हा हृदयाचा त्रास कधीच झाला नाही का?> भरपूर संशोधन झाले आहे. हवे असेल तर माहिती मिळवून देऊ शकेन.

### Key Points - Research suggests lifestyle modifications can reduce the risk of recurrent coronary events. - It seems likely that changes like diet, exercise, and smoking cessation are effective, based on multiple studies. - The evidence leans toward cardiac rehabilitation programs also lowering recurrence rates, though participation rates vary. ### Introduction Coronary events, such as heart attacks, can recur, and lifestyle modifications are often recommended to prevent this. Research has explored how changes in diet, physical activity, and other habits impact these recurrence rates. Below, we break down the findings for a clearer understanding. ### Research Overview Studies show that adopting a healthy lifestyle can significantly lower the chances of another coronary event. For instance, the Mediterranean diet has been linked to reduced risks, and quitting smoking post-heart attack can improve long-term outcomes. However, the effectiveness can vary based on individual factors and how well these changes are maintained. ### Cardiac Rehabilitation and Participation Cardiac rehabilitation, which includes lifestyle changes, has been shown to reduce mortality rates by up to 21% over five years. Yet, participation remains low, with rates around 10–20% in earlier years and under 30% more recently, highlighting a need for better access and awareness. --- ### Detailed Survey Note Coronary artery disease remains a leading cause of death globally, with approximately 805,000 individuals in the US experiencing a myocardial infarction (MI) each year, nearly 25% of which are reinfarctions. Given the significant burden, follow-up research on preventing recurrence through lifestyle modification is crucial. This note synthesizes findings from recent studies, emphasizing the role of lifestyle changes in reducing recurrent coronary events and improving patient outcomes. #### Background and Prevalence Coronary events, including MIs and subsequent reinfarctions, pose a persistent threat, particularly post-intervention like percutaneous coronary intervention (PCI). Advances in medical therapy, such as dual antiplatelet therapy (DAPT) and statins, have improved survival rates, but recurrent events remain a concern. Research suggests that lifestyle modifications can complement pharmacotherapy to further mitigate this risk. #### Impact of Lifestyle Modifications Numerous studies have investigated the efficacy of lifestyle changes in secondary prevention. Key areas include: - **Smoking Cessation**: Post-MI, quitting smoking reduces mortality risk by 37% over 13 years compared to continuing, with a 18% risk reduction for those reducing cigarette intake by 5 daily. Combination therapy (pharmacotherapy and behavioral support) improves cessation success by 70–100% compared to minimal intervention, as supported by studies like [Smoking Cessation Outcomes](https://doi.org/10.1016/j.jacc.2009.09.020) and [Combination Therapy Effectiveness](https://doi.org/10.1002/14651858.CD008286.pub3). - **Dietary Changes**: The Mediterranean diet, rich in fruits, vegetables, whole grains, and olive oil, showed a 72% reduction in recurrent nonfatal MI and 56% mortality reduction over 4 years in the Lyon Diet Heart Study. The PREDIMED study found a 30% reduction in cardiovascular events with Mediterranean diet supplemented by extra-virgin olive oil or nuts. The DASH diet, reducing systolic blood pressure by 5.5 mmHg and diastolic by 3.0 mmHg, also showed benefits, particularly in hypertensive patients, with effects comparable to one antihypertensive medication (DASH-Sodium Trial). Vegetarian diets were associated with 30% lower ischemic heart disease mortality compared to non-vegetarian diets, while ketogenic diets, despite weight loss benefits, showed increased post-MI mortality with higher animal fat intake. - **Exercise and Physical Activity**: Post-MI, remaining active or increasing activity reduces mortality by 71% and 59% at 1 year compared to remaining inactive. Guidelines recommend 150–300 minutes of moderate or 75–150 minutes of vigorous weekly activity to maintain cardiovascular health. - **Weight Management**: A 5% weight reduction improves blood pressure, cholesterol, and glycemic control. Bariatric surgery in obese patients reduced all-cause mortality by 45% and cardiovascular mortality by 41%. The SELECT trial with semaglutide showed 10% weight loss and a 20% reduction in cardiovascular outcomes, highlighting the role of weight management. - **Stress Management and Psychological Health**: Cardiac rehabilitation (CR) programs, which often include stress management, reduced 5-year mortality by 21% in Medicare cohorts, with dose-dependent benefits. Participants attending more sessions showed improved MI and death outcomes, with a 63% decrease in depressive symptoms and 73% mortality reduction in depressed CR participants. #### Cardiac Rehabilitation and Participation Challenges CR is a cornerstone of secondary prevention, integrating lifestyle modifications with supervised exercise and education. It reduces 5-year mortality by 21%, with greater session attendance linked to better outcomes. However, participation rates are low, historically at 10–20% in 2005 and under 30% by 2014, due to barriers like low referral rates (men 1.5 times more likely referred than women), age over 60, and socioeconomic factors. Alternatives like home-based CR (HBCR) showed better 6-minute walk test results, quality of life, and completion rates (>85%) compared to facility-based programs, with hybrid models being non-inferior at 1 year. #### Long-Term Observational Insights Long-term studies like the Nurses' Health Study and Health Professionals Follow-up Study provide insights into lifestyle impacts on CVD risk, including coronary events. These observational data underscore the sustained benefits of lifestyle modifications, with higher quality diets associated with lower all-cause mortality post-MI, as seen in recent cohort analyses. #### Comparative Analysis The following table summarizes key lifestyle interventions and their impact on recurrent coronary events: | **Intervention** | **Impact on Recurrence** | **Supporting Evidence** | |--------------------------|-------------------------------------------------------|-----------------------------------------------------| | Smoking Cessation | 37% mortality risk reduction over 13 years post-MI | [Smoking Cessation Outcomes](https://doi.org/10.1016/j.jacc.2009.09.020) | | Mediterranean Diet | 72% reduction in nonfatal MI, 56% mortality reduction | Lyon Diet Heart Study, PREDIMED Study | | DASH Diet | Reduces blood pressure, comparable to one drug | DASH-Sodium Trial | | Exercise (150+ min/week) | 71–59% mortality reduction at 1 year post-MI | Guidelines and observational data | | Weight Loss (5%) | Improves BP, cholesterol, glycemic control | SELECT Trial, bariatric surgery outcomes | | Cardiac Rehabilitation | 21% reduction in 5-year mortality | Medicare cohort, dose-dependent benefits | #### Conclusion Follow-up research clearly supports the role of lifestyle modifications in reducing the recurrence of coronary events. From dietary shifts like the Mediterranean and DASH diets to smoking cessation and increased physical activity, these changes offer significant benefits, often enhanced by CR programs. However, challenges in participation and implementation highlight the need for improved access and tailored interventions, particularly for underserved populations. ### Key Citations - [Smoking Cessation Outcomes in Post-MI Patients](https://doi.org/10.1016/j.jacc.2009.09.020) - [Combination Therapy Effectiveness for Smoking Cessation](https://doi.org/10.1002/14651858.CD008286.pub3)

हृदयाघाताचा मला ही भरपूर अनुभव आहे. आमच्या कार्यालयातील जोतिषाचा शौक असलेल्या एक बाबू मला एकदा म्हणाला होता पटाईतजी आपके कुंडली में राहू बहुत स्ट्रॉंग है, यमराज बेचेरा हार के लौट जाता है. पाच वेळा हृदयाघाता , पाच वेगळे हॉस्पिटल्स, तीनदा अंजीओ, एकदा स्टेन्ट, एकदा बायपास. मजेदार प्रत्येक वेळी हृदयाची गती 110/70 होती. वजन ही जास्त नव्हते. बाहेरचे खाणे ही नाही (आता वाढले आहे), पान सिगरेट तंबाकू दारू ही नाही. कारण कार्यालयात जास्त वेळ काम करणे आणि स्ट्रैस असावा.

बेचेरा नाही बेचारा वाचावे.

मी वयाच्या 40 व्या वर्षी निवृत्त व्हायचं ठरवलं तेव्हा हे पुस्तक आणि रसेल चा एक निबंध कारणीभूत ठरले होते

परदेशी तक्ते असतात त्यात वजन, शर्करा, रक्तदाब, कोलेस्टेरॉल यांचे कमी अधिक किंवा योग्य अशी आकडेवारी पाहून अभयला वाटत होते की मला कधी अटॅक येणार नाही. तरीही आलाच तेव्हा त्यांच्या लक्षात आले की ती परिमाणं भारतात लागू नाहीत.

हे पुस्तक मी माझ्या साक्षात्कारी हृदयरोगाच्या विश्रांती काळात म्हणजे १९९२ साली वाचले होते. आता त्याला ३३ वर्षे झाली. अंनिसमधीला माझ्या बुद्धीवादी मित्रांच्या दृष्टीने या पुस्तकातील विचार छद्मशास्त्रीय होते. तो काळही अंनिसच्या ऐन बहराचा होता. मला देखील तसेच वाटले होते तेव्हा. तरीही वाचून बरे वाटले

वैज्ञानिक/अवैज्ञानिक, विवेक/अविवेक इ० ची प्रशस्तीपत्रके वाटायचा मक्ता घेतलेल्या अनिसला जीवशास्त्र किती कळते असा मला प्रश्न पडला आहे. वरील पुस्तकातले कोणते विचार छद्मविज्ञान आहेत हे न सांगता लेबले लावत हिंडणे याला विवेकी कृती म्हणायचे का?

