मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

जर्जरी वार्धक्य माझे

तिमा · · जे न देखे रवी...
लेखनविषय:
कविता
विडंबन
काव्यरस
vidamban
भावकविता
विराणी
जर्जरी वार्धक्य माझे तू पहाटे गोंजरावे जीर्ण काया, क्षीण माया, तू जरासे थोपटावे लागुनी थंडी कहारी, खोकल्याची उबळ यावी हे प्रिये तू मज जरासे मधुविलेपन चाटवावे श्वास माझा लागलेला म्रुत्युची चाहूल भिववे आर्जवी स्पर्शात तूही मज जरासे सावरावे दे मला आधार मांडी, जीव माझा कोंडताहे मी तुला जागे करावे परि स्वत: निसटून जावे.
वाचने 6301 वाचनखूण प्रतिक्रिया 21

पैसा Sun, 02/07/2016 - 22:11
एकदा वाचून गेले. काही लिहायचा धीर झाला नाही. स्वतःची अशा वयात कल्पनाही करावी असे वाटत नाही. :(

ज्ञानोबाचे पैजार Mon, 02/08/2016 - 09:35
मस्त आहे. वाचताना बोरकरांची संधिप्रकाशात आठवली, तेव्हा सखे आण तुळशीचे पान, तुझ्या घरी वाण नाही त्याची तूच ओढलेले त्यासवें दे पाणी, थोर ना त्याहुनी तीर्थ दुजें वाळल्या ओठां दे निरोपाचे फूल; भुलीतली भूल शेवटली पैजारबुवा,

माहितगार Mon, 02/08/2016 - 14:41
:( विंडंबन+विराणी+भाव कविता पोचलीही आणि भावलीही. मागे केव्हातरी राजन खान यांचा खर्‍या प्रेमाची प्रचिती वार्धक्यातच येते अशा स्वरुपाचा लेख दैनिक सकाळच्या पुरवणीत वाचलेला तुमच्या कवितेवरून परत एकदा आठवला. पु.ले.शु.

प्राची अश्विनी Mon, 02/08/2016 - 18:22
विडंबन असूनही स्वतंत्र ताकदीची कविता. कतिल शिफाई यांची गझल आठवली आखरी हिचकी तेरे जानों पा आये, मौत भी में शायराना चाहता हूँ।