बोळे क्लब

डिस्क्लेमर : लेखातील नायक पात्रांची नावे खरी आहेत. मित्रांनो , इथे ऑलरेडी बर्‍याच जणांनी आपल्या मित्रांबद्दल, क्रु बद्दल , परिसराबद्दल लिहीलं असेल. त्यात आमचं पण एक संभाळून घ्या. आणि सर्वांना वाढदिवसाच्या शुभेच्छा देण्यास धाग्यात परवानगी आहे. आदरणीय यम्मी आज्जींच नाव घेऊन सुरूवात करतो. बोळे क्लब म्हणजे जिथे बोळे पार्टीची सुरूवात झाली.का कसं कुठे, कोणी ,इ.इ. प्रश्नांची उत्तरे लेखनाच्या ओघात येतीलच.लेखाचा केंद्र बिंदू आहेत देवेंद्र-नरेंद्र-गणेश (ऍक्चुली बाप्या-आब्या-बिल्डर).आणि हा लेख आमच्या जन्मापलिकडल्या दोस्ती के नाम. मध्यमवर्गिय मराठी कुटूंबातले तिघे. ११वी-१२वी ला बरोबर होतो, पण आयुष्यभराचे मित्र होउन आहोत, राहू. तसे अनेक मित्र आहेत हो. मित्रांच्या बाबतीत तुटवडा नाही, पण जे हृदयात घर करून बसलेत ना.. ते बोटावर मोजण्या इतकेच. मी १०वी पर्यंत लोणीकंदला होतो, वडीलांच एम.आय.डी.सी. मधे वर्कशॉप असल्याने भोसरीला स्थालांतरित झालो. भैरवनाथ महाविद्यालय, भोसरी , या डॉन, टारगट आणि सप्तगुणी विद्यार्थ्यांचा इतिहास लाभलेल्या महाविद्यालयात आम्ही प्रवेश केला तेव्हा एकदम पाप्याचे पितर होतो. क्लब मेंबर १: देवेंद्र लोखंडे(एम.बी.बी.एस.) ऍलियासः 'बापू' .आइ-वडील शिक्षक, वडगाव कांदळीला नोकरी करत.म्हणून भोसरीमधल्या घरी हा एकटा रहात असे. आणि आमच्या सारख्या टवाळांचा अड्डा.बापूराव अत्यंत हुशार, तल्लख, क्विक लर्नर आणि मेडिकल सोडून इलेक्ट्रॉनिक्स, कंप्युटर्स, सॉफ्टवेअर्स,गेम्स्,क्रिकेट्,कॅरम्,आणिक बरेच काही... मधे निपूण बाजिरावकीची (नको तिथे पैसे खर्च करणे, कुण्णालाही उगाच स्वता:चा वेळ खर्ची करून मदत करणे) हौस असल्याने नेहमी आमचे टोमणे खाणारे. बाप्याला एम.बी.बी.एस. ला पहिल्यांदा मुंबैच्या ग्रँट मेडिकल कॉलेजात. पण मार्कांचे घोळ झालेले असल्याने,पुन्हा चेकिंग झालं, आणि मार्क्स वाढून याला पुण्याच्या बी.जे. मेडिकल कॉलेजात ऍडमिशन मिळाली. पोरींबाबद आणि अवांतर वाचनाबाबद अति अरसिक. मेडिकलचे विद्यार्थी शक्यतो ९०%च्या वर अटेंडंस ठेवतात्/ठेवावी लागते.अपवाद बापू.पुर्णवेळ कॉलेज बाद करून , केवळ पी.एल्स मधे अभ्यास करून ५८-६०% मार्क्स घेऊन येइ.नाशिक युनिव्हर्सिटीमधे हे मार्क्स कमी नाहीत. बाकीचे पोरं वर्ष भर कुंथून कुंथून पण एवढे मार्क्स मिळवत नसत. सगळ्यांना हा पास कसा होतो याचं आश्चर्य. २०-२० तास झोपण्याची क्षमता, ४ दिवस केवळ कंटाळा म्हणून पाण्यावर रहायचा पंटर. आम्हाला उशीरा झोपण्या-उठण्याची लागण इथूनच लागली. उत्तम बल्लवाचार्य. बापूमेड मॅगी म्हणजे अजुनही लाळ गळते हो. क्लब मेंबर २ :नरेंद्र वाघ (बी.ई. कॉम्प) ऍलियास: अबु . खवाट प्रतिक्रियेसाठी जाणला जातो. याला आम्ही की-मास्टर म्हणतो, संगणक,कॅल्सी,फोन असो वा अजुन काही.. याच्या कीज वरचं कौशल्य अप्रतिम.११वी मधे असताना, पहिल्यांदा याच्या घरी गेलो, भाऊ सेकंड फ्लोर वर रहात असे.खाली खेळणार्‍या मुलांना विचारलं की अबु कुठे रहातो, उत्तर द्यायच्या ऐवजी पोरं पळून गेली. कारण कळलं नंतर...