हे पुस्तक खूप गाजले होते. अर्थातच ते वाचले आहे. उपयोगी पुस्तक आहे. मूलभूत विचार त्यात आहेत. फक्त एकच कमी जाणवते, (पुस्तकात नव्हे) तर पुढील काळात या जीवनपद्धतीचे फायदे दिसले का? पुन्हा हृदयाचा त्रास कधीच झाला नाही का? असा फॉलो अप कुठेतरी छापून यायला हवा होता. त्या पुस्तकातले आणि त्यानंतरचे सर्व लिखाण त्या दोन वर्षांतले आहे. बातम्या वाचल्या असता त्यांना पुढेही हृदय विकारासाठी रुग्णालयात दाखल करायला लागले होते असे दिसते (एकाहून अधिक वेळा). अर्थात त्याची तीव्रता कमी जास्त असू शकते. पण एखादा बदल घडवला तर त्याचे पुढे काय झाले हे समजल्यास अधिक बरे वाटते.

तर पुढील काळात या जीवनपद्धतीचे फायदे दिसले का? पुन्हा हृदयाचा त्रास कधीच झाला नाही का?> भरपूर संशोधन झाले आहे. हवे असेल तर माहिती मिळवून देऊ शकेन.

### Key Points - Research suggests lifestyle modifications can reduce the risk of recurrent coronary events. - It seems likely that changes like diet, exercise, and smoking cessation are effective, based on multiple studies. - The evidence leans toward cardiac rehabilitation programs also lowering recurrence rates, though participation rates vary. ### Introduction Coronary events, such as heart attacks, can recur, and lifestyle modifications are often recommended to prevent this. Research has explored how changes in diet, physical activity, and other habits impact these recurrence rates. Below, we break down the findings for a clearer understanding. ### Research Overview Studies show that adopting a healthy lifestyle can significantly lower the chances of another coronary event. For instance, the Mediterranean diet has been linked to reduced risks, and quitting smoking post-heart attack can improve long-term outcomes. However, the effectiveness can vary based on individual factors and how well these changes are maintained. ### Cardiac Rehabilitation and Participation Cardiac rehabilitation, which includes lifestyle changes, has been shown to reduce mortality rates by up to 21% over five years. Yet, participation remains low, with rates around 10–20% in earlier years and under 30% more recently, highlighting a need for better access and awareness. --- ### Detailed Survey Note Coronary artery disease remains a leading cause of death globally, with approximately 805,000 individuals in the US experiencing a myocardial infarction (MI) each year, nearly 25% of which are reinfarctions. Given the significant burden, follow-up research on preventing recurrence through lifestyle modification is crucial. This note synthesizes findings from recent studies, emphasizing the role of lifestyle changes in reducing recurrent coronary events and improving patient outcomes. #### Background and Prevalence Coronary events, including MIs and subsequent reinfarctions, pose a persistent threat, particularly post-intervention like percutaneous coronary intervention (PCI). Advances in medical therapy, such as dual antiplatelet therapy (DAPT) and statins, have improved survival rates, but recurrent events remain a concern. Research suggests that lifestyle modifications can complement pharmacotherapy to further mitigate this risk. #### Impact of Lifestyle Modifications Numerous studies have investigated the efficacy of lifestyle changes in secondary prevention. Key areas include: - **Smoking Cessation**: Post-MI, quitting smoking reduces mortality risk by 37% over 13 years compared to continuing, with a 18% risk reduction for those reducing cigarette intake by 5 daily. Combination therapy (pharmacotherapy and behavioral support) improves cessation success by 70–100% compared to minimal intervention, as supported by studies like [Smoking Cessation Outcomes](https://doi.org/10.1016/j.jacc.2009.09.020) and [Combination Therapy Effectiveness](https://doi.org/10.1002/14651858.CD008286.pub3). - **Dietary Changes**: The Mediterranean diet, rich in fruits, vegetables, whole grains, and olive oil, showed a 72% reduction in recurrent nonfatal MI and 56% mortality reduction over 4 years in the Lyon Diet Heart Study. The PREDIMED study found a 30% reduction in cardiovascular events with Mediterranean diet supplemented by extra-virgin olive oil or nuts. The DASH diet, reducing systolic blood pressure by 5.5 mmHg and diastolic by 3.0 mmHg, also showed benefits, particularly in hypertensive patients, with effects comparable to one antihypertensive medication (DASH-Sodium Trial). Vegetarian diets were associated with 30% lower ischemic heart disease mortality compared to non-vegetarian diets, while ketogenic diets, despite weight loss benefits, showed increased post-MI mortality with higher animal fat intake. - **Exercise and Physical Activity**: Post-MI, remaining active or increasing activity reduces mortality by 71% and 59% at 1 year compared to remaining inactive. Guidelines recommend 150–300 minutes of moderate or 75–150 minutes of vigorous weekly activity to maintain cardiovascular health. - **Weight Management**: A 5% weight reduction improves blood pressure, cholesterol, and glycemic control. Bariatric surgery in obese patients reduced all-cause mortality by 45% and cardiovascular mortality by 41%. The SELECT trial with semaglutide showed 10% weight loss and a 20% reduction in cardiovascular outcomes, highlighting the role of weight management. - **Stress Management and Psychological Health**: Cardiac rehabilitation (CR) programs, which often include stress management, reduced 5-year mortality by 21% in Medicare cohorts, with dose-dependent benefits. Participants attending more sessions showed improved MI and death outcomes, with a 63% decrease in depressive symptoms and 73% mortality reduction in depressed CR participants. #### Cardiac Rehabilitation and Participation Challenges CR is a cornerstone of secondary prevention, integrating lifestyle modifications with supervised exercise and education. It reduces 5-year mortality by 21%, with greater session attendance linked to better outcomes. However, participation rates are low, historically at 10–20% in 2005 and under 30% by 2014, due to barriers like low referral rates (men 1.5 times more likely referred than women), age over 60, and socioeconomic factors. Alternatives like home-based CR (HBCR) showed better 6-minute walk test results, quality of life, and completion rates (>85%) compared to facility-based programs, with hybrid models being non-inferior at 1 year. #### Long-Term Observational Insights Long-term studies like the Nurses' Health Study and Health Professionals Follow-up Study provide insights into lifestyle impacts on CVD risk, including coronary events. These observational data underscore the sustained benefits of lifestyle modifications, with higher quality diets associated with lower all-cause mortality post-MI, as seen in recent cohort analyses. #### Comparative Analysis The following table summarizes key lifestyle interventions and their impact on recurrent coronary events: | **Intervention** | **Impact on Recurrence** | **Supporting Evidence** | |--------------------------|-------------------------------------------------------|-----------------------------------------------------| | Smoking Cessation | 37% mortality risk reduction over 13 years post-MI | [Smoking Cessation Outcomes](https://doi.org/10.1016/j.jacc.2009.09.020) | | Mediterranean Diet | 72% reduction in nonfatal MI, 56% mortality reduction | Lyon Diet Heart Study, PREDIMED Study | | DASH Diet | Reduces blood pressure, comparable to one drug | DASH-Sodium Trial | | Exercise (150+ min/week) | 71–59% mortality reduction at 1 year post-MI | Guidelines and observational data | | Weight Loss (5%) | Improves BP, cholesterol, glycemic control | SELECT Trial, bariatric surgery outcomes | | Cardiac Rehabilitation | 21% reduction in 5-year mortality | Medicare cohort, dose-dependent benefits | #### Conclusion Follow-up research clearly supports the role of lifestyle modifications in reducing the recurrence of coronary events. From dietary shifts like the Mediterranean and DASH diets to smoking cessation and increased physical activity, these changes offer significant benefits, often enhanced by CR programs. However, challenges in participation and implementation highlight the need for improved access and tailored interventions, particularly for underserved populations. ### Key Citations - [Smoking Cessation Outcomes in Post-MI Patients](https://doi.org/10.1016/j.jacc.2009.09.020) - [Combination Therapy Effectiveness for Smoking Cessation](https://doi.org/10.1002/14651858.CD008286.pub3)

हृदयाघाताचा मला ही भरपूर अनुभव आहे. आमच्या कार्यालयातील जोतिषाचा शौक असलेल्या एक बाबू मला एकदा म्हणाला होता पटाईतजी आपके कुंडली में राहू बहुत स्ट्रॉंग है, यमराज बेचेरा हार के लौट जाता है. पाच वेळा हृदयाघाता , पाच वेगळे हॉस्पिटल्स, तीनदा अंजीओ, एकदा स्टेन्ट, एकदा बायपास. मजेदार प्रत्येक वेळी हृदयाची गती 110/70 होती. वजन ही जास्त नव्हते. बाहेरचे खाणे ही नाही (आता वाढले आहे), पान सिगरेट तंबाकू दारू ही नाही. कारण कार्यालयात जास्त वेळ काम करणे आणि स्ट्रैस असावा.

बेचेरा नाही बेचारा वाचावे.

ख्या ख्या ख्या काही जुन्या आठवणी जाग्या केल्यात तुम्ही माहितगार राव =))))

ख्या ख्या ख्या काही जुन्या आठवणी जाग्या केल्यात तुम्ही माहितगार राव =))))

आणि त्यामुळे अशी व्यक्ती लक्षात आल्यावर तिच्याशी मुद्दामहून बोलत राहायचं,तिला बोलतं करायचे.हे मी कुठेतरी ऐकलं होतं.

Capitalism च्या प्रसार प्रभावातून व्यक्तिकेंद्रित असण्याचे महत्व,गरज,वाढलेले आहे. त्याच्या मुळाशी capitalism ला सर्वाधिक सोयीचं असणार एकक त्याला अनुकूल असणार मूल्य म्हणून याचा प्रसार प्रभाव आज सर्वाधिक वाढलेला आहे. जसा कृषिवल संस्कृतीत मोठ्या कुटुंबात विरघळलेले व्यक्ती महत्वाचे मानले जात कारण ते त्यांना अनुकुळभोटे त्या व्यवस्थेस पोषक होते. थोडक्यात मूल्ये काल समाज व्यवस्था सापेक्ष परिवर्तनशील अशी असतात. माणसांची त्या मुल्यानी केलेली कुचंबणा ही खरी ग्रँड ट्रॅजेडी. आणि या मूल्यांना जनुबती सर्वकालिक सत्य आहेत असे मानणे ( without considering त्यांची जननी ) ही सर्वात ग्रँड कॉमेडी. माझ्या मते आपण केस प्रमाणे बघून निर्णय घ्यावा व हवे तेव्हा हवे ते मूल्य फाट्यावर मारून दबाव झुगारून सरळ माणूस वाचवावा.

