मागील भागः एलियनायटीसेलिया भाग ५ एलियनायटीसेलिया भाग ४ एलियनायटीसेलिया भाग ३ एलियनायटीसेलिया भाग २ एलियनायटीसेलिया भाग १ सगळ्यांना तात्पुरता बाय करून मी वर पहिल्या मजल्यावर, माझ्या खोलीत आले. बॅग भिरकावून दिली एका कोपर्‍यात, पडदे ओढून खोलीत रात्र केली आणि दिवाणावर झोकून दिलं स्वतःला! बरं वाटलं आडवी झाल्यावर, कधी डोळा लागला समजलंच नाही. आणि थोड्या वेळानी काचेवर टकटक आवाज येताहेत असं वाटलं. खरंतर मला एखाद मिनीटभर समजलंच नाही मी कुठे आहे, हा आवाज कसला, हे काय चाललंय! मला बर्‍याचदा स्वप्नं पडतात आणि कोणी मधेच जागं केलं तर मग मी सत्य आणि स्वप्न यांचा संबंध लावायचा प्रयत्न करते आणि पूर्णच हरवते; तसंच काहीसं झालं. मला स्वप्नात निरुपम दिसत होता आणि ते नवीन सोर्सचे सिग्नल्सही. आधीच या दोन गोष्टींचा संबंध लावत मी हुकले होते, त्यावर हा आवाज. एव्हाना बाहेर किर्र अंधार झाला होता, त्यामुळे खोलीतही काही दिसत नव्हतं. थोड्या वेळानी ट्यूब पेटली आणि मी उठून पडदा उघडला. काही कळत नव्हतं, समोर सगळं पांढरं झालं होतं. अरे हो, चष्मा लावला नव्हता, काय कप्पाळ दिसणार? धडपडत जाऊन ढापणी चढवली आणि पुन्हा खिडकीत गेले, हात काचेला लागला आणि थंडीमुळे एकदम अंगावर शहारा आला. बाहेर सगळं पांढरं बर्फामुळे झालं होतं. दुपारची स्वच्छ हवा कुठच्याकुठे गेली होती आणि सगळी जमीन, छतं सगळं पांढरं झालं होतं. अजूनही आकाशातून कापूस खाली येतच होता. पण तो आवाज कुठून आला? असा विचार पुन्हा करतेय तर एक मोठ्ठा पांढरा गोळा माझ्या डोळ्यांसमोर काचेवर आपटला आणि अर्ध्याधिक तिथेच चिकटला. माईक ... हो तोच होता तो! "माईक, व्हॉट द ** आर यू डूईंग?", झोपमोड आणि स्वप्नभंग झाल्याचा राग अर्थातच त्याच्यावर निघाला. पण तो राग काय टिकणार होता? आयुष्यात पहिल्यांदा मी प्रत्यक्षात बर्फ बघत होते. पटकन कोट,टोपी, मोजे शोधले आणि घाईघाईत अंगावर चढवून घराबाहेर पडले. सगळेच पहिल्या बर्फात खेळत होते. मी घराचं दार उघडलं, बाहेर आले, आणि "स्वागता"साठी सगळेच सज्ज होते. जेनी, डेव्ह, माईक, मिंग सगळ्यांनी मोठमोठाले गोळे माझ्या दिशेनी भिरकवायला सुरूवात केली. दार बंद करून मी पण "मैदानात" उतरले. अंधारात घराबाहेरचे दोन दिवेपण पुरेसे होते, त्या बर्फामुळे सगळीकडे प्रकाश पसरल्यासारखं वाटत होतं, का मलाच असं वाटत होतं पहिल्यांदा बर्फ बघितल्यामुळे कोण जाणे! मी अजिबात चौकसपणा दाखवला नाही आणि हातात बर्फ घेऊन माझ्यावारचे हल्ले परतवायला सुरूवात केली. "तू पहिल्यांदाच बर्फ बघत्येस ना; मला वाटलंच, म्हणून मी तुला उठवलं झोपेतून, आय ऍम सॉरी", माईकनी माफीनामा सरकवला. "सॉरी, व्हाय? ईन फॅक्ट आय शूड थँक यू. इट्स रियल फन. पण तू परत कसा आलास एवढ्या लवकर?", मी विचारलं. "कंटाळा आला नातेवाईकांचा! त्यापेक्षा इथेच जास्त मजा येते. आणि जेनीचा दुपारी फोनपण आला आज संध्याकाळी बाहेर जायचं का विचारायला, म्हणून आलो. अच्छा ती ऑब्झर्व्हेशन्स झाली ना नीट?", एकीकडे बर्फानी मारामारी सुरू होतीच. आता दोन गट पडले होते, मी, माईक आणि लिसा एका गटात आणि जेनी, डेव्ह आणि मिंग दुसर्‍या गटात आणि मारामारी सुरू होती. लिसा आज जेनीच्या पार्टीसाठी आली होती. ती 'चेशर हंट'मधे नाही रहायची, पण जॉड्रलमधेच पीएच.