लघु वाल्गुदभारत-भाग ३.

जो वेळ या वाल्गुदवर्णनाते| लागे, क्षमावे परि या कवीते| कामे जशी येति तैं मूड जाई| तैं दीस-दीशीं लिहवीत नाही || गुहायामपतत्ब्रूसः सपद्येवाचिरात् खलु | तत्रैव हि गृहं तेषां वाल्गुदानां पुरातनम् ||१|| ब्रूसाघातध्वनिना ते सर्वे भयभीता: भृशं खलु | उड्डयन्ति आक्रोशन्ति वारंवारं इतस्तत:||२|| तद् दृष्ट्वा चकितो ब्रूसः भयेन स्तिमितस्त्वहो | पश्चात्पितृप्रयत्नेन गुहाया: उद्धृतः खलु ||३|| स्वप्नेष्वपि खलु त्रस्तः महद्भिर्वाल्गुदै: सदा | भयभीतः सदा ब्रूसः प्राणिभिस्तु निषेवित: ||४|| निजचित्तभयं यावत् अकथत् भीतिमान् बटु: | "भयं सर्वेषु सामान्यं" तातस्तमकथत्तदा ||५|| तया ऐकितां शांत जैं ब्रूस होई | अकस्मात निद्राप्रदेशात जाई | पैं वाघळे येति पुनःपुनःचि ती | घोंघावती कायम आरपार ती ||६|| अथैकदा नाट्यगृहात साचे | घडे महन्नाट्य जे सत्य साचे | मनावरी कोरिला तो प्रसंगू | वर्णू किती त्यास, मी काय सांगू ||७|| नाट्यात गूढे बहु, पाहतांना | तो ब्रूस पाही परि वाघळांना | अंगावरी येति जणों बहूत | बाबा चला, येथुनिया निघूत ||८|| अस्वस्थचित्ते विनवीत राही | ऐकोनिया बाप बाहेर नेई | पैं बाहिरी पिस्तुलधारि चोर | तो द्रव्य मागे, पुरता छचोर ||९|| दिले जरी द्रव्य मातापित्यांही | मारोनि टाके, न विवेक काही | कलेवरे पाहुनि ब्रूस तो रडे | होती न पैं जोवरि नेत्र कोरडे ||१०|| तया मुहूर्तीं परि बाल्य त्याचे | आटोपले क्रूरपणेंचि साचे | प्रवास येथोनि सूडाचिया तो | सवे जनें, पैं मनीं एकटा तो ||११|| (क्रमशः)