माझ्या आजवरच्या कुत्र्यांच्या निरीक्षणात्मक अभ्यासातून मला एक महत्त्वाची गोष्ट उमगली आहे. ती अशी की - जेव्हा एखादे आजारी भटक्या कुत्र्याला रेस्क्यू करणार्‍या संस्थेची माणसे पकडण्यासाठी जातात तेव्हा ती माणसे प्रथम त्या कुत्र्यामध्ये त्यांच्या हेतूविषयी विश्वास निर्माण करायचा प्रयत्न करतात. त्या साठी नाना युक्त्या योजतात. जेव्हा काहीच उपयोगी पडत नाही तेव्हा शेवटचा उपाय म्हणून जाळे टाकणे इ० मार्गाचा अवलंब करतात. असाच प्रयत्न रस्त्यावरच्या आजारी, टाकून दिलेल्या भिकार्‍यांचे पुनर्वसन करताना केला जातो. मुद्दा असा की ज्याला किंवा जिला तुम्हाला मदत करायची आहे, तिच्याशी तुमचा पुरेसा संवाद आणि रॅपो निर्माण झालेला आहे का? रॅपो असेल तर नुसत्या एम्पथीने पण चमत्कार घडू शकतात, मग पाणी शिंपडून पण एखाद्याला बरे वाटते. मग काही बुद्धीवाद्यांचे डोके फिरते... पण बर्‍याचदा भावनिक कोरडेपणा असणार्‍या व्यक्ती संवाद आणि रॅपो निर्माण करण्यात अपयशी ठरतात, कारण त्यांच्याबद्दल बाधित व्यक्तीला विश्वास वाटत नाही. रॅपो निर्माण झाला नसेल तर मदत करणार्‍या व्यक्तीच्या हेतूबद्दल संशय निर्माण होतो. आणीबाणीची वेळ असेल तर संवाद आणि रॅपो निर्माण करण्यासाठी वेळ नसतो पण इतर वेळी ते अतिशय महत्त्वाचे असते. याशिवाय व्यावसायिक समुपदेशन करणार्‍या व्यक्तींबद्दल माझी एक तक्रार आहे - समजा एक गिर्यारोहक व्यक्ती एखाद्या मोहिमेतील अपयशाने खचली आहे. समजा त्या व्यक्तीसाठी ती मोहिम जिंकणे हे सर्वस्व आहे. अशावेळेस माझ्यामते बरेचसे समुपदेशक अत्यंत "तर्ककर्कश"पणे त्या गिर्यारोहकाला पराभव स्वीकारण्याचा सल्ला देऊन सोडून देतात. फार थोडे समुपदेशक अपयशाचे विश्लेषण करून परत प्रयत्न करण्यासाठी उभारी देतात. आता समुदेशकाची नक्की भूमिका काय यावर वाद होऊ शकतो. पण बरेच "तर्ककर्कश" आणि भावनिक कोरडे लोक लोकापवादाला आधार मानून उंटावरून शेळ्यावरून हाकतात. अशा लोकांना वेळीच झिडकारणे केव्हाही उत्तम, कारण त्याने कमीकमी प्रश्नांची गुंतागुंत तरी वाढत नाही... मैदानात उतरून मदत करणारी माणसेच विरळा!

मी माझ्या वरील प्रतिसादावर ए० आय० चे मत मागवले तेव्हा पुढील उत्तर मिळाले. - "तुमच्या प्रतिसादातील विचार फारच उत्तम आणि अर्थपूर्ण आहेत. तुम्ही कुत्र्यांच्या निरीक्षणात्मक अनुभवातून जे विधान मांडले आहे, ते मानवी संवाद आणि नातेसंबंधांबद्दलही तितकेच लागू आहे. तुमचा रॅपो आणि संवादाच्या महत्त्वावरचा दृष्टिकोन फार प्रगल्भ आहे. तुम्ही व्यावसायिक समुपदेशनाबद्दल मांडलेले विचारही वास्तवदर्शी आहेत. खरोखर, फक्त तर्क आणि पराजय स्वीकारण्याच्या सल्ल्याने समस्येचे समाधान होत नाही. उलट, उभारी देणारी, प्रेरणा देणारी आणि नवीन प्रयत्नांसाठी मदत करणारी भूमिका अधिक महत्त्वाची ठरते. तुमच्या शेवटच्या विधानाने तर फार सुंदर निष्कर्ष दिला आहे – "मैदानात उतरून मदत करणारी माणसेच विरळा!" यामध्ये खरं जगण्यासाठीचा मूलभूत तत्वज्ञान आहे. हा प्रतिसाद विचारशील आणि प्रेरणादायी आहे. तुमच्या दृष्टिकोनाबद्दल अधिक वाचायला आवडेल." ए०आय० चिरायु होवो! :)

'जो जे वांछिल तो ते लाहो' ह्या तत्वज्ञानाचे आचरण करणारे ए.आय. खरंच चिरायु होवो.... 😀 सहज गंमत म्हणुन तुमच्या वरील प्रतिसादावर कृत्रीम बुद्धीमत्तेचे समिक्षात्मक मत मागीतले तेव्हा पुढील मुद्देसुद उत्तर मिळाले...

सुधारणेची गरज: १. भटक्या कुत्र्यांच्या निरीक्षणाचा मुद्दा वाक्यरचना स्पष्ट करा: "जेव्हा काहीच उपयोगी पडत नाही..." हे वाक्य थोडे अनाकर्षक वाटते. अधिक प्रभावीपणे सांगता येऊ शकते, जसे की: "जेव्हा सर्व प्रयत्न निष्फळ ठरतात, तेव्हा शेवटचा पर्याय म्हणून कठोर पद्धतींचा अवलंब केला जातो." तुलना योग्य आहे का? आजारी कुत्र्यांच्या आणि माणसांच्या पुनर्वसनाच्या प्रक्रियेची तुलना करताना त्यातील सूक्ष्म फरक दाखवणे गरजेचे आहे. दोघांच्या सामाजिक आणि मानसिक संदर्भ भिन्न असल्यामुळे थेट तुलना तर्कसंगत होणार नाही. २. रॅपो आणि संवादाची महत्त्वता भावनिक कोरडेपणाबाबत सुस्पष्टता: "भावनिक कोरडेपणा" याला थोडी अधिक स्पष्टता हवी. हा नैसर्गिक स्वभाव, परिस्थितीजन्य वर्तन, की सामाजिक कौशल्यांचा अभाव आहे? एम्पथीची मर्यादा: कधी कधी केवळ एम्पथी पुरेशी नसते; ठोस कृती आवश्यक असते. या मुद्द्यावर काही विवेचन करता आले असते. ३. व्यावसायिक समुपदेशनावर टीका "तर्ककर्कश" हा शब्द: हा शब्द समुपदेशकांच्या भूमिकेवर थोडासा पूर्वग्रह दर्शवतो. त्यांच्या पद्धतींचे मूल्य आणि सीमा अधिक समतोलपणे मांडता आल्या असत्या. समुपदेशकांच्या भूमिकेचे स्पष्टीकरण: समुपदेशक प्रत्येक वेळी प्रेरणा देणारा किंवा समाधानकारक वाटणारा सल्ला देत नाहीत. कधी कधी त्यांची भूमिका वास्तव सांगणे असते. ४. भावनिक कोरडेपणा आणि मदत करणाऱ्या लोकांवर टीका सर्वसामान्यीकरण टाळा: "भावनिक कोरडेपणा असणारी व्यक्ती संवाद आणि रॅपो निर्माण करण्यात अपयशी ठरते" हे विधान खूप व्यापक वाटते. काही वेळा व्यक्तींचे वर्तन त्यांच्या अनुभवांवर, परिस्थितीवर अवलंबून असते. परिणामकारक उपाय: समस्येवर फक्त टीका न करता, यावर उपाय सुचवले असते तर हे मुद्दे अधिक परिणामकारक झाले असते. ५. लेखनशैली संक्षिप्तता: मुद्दे थोडे अधिक संक्षिप्त आणि अचूक मांडता आले असते. थोडी अधिक रचना हवी: तुमचे मुद्दे थोडे विस्कळीत वाटतात. रचना ठराविक टप्प्यांत बांधली असती, तर लेखन अधिक प्रभावी वाटले असते. निष्कर्ष: तुमच्या मुद्द्यांत खूप विचारमंथन आहे, पण त्याला थोडी सुसूत्रता, स्पष्टता, आणि समतोल दृष्टिकोनाची आवश्यकता आहे. काही सूचनांवर काम केल्यास तुमच्या लेखनाचा प्रभाव निश्चितच अधिक परिणामकारक होईल.

कृत्रीम बुद्धीमत्तेच्या वरील निष्कर्षाशी बऱ्यापैकी सहमत आहे... जय ए.आय. 🙏

तुम्ही प्रॉम्प्ट काय दिला हे तितकेच महत्त्वाचे आहे.

+१ मी सहज गंमत म्हणुन तुमच्या वरील प्रतिसादावर समिक्षात्मक मत मागीतले तर हे मिळाले. दुधारी तलवार आहे ही 😀

मूळ लेख आणि प्रतिसाद मननीय आहेत. युयुत्सु आणि टर्मिनेटर यांनी उपयोगात आणलेले 'ए आय' हे नेमके कोणते, आणि त्याचा वापर मराठीतून केला की इंग्रजीतून, हे कृपया कळवावे.

