शोलेची आग

''आई, अमिताभ बच्चन मेलाssssssssss!!!!!'' =)) लिमिटेड माज! ™

छान निरागस आठवण आहे. :-) शोले हा आजही आवडता चित्रपट आहे. (फक्त त्यातील गब्बरला मारलेला चित्रपट जेंव्हा येथे पाहीला तेंव्हा जरा आवाक झालो!) मला आता आश्चर्य वाटते की आपण किती लहान असताना आई-वडलांबरोबर कसले चित्रपट पहायचो! (त्यात मी ही आलो). आता मुलीला चित्रपट दाखवायची वेळ येते तेंव्हा शंभरदा विचार करतो, आणि जे विचार चित्रपट पहाताना आपण केले नाहीत ते संभर विचार, सध्याची पिढी करू शकते असे वाटते. बाकी या वरून पुलंनी सांगितलेल्या प्रसंगाची आठवण झाली. त्यांच्या आजीला घेऊन ते संत तुकाराम पाहून चित्रपटगृहाच्या बाहेर पडत असताना ती नातवाला म्हणाली, "हे लोकं कशाला आत जात आहेत? त्यांना सांग, तुकाराम गेले स्वर्गाला, तुम्हाला उशीर झाला म्हणून." :) -------------------------------- मी या आणि इतर संकेतस्थळावर केवळ "विकास" याच नावाने वावरतो. त्याच्या मागेपुढे उभ्या (||) आडव्या (=), तिरप्या (\\ //) आदी कुठल्याच प्रकाराच्या रेषा नसतात. त्या अर्थाने माझी कुठेही शाखा नाही. :-)

छान रंगवलीयेस ग इवलीशी आठवण :) ...... कसं ग अरुंधती रंगवता येतं तुला? :) ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ I have always known that at last I would take this road, but yesterday I did not know that it would be today. - Narihara

हा हा हा ... खुप च छाण किस्सा आहे. खुप खुप हसु आले :) बाय द वे .. पिंपरी च्या का ? कोणत्या थेटरात पाहिलात मुव्ही ? अशोक ? अजुन एक थेटर आहे ... नाव नाही आठवत ... आणि तिसरं थेटर म्हणजे डिलक्स .. तिथे शोले सारखे मुव्हीच नाही लागायचे पण .. :) - टारुंधती

टारझनराव त्या थ्येटराचं नाव होतं ''विशाल'', तेव्हा नुकतंच झालेलं ते.... कोरं कोरं होतं... आमच्या अपार्टमेंटच्या इमारतीसारखंच... आणि त्याच्यासमोर अक्षय कॉम्प्लेक्स नावाचा बर्‍याच इमारतींचा अपार्टमेंट कॉम्प्लेक्स होता.... बरेच सिंधी, पंजाबी लोक्स राहायचे.... तिथे आमचे काही काळ [महिने] वास्तव्य होते!:-) अरुंधती http://iravatik.blogspot.com/

तिथे कोपर्‍यावर एक इराण्याचे व एक महाराष्ट्र का अशाच नावाचे हाटेल होते ते आहे का हो अजून? आणि मिलनसार बेकरी.... तिचे टोस्ट लाजवाब! बकाऊल्फ दिसायची बाल्कनीतून आणि खाली पाहिले तर दलदल.... जलपर्णी व डुकरे..... अहाहा! ;-) पिंपरीच्या मार्केटात गेलं की सगळे सिंधी, पंजाबी.... केसांना कलप लावलेल्या, मेंदीच्या केसांच्या पंजाबी सूट घातलेल्या अशक्य जाड बाया, मोहरीच्या तेलाचा वास येणारे सरदारजी आणि ओशट सिंधी.... शिवाय चांदभाईपण बरेच असायचे! आता काय कसं बदललंय चित्र, कल्पना नाही!! :-) अरुंधती http://iravatik.blogspot.com/

'शोले, मी एकदाच संपूर्ण पाहिला आहे. मला आता संपूर्ण आठवत नाहीये. मी शाळेत असताना आमच्या वर्गातल्या पोरांना संपूर्ण शोलेचे डायलॉग्ज पाठ होते! अगदी तोंडपाठ. म्हणजे कसे? तर सरळ सुरुवातीपासूनच नाही तर अधला मधला कुठलाही प्रसंग सांगा तिथून पुढे गाडी सुरु एकदम बिनचूक! ;) (एकदा प्रयोगशाळेत बसल्या बसल्या पोरांचे डायलॉगबाजी सुरु झाली. सर आले ते ऐकत उभे होते. थोड्या वेळाने आमचे लक्ष गेले. सर मिस्किलपणाने म्हणतात कसे "अरे बाळांनो ह्याच्या १% जरी लक्ष शाळेत दिलेत ना तरी एकदम सगळे पहिलेच याल रे!" ;) ) चतुरंग