याचे आई-बाबा म्हणजे एकदम डेंजर, तुम्ही कोणीही असा, किमान तोंडावर गोड बोलण्याचा मवाळपणा किंवा औपचारिकता पाळने जरूरी नाही. उत्तम अहिरानी शिव्या ऐकण्याची -खाण्याची तयारी करूनच एरियात प्रवेश करावा. बारावीला उत्तम मार्क मिळून केवळ अज्ञानामुळे प्रायॉरिटी लिस्ट मधे टाकल्याने जी.एस.मोझे कॉलेजात इच्छा नसताना ऍडमिशन घेतली.आत्ता के.पी.आय.टी कमिन्स मधे जावा डेव्हलपर. क्लब मेंबर ३ : गणेश(प्रशांत) निंबाळकर (बी.ई. माहीती तंत्रज्ञान) आम्हाला एरियात "बिल्डर" म्हणतात. मिपा वर टारझन , खविस म्हणून कुप्रसिद्ध. सगळ्यात खादाड, जहाल मत वादी.अमृतवाहीनी->पी.व्ही.जी->आणि शेवटच्या राउंडला डी.वाय पाटलांच्या कालिजात आलो. बाकी आमची महती सर्वज्ञुत आहेचे. असो .. बाप्याची रूम म्हणजे आमचा अड्डा. रात्रंदिवस एकत्र रहात असू. इतके की त्यावेळी आलेल्या "कल हो ना हो" मुळे आमच्या पालकांचा "कांताबेन" ऍटीट्युड झाला होता. रात्रभर हशा पिकत असे. झोपायला ४-५ वाजने नविन नव्हतं. आम्ही त्यावेळी कंप्युटर असेंबलीचा एक पार्ट टाइम काम करत असू. मस्त कंप्युटर आला की त्याच लोड टेस्टींगच्या नावाखाली आम्ही रूमवर तो कंप्युटर २४ तास पळवत असू. आम्ही तिघे टॉप गेमर्स होतो. मॉर्टल काँबॅट ही त्यावेळची सगळ्यात पॉप्युलर गेम. एका रात्रीत २००-३०० काँबॅट्स होत असत.लॅन गेम नसल्याने एकाच कंप्युटर वर एकच किबोर्ड शेयर करत असू. रात्रभर गेमखेळून पाठ आणि बोटं दुखत असत पण किडा .. तो जात नसे. वन मोर गेम म्हणत सकाळ होत असे.. मग तसेच उठून कॉलेजला पळत असू (अर्थात इच्छा असेल तर). मॉर्टल काँबॅट ही द्विखेळाडू मारामारीची गेम आहे. त्यात एक जण मेला की त्याला फॅटिलीटी वापरून खास स्पेशल इफेक्ट्ने मारता येत असे.उदा. १०-१२ वेळा जमीनीवर आपटणे,ड्रॅगन होउन जाळणे इइ. तर हा एक मानाचा मुद्दा होता.. आणि फॅटिलीटीने शेवट होणे हे अपमानास्पद असे म्हणून अजुन एक गेम खेळला जात असे. २००२ ते २००६ हा आयुष्यातील सुकाळ मानला जावा. कसलंही काडीमात्र टेंशन नाही. 'बोळे' याचा संदर्भ मिपावर प्रसिद्ध शब्द 'बोळा' याच्याशी काहीही संबंध नाही. बोळे म्हणजे कागदांचे बोळे. रुमवरच्या दिवसांत बाहेरचं चटक-मटक खाणे हा प्रकार सोकावला होता. एरियात ऑलरेडी प्रसिद्ध असल्याने आणि नियमीत गिर्‍हाईक असल्याने भेळवाला, स्विटसवाला सगळेच आपल्याला सलाम ठोकत दोन मापं जास्त टाकत. खाउन झालं की गपचुन बोळे शेजारच्यांच्या घरांवर टाकणे यामुळे याला 'बोळे पार्टी' असं नाव पडलं. आणि सभासदांचा 'बोळे क्लब' झाला. ३ मेंबर १००% ठरलेले असत पण कोणी मित्र बर्‍याच वेळेस पार्टीमधे उपस्थिती लावत. बाप्या बोळ्यांच्या बरोबर मॅगी बनवायचा तो त्याच्या स्पेशल ष्टाइल ने. मॅगी आणि त्याबरोबर येणार्‍या मसाल्याबरोबर फोडणी दिलेले ओले वटाणे, टोमॅटो आणि गरम मसाला,जिरं यांच अफलातुन मिश्रण करून बापुमेड मॅगी तयार होत असे. हे बाप्या इकडे तयार करत असताना एक जण त्याला मदत करी, एक जण आणि पाहुणा बोळे क्लब मेंबर हे जाउन थम्स अप्/मिरींडा,गुलाबजाम, समोसे,भेळ,ढोकळा,चिप्स इत्यादी पदार्थ भरपुर प्रमाणात (कोणी मन मारायला नको हा नेक हेतु) खरेदी करून आणत. एकदा न्यु इयर ला सेलेब्रेशन साठी मेगा 'बोळे पार्टी' करायचं ठरलं. १ किलो चिप्स,१किलो केक,१२ समोसे,मोठ्या थम्स अप आणि मिरींडाच्या बाटल्या, गाजर हलवा करायचा म्हणून गाजरं,खवा,ड्रायफ्रुट्स टोमॅटो,आणि अन्य भाजीपाला आणला. बाकीचं कमी पडेल म्हणून भोजनात ,गाजर का हलवा आणि वरण-भात करणे असं ठरलं ... बाप्याने मस्त फोडणीचं वरण भात,गाजरका हलवा बनवला.