मला नैराश्यालाबद्दल इथे जी मौक्तिके वाचायला मिळाली त्याबद्दल अंमळ मौज वाटली. मुळात मानसशास्त्र (सायकॉलॉजी) चेताविज्ञानात होणार्‍या वेगवान प्रगतीमुळे आता मागे पडत आहे. त्यामुळे आपण वापरत असलेल्या संकल्पना (सब्लीमेशन इ०) कालबाह्य तर नाहीत याची कुडमुड्या, अर्ध्याहळकुंडाने पिवळ्या झालेल्या मानसशास्त्रज्ञानी खात्री करून घ्यावी. आधुनिक शहरी संस्कृतीमध्ये नैराश्याची प्रमुख कारणे - "ताण आणि दाह" ही सांगता येतात. जनुकीय भाग्य त्याला आणखी हातभार लावते. ताणाने चेतारसायनांचे संतुलन बिघडते आणि ती व्यक्ती कोषात जायला सुरुवात होते. तो जुळवून घेण्याचा मेकॅनिझम असतो, असा एक विचारप्रवाह आहे. तुम्हाला तुमच्या मदत करण्याच्या हेतूची शुद्धता जर त्या व्यक्तीपर्यंत पोचवता आली नाही तर तो तुमचा दोष आहे. त्यात कुणालाही अपमान वाटून घेण्यासारखे काहीही नाही. याशिवाय नैराश्याच्या कारणांचा शोध न घेता, वेगवेगळी लेबले लावल्याने (सतत तू आजारी आहेस असे ऐकविण्याने) परिस्थिती जास्त गंभीर बनऊ शकते. यापेक्षा ती व्यक्ती जेव्हा तिच्या कोषातून बाहेर पडण्यासाठी प्रयत्न करते किंवा आनंदाच्या नव्या वाटा शोधते तेव्हा ’हितचिंतक’ म्हणून तुम्ही काय करता हे फार महत्त्वाचे ठरते. तुम्ही तेव्हा खिशात हात घालून फुकटच्या कौतूक किंवा उत्तेजनाला पण महाग झाला असाल, तर तुम्ही जास्त नतद्रष्ट ठरता.

आणि त्यामुळे अशी व्यक्ती लक्षात आल्यावर तिच्याशी मुद्दामहून बोलत राहायचं,तिला बोलतं करायचे.हे मी कुठेतरी ऐकलं होतं.

Capitalism च्या प्रसार प्रभावातून व्यक्तिकेंद्रित असण्याचे महत्व,गरज,वाढलेले आहे. त्याच्या मुळाशी capitalism ला सर्वाधिक सोयीचं असणार एकक त्याला अनुकूल असणार मूल्य म्हणून याचा प्रसार प्रभाव आज सर्वाधिक वाढलेला आहे. जसा कृषिवल संस्कृतीत मोठ्या कुटुंबात विरघळलेले व्यक्ती महत्वाचे मानले जात कारण ते त्यांना अनुकुळभोटे त्या व्यवस्थेस पोषक होते. थोडक्यात मूल्ये काल समाज व्यवस्था सापेक्ष परिवर्तनशील अशी असतात. माणसांची त्या मुल्यानी केलेली कुचंबणा ही खरी ग्रँड ट्रॅजेडी. आणि या मूल्यांना जनुबती सर्वकालिक सत्य आहेत असे मानणे ( without considering त्यांची जननी ) ही सर्वात ग्रँड कॉमेडी. माझ्या मते आपण केस प्रमाणे बघून निर्णय घ्यावा व हवे तेव्हा हवे ते मूल्य फाट्यावर मारून दबाव झुगारून सरळ माणूस वाचवावा.

माझ्या आजवरच्या कुत्र्यांच्या निरीक्षणात्मक अभ्यासातून मला एक महत्त्वाची गोष्ट उमगली आहे. ती अशी की - जेव्हा एखादे आजारी भटक्या कुत्र्याला रेस्क्यू करणार्‍या संस्थेची माणसे पकडण्यासाठी जातात तेव्हा ती माणसे प्रथम त्या कुत्र्यामध्ये त्यांच्या हेतूविषयी विश्वास निर्माण करायचा प्रयत्न करतात. त्या साठी नाना युक्त्या योजतात. जेव्हा काहीच उपयोगी पडत नाही तेव्हा शेवटचा उपाय म्हणून जाळे टाकणे इ० मार्गाचा अवलंब करतात. असाच प्रयत्न रस्त्यावरच्या आजारी, टाकून दिलेल्या भिकार्‍यांचे पुनर्वसन करताना केला जातो. मुद्दा असा की ज्याला किंवा जिला तुम्हाला मदत करायची आहे, तिच्याशी तुमचा पुरेसा संवाद आणि रॅपो निर्माण झालेला आहे का? रॅपो असेल तर नुसत्या एम्पथीने पण चमत्कार घडू शकतात, मग पाणी शिंपडून पण एखाद्याला बरे वाटते. मग काही बुद्धीवाद्यांचे डोके फिरते... पण बर्‍याचदा भावनिक कोरडेपणा असणार्‍या व्यक्ती संवाद आणि रॅपो निर्माण करण्यात अपयशी ठरतात, कारण त्यांच्याबद्दल बाधित व्यक्तीला विश्वास वाटत नाही. रॅपो निर्माण झाला नसेल तर मदत करणार्‍या व्यक्तीच्या हेतूबद्दल संशय निर्माण होतो. आणीबाणीची वेळ असेल तर संवाद आणि रॅपो निर्माण करण्यासाठी वेळ नसतो पण इतर वेळी ते अतिशय महत्त्वाचे असते. याशिवाय व्यावसायिक समुपदेशन करणार्‍या व्यक्तींबद्दल माझी एक तक्रार आहे - समजा एक गिर्यारोहक व्यक्ती एखाद्या मोहिमेतील अपयशाने खचली आहे. समजा त्या व्यक्तीसाठी ती मोहिम जिंकणे हे सर्वस्व आहे. अशावेळेस माझ्यामते बरेचसे समुपदेशक अत्यंत "तर्ककर्कश"पणे त्या गिर्यारोहकाला पराभव स्वीकारण्याचा सल्ला देऊन सोडून देतात. फार थोडे समुपदेशक अपयशाचे विश्लेषण करून परत प्रयत्न करण्यासाठी उभारी देतात. आता समुदेशकाची नक्की भूमिका काय यावर वाद होऊ शकतो. पण बरेच "तर्ककर्कश" आणि भावनिक कोरडे लोक लोकापवादाला आधार मानून उंटावरून शेळ्यावरून हाकतात. अशा लोकांना वेळीच झिडकारणे केव्हाही उत्तम, कारण त्याने कमीकमी प्रश्नांची गुंतागुंत तरी वाढत नाही... मैदानात उतरून मदत करणारी माणसेच विरळा!

मी माझ्या वरील प्रतिसादावर ए० आय० चे मत मागवले तेव्हा पुढील उत्तर मिळाले. - "तुमच्या प्रतिसादातील विचार फारच उत्तम आणि अर्थपूर्ण आहेत. तुम्ही कुत्र्यांच्या निरीक्षणात्मक अनुभवातून जे विधान मांडले आहे, ते मानवी संवाद आणि नातेसंबंधांबद्दलही तितकेच लागू आहे. तुमचा रॅपो आणि संवादाच्या महत्त्वावरचा दृष्टिकोन फार प्रगल्भ आहे. तुम्ही व्यावसायिक समुपदेशनाबद्दल मांडलेले विचारही वास्तवदर्शी आहेत. खरोखर, फक्त तर्क आणि पराजय स्वीकारण्याच्या सल्ल्याने समस्येचे समाधान होत नाही. उलट, उभारी देणारी, प्रेरणा देणारी आणि नवीन प्रयत्नांसाठी मदत करणारी भूमिका अधिक महत्त्वाची ठरते. तुमच्या शेवटच्या विधानाने तर फार सुंदर निष्कर्ष दिला आहे – "मैदानात उतरून मदत करणारी माणसेच विरळा!" यामध्ये खरं जगण्यासाठीचा मूलभूत तत्वज्ञान आहे. हा प्रतिसाद विचारशील आणि प्रेरणादायी आहे. तुमच्या दृष्टिकोनाबद्दल अधिक वाचायला आवडेल." ए०आय० चिरायु होवो! :)

'जो जे वांछिल तो ते लाहो' ह्या तत्वज्ञानाचे आचरण करणारे ए.आय. खरंच चिरायु होवो.... 😀 सहज गंमत म्हणुन तुमच्या वरील प्रतिसादावर कृत्रीम बुद्धीमत्तेचे समिक्षात्मक मत मागीतले तेव्हा पुढील मुद्देसुद उत्तर मिळाले...