अगदी र्‍हदयस्पर्शी आठवण सांगितलीय.... विषय कोणताही असो, तुम्ही सुंदरच लिहिता ताई.... म्हणजे सिनेमाचा लहान मुलांच्या मनावर जबर परिणाम होतो असे दिसते.... आम्ही अजूनही शोले बघितलेला नाही.....सिनेमे वघण्याच्या वयात दासबोधाची पारायणे केली.....शिवाय जे जे काही प्रसिद्ध, ते ते आम्हास त्याज्य, हेही एक कारण होते...... मात्र अलिकडे राजू श्रीवास्तव ने केलेले शोले चे विडंबन बघून शोले बघावा कि काय, असे वाटते.... अलिकडे पिंपरीला प्रथमच गेलेलो असताना सहज फिरताना अचानकच विशाल टॉकीज समोर पोचलो,तिथे नुक्ताच "अवतार" लागला होता, खरेतर तो थ्री डी बघायचा होता, पण म्हटंलं चला बघूया काय प्रकार आहे, म्हणून गेलो....गंमत म्हणजे पब्लिक मधील काहींनी चक्क पोलिसवाल्या शिट्या आणलेल्या होत्या, हिरो हिरॉईन जरा नुस्ते जवळ जरी आले, तरी शिट्या सुरु.... शेवटल्या लढाईच्या वेळी पब्लिकने टाळ्या, शिट्या, ओरडाओरडीचा कहर केला....असे फार वर्षांनी अनुभवायला मिळाले....लै मजा आला...

मस्त आठवण,, बाकी तुमची लिहिण्याची स्टाईल एकदम झक्कास. अजुन लिहित रहा. --टुकुल

अरुंधतीताई खरच छान आठवण आहे. असेच लिहित रहा

अमिताभ बच्चन मेला ... =)) =)) ललिता पवारांनी त्यांची आठवण सांगितली होती. त्यांना लहानपणी चित्रपट या प्रकारांची भीती वाटायची. कारण तिथे माणसं 'कापतात' आणि रक्तही येत नाही. कॅमेर्‍याच्या फिल्मची रुंदी लिमिटेड असते हे कळायला बरीच वर्ष लागली असं त्या म्हणाल्या होत्या. अदिती

शोले म्हणजे एक पर्वच आहे असं म्हणायला हरकत नाही. शोले म्हणजे मस्त चितळ्यांच्या मलईदार चक्क्याचं श्रीखंड, त्यावर बदाम- पिस्त्याची पखरण, केशराच्या चार काड्या अन चांदीच्या वाटीत सोन्याचा चमचा ! इतकं सगळं जमून आलं आहे. पहिली दाद घेऊन जाणारं टायटल संगीत, जबरदस्त पटकथा, अचूक पात्र निवड, पर्फेक्ट वेग, अविस्मरणीय संगीत ('मेहबूबा मेहबूबा' हा एका स्वतंत्र लेखाचाच विषय आहे.. ), ठाव घेणारं पार्श्वसंगीत, संजीवकुमारचा तो 'कायर नहिं हैं हम..' मधला अंगावर काटा आणणारा विलक्षण आवाज.. किती लिहू अन किती नाही.. मी कमीत कमी वीसवेळा तरी पाहिला असेलच..परत बघीन. वेळ मिळाल्यावर आणखीन लिहिन..

शोले चित्रपट आल्यानंतर तो २५ वर्षांनी पहायला मिळाला. अधेमधे तो थेट्रात यायचा पण तश्या वस्तीत किंवा असे काहीसे कारण असायचे न जायला. कॉलेज संपतासंपता एका मैत्रिणीच्या घरी व्हिएचेस बघायला तिनं बोलावलं होतं मग पाच दिवस थोडाथोडा तिच्याकडे जाऊन बघितला. बरोबरच्या मैत्रिणींनी एकसंधपणा नसल्याने चित्रपट न आवडल्याची तक्रार केली .;) मी भित्री असल्याने जे काही तुटक पाहणं झालं ते बरं झालं असं वाटलं. सिनेमा आवडला किंवा नाही असं काहीच सांगता येणार नाही मला. रेवती

शोलेची ऑडिओ कॅसेट होती माझ्याकडे .. आणि ती ऐकून ऐकून सगळे डायलॉगच नाही तर पार्श्वसंगीत सुद्धा.. त्याचबरोबर बकर्‍यांचे, घोड्यांच्या टापांचे,आगगाडीचे, बंदुकीच्या गोळ्याचे आवाजसुद्धा पाठ झाले होते आणि अजुन थोडेफार आठवताहेत. (हीच पद्धत वापरून एकदा कॉलेजच्या नोट्स कॅसेटमधे फितवून अभ्यास करण्याचा प्रयत्न केला.. अर्थात फसला. कुठे शोले आणि कुठे इकॉनॉमिक्स) इतकं होउन पण सिनेमा अजुन पाहिलाच नव्हता. तो पाहिला काही वर्षांनी. पण घरी विडिओवर, छोट्या पडद्यावर.. मग एकदा कॉलेज मधे असताना मेट्रोला "शोले" लागल्याचं एका मित्राने सांगितलं मग त्यालाच बरोबर घेउन बघायला गेलो.. (पाहून परत येत असताना माझं पाकिट मारलं होतं गाडीत .. त्यामुळे हे सगळं जास्त लक्षात आहे).

गमतीदार आठवण.

गमतीदार आठवण.

आमच्या घरात चित्रपट सुरु झाला की कन्यारत्नाचा प्रश्न असतो - "या सिनेमात कोण कोण मरणार?" व्हिलन मरत असेल तर सिनेमा बघितला जातो. हिरो मरत असेल तर सिनेमा बघितला जात नाही. शोलेची डिव्हिडी घरात शेवटपर्यंत बघायची परवानगी नाही. हेमामालिनी काचांवर नाचून तिच्या पायांतून रक्त येण्यापूर्वीच चित्रपट बंद करावा लागतो.