सहा ऋतुंचे सहा सोहळे. पण मला बुवा या न्यु इंग्लंडातली पानगळती (फॉलियेज/फॉल) फार आवडते. उन्हाळा संपून गुलाबी थंडी सुरु होते तसा हिरवा गर्द असणारा निसर्ग रंग पलटू लागतो. उंच-उंच झांडांचे शेंडे पिवळे-लाल पडू लागतात व बघता बघता सगळा परिसर पिवळा धमक व लाल भडक मखमलीने सजून गेलेला असतो. वरमाँट, न्यू हँप्मशरला तर सगळेच जातात. पण दररोज आनंद देणार्‍या कामावर जाताना दिसणार्‍या आजूबाजूंचा झाडांचे कौतुकही करावे म्हणून मी विषेश चित्रे काढली. पहा तुम्हाला भावतात का.... या गर्द झाडीने आमच्या घराच्या परिसराला खुलवलेले आहे... पुढे हमरस्त्याला लागल्यावर दोहोबाजूंच्या सौंदर्याची जणू स्पर्धाच चाललेली असते. चौकात रस्त्यांची नावे पाहण्यासाठी सुद्धा तुम्हाला निसर्गा येवढे बक्षीस कोण बरे देऊ शकेल? हा सुंदर रस्ता संपावा असे कोणाला बरे वाटेल!! सिग्नल लागलेला आहे?... जरा बाजूला पहा... जराही कंटाळवाने होणार नाही! अशी लालबुंद झाडे गावच्या गुलमोहराची आठवण करुन देतात, नाही का? असा सजला आहे हा टॅलकॉट डोंगर... चला आता आम्ही कार्यालयाच्या वाहनतळात वळत आहोत. स्वागताला हे ताम्र-तरु सज्ज आहेत... धन्यवाद मित्रांनो! हा छोटासा वृक्ष उगाच मला हिनवत असतो, "तुम्ही मानव करु शकता का अशी सुंदर निर्मिती?".. . नाही बा, आम्ही नतमस्तक आहोत तुझ्या सौंदर्यासमोर अन आपल्या त्या विधात्या समोर! त्या विधात्याने सर्वांना वाटून दिलं आहे. अगदी या खुरट्या झुडुपाला सुद्धा किती मनमोहक बनवलं आहे पहा ना... आणी ही लिची सदृश्य झाडे पहा ना... टपोरी लाल-लाल फळे कशी खुलून दिसताहेत. चला आता कामावर जातो... संध्याकाळी परतताना... मावळतीच्या उन्हात न्हाऊन निघालेला हा टॅल्कॉट डोंगर व त्याच्यावर असणारा मनोरा... खुनावतो आहे. गड्य येतो तुला भेटायला शनि-रविवारी. कार्यालयातून बाहेर पडताना... गड्यांनो दिवसाचा सगळा शीन घालवलात. तोच टॅलकॉट डोंगर विरुद्ध बाजूने... तळ्यामागे... "चढन रस्त्याचे असो वा जीवनाचे... उगवत्या सुर्याच्या तेजातले वा मावळतीच्या मंद पोक्तीचे... रंगीबेरंगी असल्याने चढताना दम लागत नाही हेच खरे... फक्त डोळे अन मन उघडे हवे"... हेच तर सांगत नाहीत ना या चढनावरची ही झाडे? जेथे दिव्यत्वाची प्रचिती तेथे कर माझे दोन्ही जुळती.