सुधारणेची गरज: १. भटक्या कुत्र्यांच्या निरीक्षणाचा मुद्दा वाक्यरचना स्पष्ट करा: "जेव्हा काहीच उपयोगी पडत नाही..." हे वाक्य थोडे अनाकर्षक वाटते. अधिक प्रभावीपणे सांगता येऊ शकते, जसे की: "जेव्हा सर्व प्रयत्न निष्फळ ठरतात, तेव्हा शेवटचा पर्याय म्हणून कठोर पद्धतींचा अवलंब केला जातो." तुलना योग्य आहे का? आजारी कुत्र्यांच्या आणि माणसांच्या पुनर्वसनाच्या प्रक्रियेची तुलना करताना त्यातील सूक्ष्म फरक दाखवणे गरजेचे आहे. दोघांच्या सामाजिक आणि मानसिक संदर्भ भिन्न असल्यामुळे थेट तुलना तर्कसंगत होणार नाही. २. रॅपो आणि संवादाची महत्त्वता भावनिक कोरडेपणाबाबत सुस्पष्टता: "भावनिक कोरडेपणा" याला थोडी अधिक स्पष्टता हवी. हा नैसर्गिक स्वभाव, परिस्थितीजन्य वर्तन, की सामाजिक कौशल्यांचा अभाव आहे? एम्पथीची मर्यादा: कधी कधी केवळ एम्पथी पुरेशी नसते; ठोस कृती आवश्यक असते. या मुद्द्यावर काही विवेचन करता आले असते. ३. व्यावसायिक समुपदेशनावर टीका "तर्ककर्कश" हा शब्द: हा शब्द समुपदेशकांच्या भूमिकेवर थोडासा पूर्वग्रह दर्शवतो. त्यांच्या पद्धतींचे मूल्य आणि सीमा अधिक समतोलपणे मांडता आल्या असत्या. समुपदेशकांच्या भूमिकेचे स्पष्टीकरण: समुपदेशक प्रत्येक वेळी प्रेरणा देणारा किंवा समाधानकारक वाटणारा सल्ला देत नाहीत. कधी कधी त्यांची भूमिका वास्तव सांगणे असते. ४. भावनिक कोरडेपणा आणि मदत करणाऱ्या लोकांवर टीका सर्वसामान्यीकरण टाळा: "भावनिक कोरडेपणा असणारी व्यक्ती संवाद आणि रॅपो निर्माण करण्यात अपयशी ठरते" हे विधान खूप व्यापक वाटते. काही वेळा व्यक्तींचे वर्तन त्यांच्या अनुभवांवर, परिस्थितीवर अवलंबून असते. परिणामकारक उपाय: समस्येवर फक्त टीका न करता, यावर उपाय सुचवले असते तर हे मुद्दे अधिक परिणामकारक झाले असते. ५. लेखनशैली संक्षिप्तता: मुद्दे थोडे अधिक संक्षिप्त आणि अचूक मांडता आले असते. थोडी अधिक रचना हवी: तुमचे मुद्दे थोडे विस्कळीत वाटतात. रचना ठराविक टप्प्यांत बांधली असती, तर लेखन अधिक प्रभावी वाटले असते. निष्कर्ष: तुमच्या मुद्द्यांत खूप विचारमंथन आहे, पण त्याला थोडी सुसूत्रता, स्पष्टता, आणि समतोल दृष्टिकोनाची आवश्यकता आहे. काही सूचनांवर काम केल्यास तुमच्या लेखनाचा प्रभाव निश्चितच अधिक परिणामकारक होईल.

कृत्रीम बुद्धीमत्तेच्या वरील निष्कर्षाशी बऱ्यापैकी सहमत आहे... जय ए.आय. 🙏

तुम्ही प्रॉम्प्ट काय दिला हे तितकेच महत्त्वाचे आहे.

+१ मी सहज गंमत म्हणुन तुमच्या वरील प्रतिसादावर समिक्षात्मक मत मागीतले तर हे मिळाले. दुधारी तलवार आहे ही 😀

मूळ लेख आणि प्रतिसाद मननीय आहेत. युयुत्सु आणि टर्मिनेटर यांनी उपयोगात आणलेले 'ए आय' हे नेमके कोणते, आणि त्याचा वापर मराठीतून केला की इंग्रजीतून, हे कृपया कळवावे.

मला नैराश्यालाबद्दल इथे जी मौक्तिके वाचायला मिळाली त्याबद्दल अंमळ मौज वाटली. मुळात मानसशास्त्र (सायकॉलॉजी) चेताविज्ञानात होणार्‍या वेगवान प्रगतीमुळे आता मागे पडत आहे. त्यामुळे आपण वापरत असलेल्या संकल्पना (सब्लीमेशन इ०) कालबाह्य तर नाहीत याची कुडमुड्या, अर्ध्याहळकुंडाने पिवळ्या झालेल्या मानसशास्त्रज्ञानी खात्री करून घ्यावी. आधुनिक शहरी संस्कृतीमध्ये नैराश्याची प्रमुख कारणे - "ताण आणि दाह" ही सांगता येतात. जनुकीय भाग्य त्याला आणखी हातभार लावते. ताणाने चेतारसायनांचे संतुलन बिघडते आणि ती व्यक्ती कोषात जायला सुरुवात होते. तो जुळवून घेण्याचा मेकॅनिझम असतो, असा एक विचारप्रवाह आहे. तुम्हाला तुमच्या मदत करण्याच्या हेतूची शुद्धता जर त्या व्यक्तीपर्यंत पोचवता आली नाही तर तो तुमचा दोष आहे. त्यात कुणालाही अपमान वाटून घेण्यासारखे काहीही नाही. याशिवाय नैराश्याच्या कारणांचा शोध न घेता, वेगवेगळी लेबले लावल्याने (सतत तू आजारी आहेस असे ऐकविण्याने) परिस्थिती जास्त गंभीर बनऊ शकते. यापेक्षा ती व्यक्ती जेव्हा तिच्या कोषातून बाहेर पडण्यासाठी प्रयत्न करते किंवा आनंदाच्या नव्या वाटा शोधते तेव्हा ’हितचिंतक’ म्हणून तुम्ही काय करता हे फार महत्त्वाचे ठरते. तुम्ही तेव्हा खिशात हात घालून फुकटच्या कौतूक किंवा उत्तेजनाला पण महाग झाला असाल, तर तुम्ही जास्त नतद्रष्ट ठरता.

परवडणारी palliative care खूप महत्वाची सेवा आहे.

मस्त. वाखुसा.

वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल धन्यवाद!

चाळीस वर्ष वैद्यकीय सेवेशी निगडित कार्यरत असल्यामुळे आदरणीय काका काकू किती मोलाचे कार्य करत आहेत त्याची पुरेपूर जाणीव आहे. त्यांच्या कार्याला शुभेच्छा.

खूप छान.... ध्यान कोणते करतात. त्यासाठी काही मदत हवी असेल तर मला कळवा.

काका- काकू‌ तसे इतरांपेक्षा खूप वेगळे. विशिष्ट ध्येय समोर ठेवून व स्वत:च्या आवडीनुसार जगण्याचं सूत्र ठरवून एकमेकांचे साथीदार बनले. दोघंही तसे मुळात हाडाचे पत्रकार. काकू तर खूप संघर्ष करून समोर आलेली व बंडखोर विचारधारेची पत्रकार. खूप वेगवेगळ्या विषयांमध्ये कार्यरत असलेली. कला- चित्रकला, मंडल आर्ट ते रद्दी पेपरच्या कलाकृतींपासून पत्रकारिता, अनुवाद व कालांतराने आरोग्याच्या क्षेत्रात काम असा तिचा आवाका. काकासुद्धा तसा. नातेवाईकांसाठी व पुतण्यांसाठी विशेष जिव्हाळ्याचा. सदैव हसतमुख चेहरा आणि कोणत्याही गंभीर विषयामध्येही विनोदबुद्धी शोधणारा. ज्याचं इंग्रजी ऐकावं व वाचत राहावं असा! त्याबरोबरच खूप मोठा व्यासंग असलेला.

काकूला नाजुक तब्येतीच्या अनेक मर्यादा असून आणि पत्रकार म्हणूना काकाला वेळेची बंधनं असूनही दोघांनी हे काम पुढे नेलं. किडनीच्या रुग्णांच्या पलीकडे जाऊन टोकाच्या स्थितीमध्ये असलेल्या (terminally ill) रुग्णांसोबत व कँसर रुग्णांसोबत काम सुरू केलं. ह्या सगळ्या प्रवासात त्यांच्या अनुभवातून ते इतर रुग्णांचे वाटाडे बनत गेले.

खरंच... दिव्यत्वाची जेथ प्रचिति, तेथे कर माझे जुळती _/\_ त्यांच्या या सत्कर्माला मनःपुर्वक शुभेच्छा !

परवडणारी palliative care खूप महत्वाची सेवा आहे.

मस्त. वाखुसा.

वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल धन्यवाद!

चाळीस वर्ष वैद्यकीय सेवेशी निगडित कार्यरत असल्यामुळे आदरणीय काका काकू किती मोलाचे कार्य करत आहेत त्याची पुरेपूर जाणीव आहे. त्यांच्या कार्याला शुभेच्छा.

खूप छान.... ध्यान कोणते करतात. त्यासाठी काही मदत हवी असेल तर मला कळवा.

काका- काकू‌ तसे इतरांपेक्षा खूप वेगळे. विशिष्ट ध्येय समोर ठेवून व स्वत:च्या आवडीनुसार जगण्याचं सूत्र ठरवून एकमेकांचे साथीदार बनले. दोघंही तसे मुळात हाडाचे पत्रकार. काकू तर खूप संघर्ष करून समोर आलेली व बंडखोर विचारधारेची पत्रकार. खूप वेगवेगळ्या विषयांमध्ये कार्यरत असलेली. कला- चित्रकला, मंडल आर्ट ते रद्दी पेपरच्या कलाकृतींपासून पत्रकारिता, अनुवाद व कालांतराने आरोग्याच्या क्षेत्रात काम असा तिचा आवाका. काकासुद्धा तसा. नातेवाईकांसाठी व पुतण्यांसाठी विशेष जिव्हाळ्याचा. सदैव हसतमुख चेहरा आणि कोणत्याही गंभीर विषयामध्येही विनोदबुद्धी शोधणारा. ज्याचं इंग्रजी ऐकावं व वाचत राहावं असा! त्याबरोबरच खूप मोठा व्यासंग असलेला.