डी. करत होती. तिचा त्या रात्री आमच्याइथल्या एका मोकळ्या खोलीतच तळ ठोकण्याचा विचार होता. "मोअर द मेरीयर"चा आणखी एक अनुभव येत होता. अर्धा तास वगैरे घराबाहेर बागेत बागडलो असू, मग मात्र दमलो, हातही दुखायला लागले. मग जेवणाचा विषय आला, प्लॅन असा ठरला की डेव्ह आणि लिसा दुकानात जाऊन रात्रीच्या पार्टीची "सोय" करुन पबमधे येणार आणि आम्ही चौघे, माईक, मिंग मी आणि जेनी तिच्या गाडीतून सरळ पबमधे जाणार. लिसा तेवढी जरा माझ्याशी कमी बोलेल याचा मला खरंतर थोडा आनंदच झाला. ती "सरे"मधली, तिचे उच्चार समजायला जरा त्रासच होता आणि त्यावर ती केंब्रिजची! त्या केंब्रिजमधल्या काही लोकांना आपण केंब्रिजचे म्हणजे एकदम आकाशातून पडलेले असंच वाटतं. एवढं खोटं आणि पुस्तकी बोलायची ती कधी-कधी, की "ए बाई, जरा गप आता, कधीपासून बघत्ये हिचं आपलं चालूच!" असं काहीसं माझ्या मनात यायचं. अर्थात ते ओठावर आणण्याएवढं नव्हतं छळलंन तिनी मला! आम्ही ठरल्याप्रमाणे पबमधे जाऊन त्या दोघांची वाट बघत होता. मी तीनेक महिन्यात पहिल्यांदाच रात्रीच्या जेवणासाठी पबमधे जात होते. त्यामुळे आता मला पुन्हा मदतीची गरज होती, एक बरं होतं, तिथे शाकाहारी पदार्थात फक्त तीनच होते त्यामुळे निवड करणं सोपं होतं. जेनी आणि माईक तत्परतेनी मदत करायला पुढे आले. "हे रिकोटा आणि कॅनलोनी काय असतं?", पहिल्याच पदार्थाच्या नावात मी अडकले. मग रिकोटा आणि पार्मेजन हे चीजचे प्रकार असतात, कॅनलोनी हा इटालियन पदार्थ आहे, स्टर फ्राय चीनी आहे अश्या प्रकारची माझी एक शिकवणी झाली. अर्थात याचा काही फारसा फायदा नव्हता, त्यामुळे एकेक करून तीन वेळा येऊन तीनही पदार्थ चाखायचा निर्धार केला आणि आजच्या दिवसासाठी मेन्यूवरचा सगळ्यात पहिला पदार्थ खायचा असं ठरवलं. "आज मी 'स्पिनच-रिकोटा कॅनलोनी' खाणार", असं मी जाहीर केलं. "चल, मी पण तेच घेतो", माईकनी मैत्री दाखवली का ठरवण्याचा त्रास वापरला कोण जाणे? आणि मग आम्ही थोडा वेळ पुन्हा ऍस्ट्रॉनॉमीबद्दल बोलायला सुरूवात केली. माईकला मी थोडक्यात तो नवा सोर्स, आम्ही केलेली निरीक्षणं असं सगळं सांगितलं. थोडा वेळ आम्ही त्याबद्दल बोललो पण डेव्ह आणि लिसा परत आल्यावर खगोलशास्त्र गुंडाळलं. नाहीतर ती बया पुन्हा सुरू झाली असती, त्यातून तो नवा सोर्स, मग तो काय असेल, कसा असेल यावर ती बोजड शब्द वापरत किती वेळ बोलत बसली असती कोण जाणे! मस्त पोटभर जेवलो. जेवतानाच मी सगळ्यांना निरुपमबद्दल सांगितलं. मग डेव्ह आणि जेनी सोडून बाकी सगळ्यांसाठी एकेक ग्लास वाईन झाली. हो ना।