मी इकडे आयतोबा प्रमाणे कंप्युटरवर झकास जुनी गाणी लाउन डिजेचं सर्वांत मेहेनतीचं काम करत होतो.ऑर्कुटींग पण करत होतो त्यामुळे मला जास्त मेहेनत घ्यावी लागत होती.तर शेवटी १० पर्यंत सगळं उरकलं .. वरण भात आणि खवा टाकलेला गाजर का हलवा होता. एक फेरी मधेच आर्ध पोट भरलं.. दुसर्‍याफेरीला हलवा घ्यायची हिंमत झाली नाही. वरणभाताच्या २ राउंड मधेच तिघं फुल.मग मात्र आपण हे एवढंस आणलेलं .. याचं काय होणार ? याची चिंता ... बळच जेवण संपवून थोड फिरून आलो. तरीही खव्याच्या हलव्यानं पोट पॅक केलं होतं..पण हलवा फार फार भारी झाला होता. पार्टी साठी आणलेला सर्व खाउ अक्षरश: तसाच राहिला. सकाळी उठून कॉलेजला जाण्यासाठी निघालो. हलवा व्यवस्थित फ्रिजमधे ठेवला.आब्या आणि मी घरी निघालो. वाटेत आब्याला म्हंटलं दिड-दोन वाजे पर्यंत ये.हलावा बाकी आहे. आपण चापूया. कॉलेजातून आल्यावर बाप्याच्या घरी गेलो.नेहमी प्रमाणे बेनं कॉलेजला गेलच नव्हतं.अब्या अन् मी एकाच वेळी रूम वर पोचलो.बाप्या ऍज युज्वल सॅड ओल्ड सॉंग्स ऐकत होता. कॅरमचे ४-५ डाव झाल्यावर हलव्याची आठवण झाली. मी फ्रिज उघडला, हलवा तिथे नव्हता. इकडे तिकडे शोधलं पण हलवा नही मिळ्या.तेवढ्यात अब्याला वॉशबेसिन मधे हलव्याचं पॅन दिसलं.मी न अब्या एकाच वेळेस बाप्यावर केकाटलो.भरपूर झापल्यावर बाप्या कबुलला. रेखा आली होती 'सर्जरी'चं पुस्तक घ्यायला (रेखा.... ही पण आमची १२वीची मैत्रिण,आणि टॉपर,आमच्या बॅचच्या केवळ २ मुले आणि २ मुली ज्यांचा एम.बी.बी.एस.ला नंबर लागलेला त्यांपैकी एक.आमची ११-१२वी मधे कधी साधी एकदाही बोलणीही नव्हती झाली.पण दोघे एम.बी.बी.एस.ला गेल्यामुळे आणि मीही डिवाय लाच असल्याने ओळख वाढलेली. त्यात ही बाप्याकडे त्यावेळी(२००३) मोबाइल होता.आणि भाऊ २ रु ने हिला एसेमेस पाठवी.आम्हाला नेहमी डाउट .. यांच काहीतरी आहे. ती बाप्याला अगदी 'माझा मोबाइल बिघडला आहे रे, तुझ्या कॉलेजपाशी सर्विस सेंटर मधे देना",'मला बोन सेट हवा आहे रे',"आमुक फॉर्मस,पुस्तके बाफना मधून आणशील का ?' अरे सगळी कामं बाप्यालाच का? आमच्याकडे नाही का बोन सेट ? असो .. तर या गुटूरगुची आम्हाला दाट शंका.गेली ४ वर्षे टॉर्चर करून अजुनही मान्य केलेलं नाही.) तर रेखा आली होती हे सांगताना बाप्या हलव्यासारखा गुलाबी पडला होता.. आम्हाला हलवा फस्त करणारी माउ कळाली होती. आमच्या तोंडचा हलवा खाते काय ? अब्याने तिच्या नावाने शंख करायला सुरूवात केली.आणि मी बॅकपला लग्गेच हजर. बाप्या प्रतिवादाचा निष्फळ प्रयत्न करत होता.पण आमच्यापुढे काही निभाव लागला नाही. शेवटी पोरीमुळे आमच्याशी गद्दारी केली अन् आमच्या तोडचा घास एका परक्या पोरीच्या(तो मान्य करत नसे मग आम्ही असेच तिरकस बोलत असू) घशात घातला हे त्याला आम्ही अजुनही ऐकवतो. हा बोळे क्लबच्या सुवर्णकाळातला एकच किस्सा आहे. किस्से भरपूर आहेत. जमल्यास क्रमशः नाही तर संपुर्ण :) --------------------------------------------------------------------------------------टारझन (५ ऑक्टोंबर २००८)