काकूला नाजुक तब्येतीच्या अनेक मर्यादा असून आणि पत्रकार म्हणूना काकाला वेळेची बंधनं असूनही दोघांनी हे काम पुढे नेलं. किडनीच्या रुग्णांच्या पलीकडे जाऊन टोकाच्या स्थितीमध्ये असलेल्या (terminally ill) रुग्णांसोबत व कँसर रुग्णांसोबत काम सुरू केलं. ह्या सगळ्या प्रवासात त्यांच्या अनुभवातून ते इतर रुग्णांचे वाटाडे बनत गेले.

खरंच... दिव्यत्वाची जेथ प्रचिति, तेथे कर माझे जुळती _/\_ त्यांच्या या सत्कर्माला मनःपुर्वक शुभेच्छा !

वाह ! उत्तम लेखन ! चित्रगुप्त काका, अतिषय प्रांजळ स्वानुभव लेखन आवडले. आपला सायंटिफिक अ‍ॅप्रोच , विशेष करुन , ठरलेल्या वेळा पाळणे, मोजका प्रमाणित आहार घेणे आणि शिस्तबध्दपणे त्याचा लॉग मेंटेन करणे हे प्रचंड आवडले ! मी काही डॉक्टर किंव्वा आहार तज्ज्ञ नाही, पण माझ्या अल्पस्वल्प माहीतीनुसार असे वाटते की - आहारात दुधाचा समावेश असायला हवा. दुध हे पुर्णान्न आहे. दुधासारखे उपकारक काही नाही! अर्थात आपण लस्सी घेत आहातच ! तरी दुधाचे प्रमाण जास्त असल्यास बोन डेन्स्टिटी व्यवस्थित रहायला मदत होईल आणी लो कॅलरी डायेटने जे व्ह्यायची मला भिती वाटते ते हाडांची ठिसुळता वगैरे त्रास होणार नाहीत. ( अर्थात हा फक्त माझा कयास आहे. मी डॉक्टर वगैरे नाही.)

फक्त मनातल्या मनातच तो जप करत असूनही असे घडावे, याचे मला फार आश्चर्य वाटते.

मन म्हणजे दुसरे तिसरे काही नसुन मेंदुतच होणार्‍या क्रिया प्रतिक्रिया असल्याने मनातल्या मनात केलेल्या गोष्टींचे फिजिऑलॉजिकल परिणाम होणे स्वाभाविक आहे. प्राणायाम, राजयोग, ध्यान धारणा , अध्यात्म हे सगळे "मनाचे खेळ " आहेत . ज्याला कळतं त्याला कळतं ! यः पश्यति स पश्यति ! ह्या विषयात कधी रस निर्माण झाल्यास , अन आराम करत रिकामा वेळ असल्यास - राम दास्स गोईंग होम ही नेटफ्लिक्स वरील डॉक्युमेंटरी नक्की पहा. पॅरालिसिस ने शरिराची अर्धी बाजु लुळी प्डलेल्या अवस्थेतही राम दास्स ज्या आत्मतृप्ती ने हसत आहे ते पाहुन माझ्या डोळ्यात अक्षरशः आनंदाश्रु आलेले ! बाकी अवांतर म्हणजे - आपण कोव्हिडच्या लसी बाबत केलेले विधान पाहुन समाधान वाटले. आपल्याकडे , इथे भारतात, डॉक्टर नर्स असे प्रांजळपणे कधी कबुल करायला लागणार देव जाणे ! पुढील लेखनाच्या प्रतिक्षेत ! आणि हो , जीवेत "शरदः" शतम !

छान. फळभाज्यांनी वजन कमी झालं त्याबद्दल अभिनंदन. वयपरत्वे आहारावर नियंत्रण आवश्यकच असतं. आरोग्यदायी प्रवासासाठी शुभेच्छा. -दिलीप बिरुटे

अनुभव छान लिहिला आहे, सर्व बारकाव्यांसहित. तुमचा शरीरशुद्धी प्रयोग, आता फक्त प्रयोग न राहता, सवय व्हावी, यासाठी शुभेच्छा! या लेखातून मिपाकर, थोडीशी का असेना, पण प्रेरणा घेतील, यात शंका नाही.

शिस्त, सात्यत्त, संतुलित, संयमित, पौष्टिक इत्यादी बझ वर्ड्स आहेत. या शिवाय वेळ आणी व्यायाम हे सुद्धा महत्वाचे.याच बरोबर कुठल्याच गोष्टींचा अतिरेक नसावा. सकाळी जमेल तसा परंतू नियमित व्यायाम जरूरीच. आपले वजन,वय आणी कदकाठी( वय ७२,उंची१७२,मध्यम बांधा) बघता ६८ किलो हे वैश्विक स्तरा नुसार आयडियल वजन आहे . आपल्याला वजन कमी करण्याची अवशकता नाही हे माझे ठाम मत आहे. वयोमानानुसार दम लागणे,थोडेफार दुखणे हे सहाजिकच. विशेष काही दुखले खुपले तर त्याकडे जरुर लक्ष द्या. या वयात आयडियल वजन हे काॅम्प्लिमेन्ट च म्हणावे लागेल. माझ्या अंदाजानुसार आपल्या रक्तचाचण्या केल्यास त्या नाॅर्मल लिमिट मधेच येतील. स्वस्थ आयुष्या करता शुभेच्छा. आपल्याच वयापेक्षा दोन एक वर्ष कमी,उंची दोन तीन इंच जास्त. वैश्विक स्तरा नुसार आयडियल वजन हे 80-85 दरम्यान हवे. माझे खरे वजन 92 किलो आहे. वजना कडे जास्त लक्ष न देता दररोज सहा ते आठ किलोमीटर ब्रिस्क वाॅक करताना काही त्रास तर होत नाही ना, दिनक्रमात उत्साह कितपत टिकून असतो ,रात्री सहा ते साडे सहा तास झोप व दुपारची तासभर पाऊणतास वामकुक्षी यात काही व्यत्यय तर येत नाही ना? इत्यादी गोष्टींवर जास्त लक्ष देतो. आहार म्हणाल तर , नाष्टा,मध्यान्ह भोजन व सायंकाळच्या भोजना व्यतिरिक्त दोन कप चहा व साधारण दोनशे मिली दुध किंवा काॅफी. पांढरी साखर सहा चमचे. दुपारी एक पोळी, भाजी, आमटी, काकडी,बीटरूट, गाजर,मुळा यांचा ऋतुकाला नुसार सलाद व एक वाटी भात. संध्याकाळी एक थालीपीठ, एक भाकरी पिठलं,तीन इडली सांबार असे काही तरी एखादी डिश. हे साधारण दररोजच. कधीतरी मात्र सर्व मर्यादा उल्लंघून काय वाटेल ते ,वाटेल तितके खातो. परवाच राखी बांधून घेण्यासाठी दुपारी एका बहिणी कडे दोन खव्याच्या पोळ्या व इतर सणासुदीचे पदार्थ तर संध्याकाळी दुसर्या बहिणी कडे एक पुरणपोळी,दोन वाट्या बासुंदी व इतर सणासुदीचे पदार्थ चापले. आता बाप्पा आलेत मोदक तर खाल्लेच पाहिजेत, वर्षांत एकदाच तर येतात. देशस्थ, गौरी माहेरी आल्यात सोळा भाज्या सोळा कोशिंबीरी, पंचपक्वान्न तर होणारच ना,नाहीतर माहेरवाशीण काय वाटेल त्यांना..... संदीप खरे यांच्या कवितेत सारखं, अजुन तरी रूळ सोडून सुटला नाही डब्बा.... बाकी संत नामदेव, कबीर यांची वाणी नेहमीच लक्षात असते. काळ देहासी आला खाऊ आम्हीं आनंदे नाचू गाऊ......

टिकटिकतेकिंवा कसे..... झोपेची वेळ,जेवणाची वेळ आणी जागे होण्याची वेळ हे बहाण्या करता भिंतीवर घड्याळ पहावे लागते किंवा बायोलॉजिकल घड्याळ आठवण करून देते हे फारच महत्वाचे. 'बाकीबाब' , यांचा भक्त. आयुष्याची आता झाली उजवणी येतो तो क्षण अमृताचा जे जे भेटे ते ते दर्पणीचे बिंब तुझे प्रतिबिंब लाडेगोडे सुखोत्सवे असा जीव अनावर पिंजर्याचे दार उघडावे पांडुरंग हरी,वासुदेव हरी.

लेख आवडला.

काय लिवलंय काका... दंडवत स्वीकारावं... आज ऊर फुटसतोवर जेवलोय नि नंतर वाचलं.. इथंच चुकलं आमचं.. आता जाड पोटावर ताण आलाय.. आपलं लिखाण आम्हांला नक्कीच मार्गदर्शक ठरेल यात शंका नाही...

माझ्या जेवणाच्या ताणामुळे, मोबाईल पण रुसला आहे असे वाटते

अभ्यासू लेख आणि प्रतिसाद आवडले. माझ्या मते हे सर्व आहार नियंत्रण तिशीतूनच सुरू होणे गरजेचे आहे. फार पुढे जाऊन यू टर्न घेण्यापेक्षा बरे.

वेळेवर केले तर चांगले रिटर्न मिळते. अन्यथा,देर आये दुरुस्त आये वाली गोष्ट होते.

