दुपारच्या कविता.

http://vipravani.wordpress.com/
आता ह्या समस्येवर उपाय पण लिहा.

कविता (नेहमीप्रेमाणेच) आवडली. आरती प्रभूंची कविता आठवते : "नाही कशी म्हणू तुला ..." त्या सुंदर कवितेत (आणि बाळासाहेब नि लताबाईनी अजरामर केलेल्या गाण्यात !) असा घरगुती, घरंदाज गोष्टी येतात. "नाही कशी म्हणू तुला , विडा रे दुपारी . परि थोरांच्या समोर घ्यायची सुपारी..." रामदासांच्या कवितेत नवपरिणित पत्नीच्या भावना "टच टच" वाजणार्‍या जोडव्यांच्या प्रतिमेत फारच सुंदर व्यक्त झाल्यात.

ग्रेसच्या एका लेखात "तांदूळ मोजणार्‍या मुली" येतात - "निवडणार्‍या" नव्हे , "मोजणार्‍या" . इथे तीळ आहेत. या "मोजण्यातून" अशा , संसाराच्या गाड्यात अडकलेल्या आणि प्रसंगी हळुवार भावनांची परवड होणार्‍या स्त्रियांची व्यथा अधोरेखित होते.

रामदास यांच्या कवितेतून पूर्वसुरींच्या दिग्गजांची आठवण येते. (मागच्या एका कवितेच्या बाबतीत जी ए / डाहाके यांचा मी उल्लेख केला होता.) आज सत्यकथा असती तर त्यांच्या कविता तिथे आल्या असत्या असे वाटते. मिसळपाववरील थिल्लरपणाचे आरोप करणार्‍याना या कविता दाखवाव्यात. तेव्हढे बस्स आहे.

सुंदर कविता.

>>आरती प्रभूंची कविता आठवते : "नाही कशी म्हणू तुला ..."
मलाही असेच वाटले..

त्याच बरोबर आरती प्रभूंची थोडिशी आक्रमक असलेली 'लव लव करी पातं' ही कविताही आठवली
त्यातले हे एक कडवे -

तट तट करी चोळी
तुट तुट गाठीची
उंबर्‍याशी जागी आहे
पारुबाई साठीची

- अभिजीत

तीळ मोजून संपले
पुरे झाली शिकवणी.

छान आहे कविता.
--लिखाळ.

छानच!

पण पहिली लयीत म्हणायला मला कठिण जाते आहे...

नेहमीप्रमाणेच छान!
(आस्वादक)बेसनलाडू

कविता, आवडली.

रामदासराव,

वा वा! सुंदर कविता...

आपला,
(दुपारच्या वेळेला हळूच कुठे काही चान्स मिळतोय का ते पाहणारा!) तात्या.

वही नको बुकं नको
नको आता उजळणी
तीळ मोजून संपले
पुरे झाली शिकवणी.

मस्त कविता. थीअरी घोटून पाठ झाली आता प्रॅक्टीकलचा तास सुरू कराना!

कशा सुचतात हो तुम्हाला अशा सुंदर कविता
नेहमी सारखी खुप सुंदर कविता, अजुन येवुद्यात.

टुकुल.

अती अवांतर :एक तीळ सात जणात वाटला
हे उगाच आठवले

कविता आवडली.

मस्त आहे प्रणयकविता !!
आमच्या धोंडोपंतांची ही दुपारची कविता आठवली !!

तारुण्यविभोर भावअवस्थेचे सुंदर वर्णन.

आम्हालाही-

कसा ग गडे झाला ? कुणी ग बाई केला ?
राधे, तुझा सैल अंबाडा ची आठवण झाली