शर्यत

अ
अरुण मनोहर यांनी
 ·  लेख
लेख
वर्गीकरण
3287 वाचन
💬 प्रतिसाद (7)

प्रतिक्रिया

शितल
Wed, 07/09/2008 - 07:07 नवीन
सारेच मुसाफीर एका अगम्य घाईत कोणाकडेच वेळ नाही ना पडलेल्याला सावरायला ना कोणाकडे बघायला समोरचा नारींगी सुर्यास्त बघायला वेळ नाही वाटेत उमलल्या फुलांचा सुगंध जाणवत नाही सर्वातून वाट काढत पुढे पळणारे असंख्य मुसाफीर हे मस्तच रचले आहे

यशोधरा
Wed, 07/09/2008 - 07:36 नवीन
मस्तच! एकला वेडा, तोडूनी बेडी, मारली उडी अशी वेडी..... मारलेली उडी सफल होवो!! निदान उडी मारली ती चूक झाली, असे न वाटो....

विसोबा खेचर
गुरुवार, 07/10/2008 - 09:26 नवीन
धावणारे, धापा टाकणारे, पाय ओढीत चालणारे, विजयोन्माद करीत सुसाटणारे, धक्काबुक्की करीत माजणारे, स्वत: पडून रस्ता अडवणारे, दुसर्‍याला पाडून रस्ता मिळवणारे, सारेच मुसाफीर एका अगम्य घाईत वा! भन्नाट लिहिलं आहे! तात्या.

आनंदयात्री
गुरुवार, 07/10/2008 - 11:45 नवीन
सही कविता अरुणराव.

अरुण मनोहर
गुरुवार, 07/10/2008 - 12:04 नवीन
सही पहचाना आपने. ही पद्य कविता म्हणूनच लिहीली होती. पण वाचकांना गोंधळ नको म्हणून, लेख वगैरे प्रकारात टाकली!
↩ प्रतिसाद: आनंदयात्री

अरुण मनोहर
गुरुवार, 07/10/2008 - 11:59 नवीन
शितल, यशोधरा, तात्या, आनंदयात्री, प्रोत्साहनासाठी धन्यवाद. तसेच सर्व वाचकांचे पण आभार.

वरदा
गुरुवार, 07/10/2008 - 17:27 नवीन
चढता चढता अचानक उतरंड, पुन्हा चढ... कुठे वळणावर अचानक सुर्योदय दिसतो कधी दरड कोसळून रस्ता तुंबतो कुठे पाय घसरणार, कुठे ठेचाळणार कधी मृगजळ दिसणार, कधी अंधार दाटणार काही चिकटवत, काही झटकत, अरूंद रस्त्यावर अगणीत मुसाफीर भळाभळा वाहत. ह्या ओळी जास्त आवडल्या. "The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams" ~ Eleanor Roosevelt