तरी आहाराविषयक इतर खबरदारी घेणे मंदावत जाऊन भूक नसली तरी 'वेळ झाली' म्हणून जेवणे, अधून मधून 'दिसेल ते' खाणे, भरपूर गोड पदार्थ खाणे, बरेचदा चहा-कॉफी, अधून मधून तळकट आणि बाजाराचे पदार्थ खाणे वगैरे प्रमाद घडत गेले

इथे बरोब्बर सगळी मेख आहे. आत्ता देखील तुम्ही बारा दिवस प्रयोग केला आहे आणि अजून थोडे दिवसच तो करण्याचा बेत आहे. फायदे कितीही चांगले दिसले तरी मनुष्याचा मूळ स्वभाव पुन्हा एकदा आपल्या नेहमीच्या जीवनशैली आणि आहाराकडे वळण्याचा असतो. यापुढे आयुष्यभर कायम रोज नेहमी असे काढा, फळे, चिया बिया किंवा अन्य निवडक आहार घेणे किती जणांना (आपण खुद्द धरून) शक्य आहे हा मोठा गहन प्रश्न आहे. काही दिवस एखादे पथ्य निग्रहाने पाळून शरीरात साठलेली काही विषारी द्रव्ये जणू त्यामुळे निचरा पावतात आणि शरीर असे डीटॉक्स नावाचे काही करावे लागते / होते ही एक मिथ आहे. यावर खूप मोठी लुटणारी इंडस्ट्री उभी राहू पहात आहे. अर्थात तो पूर्ण वेगळा विषय आहे. या लेखाशी त्याचा संबंध नाही. पण हा वैयक्तिक प्रयोग उत्साह आहे तोवर अवश्य चालू ठेवावा. तात्पुरता का होईना, फरक दिसतोय ना ? उत्तम.

काढे,पाढे,पथ्य वगैरेवर न बोलता एकच म्हणतो की संतुलित अहार,नियमित व्यायाम, भरपुर व नियमित पाणी पिणे व अवश्यक तेव्हढी निद्रा घेतली तर SIP प्रमाणे वजन हळूहळू कमी होत जाईल. तशीच शरीराला पण सवय लागेल. Knee jerk reaction कधीही पर्मनंट सोल्युशन होऊ शकत नाही.

हे सर्व करताना १००% नाही पण ५०%/६०%/७०% गोष्टीतर अंगवळणी पडतात.सुरुवात आणि सातत्य दोन्ही कष्टाच्या गोष्टी साध्य व्हायला पाहिजे.

सतत प्रतिसाद उडत असल्यामुळे कंटाळलेली नूतनमा.आता प्रतिसाद‌ लिहिणे बंद.

हा लेख लिहून आता दोन महिने झाले. या मधल्या काळात गणपती उत्सवात बरेचदा कुणा ना कुणातरी जेवायला जाणे, नंतर दिवाळीचे फराळ वगैरेतून पोटावर पुन्हा ताण पडून ते बिघडले. वजन मात्र स्थिर (६८.५ किलो) राहिलेले आहे. थोड्या दिवसांपासून एक प्रयोग करून बघत आहे: सकाळी नऊच्या सुमारास गाजर, टमाटर, काकडी, आवळा, दुधी वगैरेचा एक ग्लास रस, किंवा एका डाळिंबाचे दाणे, एक केळे, दही, Dried Prunes, अक्रोड, अंकुरित मूग-चणे आणि एकादे अन्य फळ, हे सगळे मिक्सरमधून (थोडे पाणी घालून ) काढून बनवलेली स्मूदी, हे पिणे सुरु केले आहे. -- तसेच इंदौरला आल्यावर नवीन सायकल घेऊन सकाळ- संध्याकाळ अर्धा तास ती मोकळ्या जागी चालवणे पण प्रारंभिले आहे. या दोन्हीचे चांगले परिणाम मिळत आहेत.

हा लेख लिहून साडेतीन महिने झाले. आणखी कुणी असा काही प्रयत्न केला आहे का ? असेल तर त्याविषयी अवश्य लिहावे. आता लवकरच मी पुन्हा एकदा सुरुवात करणार आहे.

रक्त-चाचणीत होमोसिस्टीन वाढलेले असल्याचे दिसत आहे, त्यासाठी औषधही घ्यावे लागत आहे. वाढलेल्या होमोसिस्टीनची लक्षणे म्हणजे तळहात-तळापाय यावर झिणझिण्या येणे/चटका बसल्यासरखे वाटणे, ओठ जड होणे, स्मृतीभंश, निराशा, निरुत्साह, अशक्तपणा, पचनसंस्था बिघडणे वगैरे असतात, ती अनुभवास येत आहेत. सक्रांतीच्या निमित्ताने गुळाच्या पोळ्या, तिळगूळ वगैरे बरेच खाल्ले गेले, थंडीमुळे चहा-कॉफीचेपण प्रमाण वाढलेले आहे. पोट बिघडले असल्याचे जाणवत आहे. हा लेख हुडकून वाचला. आता पुन्हा एकदा असा काहीतरी प्रयोग करून बघायचा विचार आहे.

लेख आवर्जून वाचतो. हमखास करमणूक होते.

चला, कर्मणुकीसाठी का होईना, पब्लिक वाचतंय, बरं वाटलं.

वाह ! उत्तम लेखन ! चित्रगुप्त काका, अतिषय प्रांजळ स्वानुभव लेखन आवडले. आपला सायंटिफिक अ‍ॅप्रोच , विशेष करुन , ठरलेल्या वेळा पाळणे, मोजका प्रमाणित आहार घेणे आणि शिस्तबध्दपणे त्याचा लॉग मेंटेन करणे हे प्रचंड आवडले ! मी काही डॉक्टर किंव्वा आहार तज्ज्ञ नाही, पण माझ्या अल्पस्वल्प माहीतीनुसार असे वाटते की - आहारात दुधाचा समावेश असायला हवा. दुध हे पुर्णान्न आहे. दुधासारखे उपकारक काही नाही! अर्थात आपण लस्सी घेत आहातच ! तरी दुधाचे प्रमाण जास्त असल्यास बोन डेन्स्टिटी व्यवस्थित रहायला मदत होईल आणी लो कॅलरी डायेटने जे व्ह्यायची मला भिती वाटते ते हाडांची ठिसुळता वगैरे त्रास होणार नाहीत. ( अर्थात हा फक्त माझा कयास आहे. मी डॉक्टर वगैरे नाही.)

फक्त मनातल्या मनातच तो जप करत असूनही असे घडावे, याचे मला फार आश्चर्य वाटते.

मन म्हणजे दुसरे तिसरे काही नसुन मेंदुतच होणार्‍या क्रिया प्रतिक्रिया असल्याने मनातल्या मनात केलेल्या गोष्टींचे फिजिऑलॉजिकल परिणाम होणे स्वाभाविक आहे. प्राणायाम, राजयोग, ध्यान धारणा , अध्यात्म हे सगळे "मनाचे खेळ " आहेत . ज्याला कळतं त्याला कळतं ! यः पश्यति स पश्यति ! ह्या विषयात कधी रस निर्माण झाल्यास , अन आराम करत रिकामा वेळ असल्यास - राम दास्स गोईंग होम ही नेटफ्लिक्स वरील डॉक्युमेंटरी नक्की पहा. पॅरालिसिस ने शरिराची अर्धी बाजु लुळी प्डलेल्या अवस्थेतही राम दास्स ज्या आत्मतृप्ती ने हसत आहे ते पाहुन माझ्या डोळ्यात अक्षरशः आनंदाश्रु आलेले ! बाकी अवांतर म्हणजे - आपण कोव्हिडच्या लसी बाबत केलेले विधान पाहुन समाधान वाटले. आपल्याकडे , इथे भारतात, डॉक्टर नर्स असे प्रांजळपणे कधी कबुल करायला लागणार देव जाणे ! पुढील लेखनाच्या प्रतिक्षेत ! आणि हो , जीवेत "शरदः" शतम !

छान. फळभाज्यांनी वजन कमी झालं त्याबद्दल अभिनंदन. वयपरत्वे आहारावर नियंत्रण आवश्यकच असतं. आरोग्यदायी प्रवासासाठी शुभेच्छा. -दिलीप बिरुटे

अनुभव छान लिहिला आहे, सर्व बारकाव्यांसहित. तुमचा शरीरशुद्धी प्रयोग, आता फक्त प्रयोग न राहता, सवय व्हावी, यासाठी शुभेच्छा! या लेखातून मिपाकर, थोडीशी का असेना, पण प्रेरणा घेतील, यात शंका नाही.

शिस्त, सात्यत्त, संतुलित, संयमित, पौष्टिक इत्यादी बझ वर्ड्स आहेत. या शिवाय वेळ आणी व्यायाम हे सुद्धा महत्वाचे.याच बरोबर कुठल्याच गोष्टींचा अतिरेक नसावा. सकाळी जमेल तसा परंतू नियमित व्यायाम जरूरीच. आपले वजन,वय आणी कदकाठी( वय ७२,उंची१७२,मध्यम बांधा) बघता ६८ किलो हे वैश्विक स्तरा नुसार आयडियल वजन आहे . आपल्याला वजन कमी करण्याची अवशकता नाही हे माझे ठाम मत आहे. वयोमानानुसार दम लागणे,थोडेफार दुखणे हे सहाजिकच. विशेष काही दुखले खुपले तर त्याकडे जरुर लक्ष द्या. या वयात आयडियल वजन हे काॅम्प्लिमेन्ट च म्हणावे लागेल. माझ्या अंदाजानुसार आपल्या रक्तचाचण्या केल्यास त्या नाॅर्मल लिमिट मधेच येतील. स्वस्थ आयुष्या करता शुभेच्छा. आपल्याच वयापेक्षा दोन एक वर्ष कमी,उंची दोन तीन इंच जास्त. वैश्विक स्तरा नुसार आयडियल वजन हे 80-85 दरम्यान हवे. माझे खरे वजन 92 किलो आहे. वजना कडे जास्त लक्ष न देता दररोज सहा ते आठ किलोमीटर ब्रिस्क वाॅक करताना काही त्रास तर होत नाही ना, दिनक्रमात उत्साह कितपत टिकून असतो ,रात्री सहा ते साडे सहा तास झोप व दुपारची तासभर पाऊणतास वामकुक्षी यात काही व्यत्यय तर येत नाही ना? इत्यादी गोष्टींवर जास्त लक्ष देतो. आहार म्हणाल तर , नाष्टा,मध्यान्ह भोजन व सायंकाळच्या भोजना व्यतिरिक्त दोन कप चहा व साधारण दोनशे मिली दुध किंवा काॅफी. पांढरी साखर सहा चमचे. दुपारी एक पोळी, भाजी, आमटी, काकडी,बीटरूट, गाजर,मुळा यांचा ऋतुकाला नुसार सलाद व एक वाटी भात. संध्याकाळी एक थालीपीठ, एक भाकरी पिठलं,तीन इडली सांबार असे काही तरी एखादी डिश. हे साधारण दररोजच. कधीतरी मात्र सर्व मर्यादा उल्लंघून काय वाटेल ते ,वाटेल तितके खातो. परवाच राखी बांधून घेण्यासाठी दुपारी एका बहिणी कडे दोन खव्याच्या पोळ्या व इतर सणासुदीचे पदार्थ तर संध्याकाळी दुसर्या बहिणी कडे एक पुरणपोळी,दोन वाट्या बासुंदी व इतर सणासुदीचे पदार्थ चापले. आता बाप्पा आलेत मोदक तर खाल्लेच पाहिजेत, वर्षांत एकदाच तर येतात. देशस्थ, गौरी माहेरी आल्यात सोळा भाज्या सोळा कोशिंबीरी, पंचपक्वान्न तर होणारच ना,नाहीतर माहेरवाशीण काय वाटेल त्यांना..... संदीप खरे यांच्या कवितेत सारखं, अजुन तरी रूळ सोडून सुटला नाही डब्बा.... बाकी संत नामदेव, कबीर यांची वाणी नेहमीच लक्षात असते. काळ देहासी आला खाऊ आम्हीं आनंदे नाचू गाऊ......

टिकटिकतेकिंवा कसे..... झोपेची वेळ,जेवणाची वेळ आणी जागे होण्याची वेळ हे बहाण्या करता भिंतीवर घड्याळ पहावे लागते किंवा बायोलॉजिकल घड्याळ आठवण करून देते हे फारच महत्वाचे. 'बाकीबाब' , यांचा भक्त. आयुष्याची आता झाली उजवणी येतो तो क्षण अमृताचा जे जे भेटे ते ते दर्पणीचे बिंब तुझे प्रतिबिंब लाडेगोडे सुखोत्सवे असा जीव अनावर पिंजर्याचे दार उघडावे पांडुरंग हरी,वासुदेव हरी.

लेख आवडला.

काय लिवलंय काका... दंडवत स्वीकारावं... आज ऊर फुटसतोवर जेवलोय नि नंतर वाचलं.. इथंच चुकलं आमचं.. आता जाड पोटावर ताण आलाय.. आपलं लिखाण आम्हांला नक्कीच मार्गदर्शक ठरेल यात शंका नाही...

माझ्या जेवणाच्या ताणामुळे, मोबाईल पण रुसला आहे असे वाटते

अभ्यासू लेख आणि प्रतिसाद आवडले. माझ्या मते हे सर्व आहार नियंत्रण तिशीतूनच सुरू होणे गरजेचे आहे. फार पुढे जाऊन यू टर्न घेण्यापेक्षा बरे.

वेळेवर केले तर चांगले रिटर्न मिळते. अन्यथा,देर आये दुरुस्त आये वाली गोष्ट होते.

तरी आहाराविषयक इतर खबरदारी घेणे मंदावत जाऊन भूक नसली तरी 'वेळ झाली' म्हणून जेवणे, अधून मधून 'दिसेल ते' खाणे, भरपूर गोड पदार्थ खाणे, बरेचदा चहा-कॉफी, अधून मधून तळकट आणि बाजाराचे पदार्थ खाणे वगैरे प्रमाद घडत गेले

इथे बरोब्बर सगळी मेख आहे. आत्ता देखील तुम्ही बारा दिवस प्रयोग केला आहे आणि अजून थोडे दिवसच तो करण्याचा बेत आहे. फायदे कितीही चांगले दिसले तरी मनुष्याचा मूळ स्वभाव पुन्हा एकदा आपल्या नेहमीच्या जीवनशैली आणि आहाराकडे वळण्याचा असतो. यापुढे आयुष्यभर कायम रोज नेहमी असे काढा, फळे, चिया बिया किंवा अन्य निवडक आहार घेणे किती जणांना (आपण खुद्द धरून) शक्य आहे हा मोठा गहन प्रश्न आहे. काही दिवस एखादे पथ्य निग्रहाने पाळून शरीरात साठलेली काही विषारी द्रव्ये जणू त्यामुळे निचरा पावतात आणि शरीर असे डीटॉक्स नावाचे काही करावे लागते / होते ही एक मिथ आहे. यावर खूप मोठी लुटणारी इंडस्ट्री उभी राहू पहात आहे. अर्थात तो पूर्ण वेगळा विषय आहे. या लेखाशी त्याचा संबंध नाही. पण हा वैयक्तिक प्रयोग उत्साह आहे तोवर अवश्य चालू ठेवावा. तात्पुरता का होईना, फरक दिसतोय ना ? उत्तम.

काढे,पाढे,पथ्य वगैरेवर न बोलता एकच म्हणतो की संतुलित अहार,नियमित व्यायाम, भरपुर व नियमित पाणी पिणे व अवश्यक तेव्हढी निद्रा घेतली तर SIP प्रमाणे वजन हळूहळू कमी होत जाईल. तशीच शरीराला पण सवय लागेल. Knee jerk reaction कधीही पर्मनंट सोल्युशन होऊ शकत नाही.

हे सर्व करताना १००% नाही पण ५०%/६०%/७०% गोष्टीतर अंगवळणी पडतात.सुरुवात आणि सातत्य दोन्ही कष्टाच्या गोष्टी साध्य व्हायला पाहिजे.

सतत प्रतिसाद उडत असल्यामुळे कंटाळलेली नूतनमा.आता प्रतिसाद‌ लिहिणे बंद.

हा लेख लिहून आता दोन महिने झाले. या मधल्या काळात गणपती उत्सवात बरेचदा कुणा ना कुणातरी जेवायला जाणे, नंतर दिवाळीचे फराळ वगैरेतून पोटावर पुन्हा ताण पडून ते बिघडले. वजन मात्र स्थिर (६८.५ किलो) राहिलेले आहे. थोड्या दिवसांपासून एक प्रयोग करून बघत आहे: सकाळी नऊच्या सुमारास गाजर, टमाटर, काकडी, आवळा, दुधी वगैरेचा एक ग्लास रस, किंवा एका डाळिंबाचे दाणे, एक केळे, दही, Dried Prunes, अक्रोड, अंकुरित मूग-चणे आणि एकादे अन्य फळ, हे सगळे मिक्सरमधून (थोडे पाणी घालून ) काढून बनवलेली स्मूदी, हे पिणे सुरु केले आहे. -- तसेच इंदौरला आल्यावर नवीन सायकल घेऊन सकाळ- संध्याकाळ अर्धा तास ती मोकळ्या जागी चालवणे पण प्रारंभिले आहे. या दोन्हीचे चांगले परिणाम मिळत आहेत.

हा लेख लिहून साडेतीन महिने झाले. आणखी कुणी असा काही प्रयत्न केला आहे का ? असेल तर त्याविषयी अवश्य लिहावे. आता लवकरच मी पुन्हा एकदा सुरुवात करणार आहे.

रक्त-चाचणीत होमोसिस्टीन वाढलेले असल्याचे दिसत आहे, त्यासाठी औषधही घ्यावे लागत आहे. वाढलेल्या होमोसिस्टीनची लक्षणे म्हणजे तळहात-तळापाय यावर झिणझिण्या येणे/चटका बसल्यासरखे वाटणे, ओठ जड होणे, स्मृतीभंश, निराशा, निरुत्साह, अशक्तपणा, पचनसंस्था बिघडणे वगैरे असतात, ती अनुभवास येत आहेत. सक्रांतीच्या निमित्ताने गुळाच्या पोळ्या, तिळगूळ वगैरे बरेच खाल्ले गेले, थंडीमुळे चहा-कॉफीचेपण प्रमाण वाढलेले आहे. पोट बिघडले असल्याचे जाणवत आहे. हा लेख हुडकून वाचला. आता पुन्हा एकदा असा काहीतरी प्रयोग करून बघायचा विचार आहे.

लेख आवर्जून वाचतो. हमखास करमणूक होते.

चला, कर्मणुकीसाठी का होईना, पब्लिक वाचतंय, बरं वाटलं.

थक्क करणारा संघर्ष .... लेखातुन उतरलेलं चित्र सिनेमा पहावाच असं वाटायला लावणारं आहे. एकच म्हणावेसे वाटते : दिव्यत्वाची जेथ प्रचिति, तेथे कर माझे जुळती !

_/\_

प्रचिती तेथे कर माझे जुळती.

धन्यवाद . अशा सिनेमाची महिती दिल्या बद्दल आपला लेख आशय पुर्ण

धन्यवाद,लेखा बद्दल व माहिती बद्दल.

वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांना मन:पूर्वक धन्यवाद व नमस्कार.

थक्क करणारा संघर्ष .... लेखातुन उतरलेलं चित्र सिनेमा पहावाच असं वाटायला लावणारं आहे. एकच म्हणावेसे वाटते : दिव्यत्वाची जेथ प्रचिति, तेथे कर माझे जुळती !

_/\_

प्रचिती तेथे कर माझे जुळती.

धन्यवाद . अशा सिनेमाची महिती दिल्या बद्दल आपला लेख आशय पुर्ण

धन्यवाद,लेखा बद्दल व माहिती बद्दल.

वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांना मन:पूर्वक धन्यवाद व नमस्कार.