ई करता करता सगळ्यांनी डिझर्ट्सही खाल्ली आणि मग आम्ही घरी आलो. घरी आल्यावर लगेचच बाटल्या, वाईन ग्लासेस, काजू, वेफर्स सगळं बाहेर आलं. मला तेव्हाच भज्यांची आठवण झाली. मग बोलता बोलता मी आणि डेव्हनी कोबीची भजी तळली. आणि मग मस्त आरामात बसलो आणि बाटल्या उघडल्या. किती वाजले होते कोण जाणे! एकामागोमाग एक ग्लासेस भरत होते, रिकामे होत होते, कोबीची भजीपाच मिनीटांच्यावर तग धरु शकली नाहीत आणि वेफर्सचे सगळी पाकिटंही संपली. बाटल्याही रिकाम्या व्हायला लागल्या होत्या. आता मात्र डोकी "चालायला" सुरूवात झाली होती. कोणीतरी टूम काढली, चला आता "आर्बोरिटममधे" जाऊ या. "आर्बोरिटममधे या वेळेला आणि एवढ्या थंडीत? सगळा चिखल असेल तिथे, या अंधारात पाय बरबटून घेऊ?", कोणाचातरी विवेक अजून जागा होता. "त्यातच तर खरी मज्जा आहे," दारुचा परिणाम दिसतच होता. "आणि आहे कोण तिथे आपल्या गोंगाटामुळे जागं व्हायला, काय?", आता मलाही चेव चढला होता. झालं, एकमेकांना आधार देत उठलो, तशाही परिस्थितीत कोट आणि बूट घालावे एवढं आठवत होतं. मलातर फारच शौर्य "चढलं" होतं. आयुष्यात पहिल्यांदाच असा अनुभव येत होता ना, सरळ रेष कोणती ते समजतंय पण त्या रेषेवर पाय नीट नव्हते ठेवता येत! आजच्या दिवसात खूपच काही घडलं होतं, नशीबामुळे एका नव्या सोर्सचा डेटा मिळाला होता, निरूपमशी पहिल्यांदाच "प्रेमळ" बोलणं झालं होतं, आज पहिल्यांदाच बर्फ पाहिला होता आणि आता पहिल्यांदाच युक्लीडच्या भूमितीच्या बाहेर पाय पडत होता. घराबाहेर पडलो, त्या घरामागच्या पडीक इमारतींपैकी एका इमारतीतून बाहेर पडलं की दुसर्‍या बाजूला आर्बोरिटम सुरू व्हायचं. जुना गोठा किंवा तबेला असावा असं आतून पाहिल्यावर वाटायचं. तिथेच एक जुना प्रोजेक्टर ठेवला होता, तो चित्रपटगृहात असतो ना तसल्या प्रकारचा! तिकडे असं बरंच सामान होतं जुनंपुराणं, जॉड्रलमधल्या विद्यार्थ्यांच्या अनेक पिढ्यांनी तिथे आपलं भंगार सामान टाकून दिलेलं होतं. ते नेल्यावर आपल्याला पैसे देण्याऐवजी इंग्रज भंगारवाले आपल्याकडून पैसे घेतात. त्या भंगारातून वाट काढत आम्ही गेलो पलीकडे आर्बोरीटममधे! झुडपात खसखस झाली. काहीतरी जोरात पळालं दुसर्‍या बाजूला. "ससा असेल", डेव्ह म्हणाला. "ससा एवढा मोठा नसतो, ससा असेल तर एवढा आवाज येणार नाही आणि सशाची धडक बसून झाडावरून एवढं बर्फ खाली येणार नाही....." लिसाचं पुढचं गणित, तत्त्वज्ञान, न्यूटोनियन भौतिकशास्त्र आम्ही कोणीही काही काही ऐकलं नाही. अर्धी बाटली वाईन प्यायल्यावर हिलाअसं सगळं सुचतं तरी कसं असले प्रश्न मला तेव्हा बिल्कुल पडले नाहीत. उगाच कशावरही काय विचार करायचा? असेल काहीतरी नाहीतर आता भास होऊ शकतात असं काही बोलत आम्ही पुढे गेलो. झाडांची दाटी संपली आणि आम्ही मोकळ्यावर आलो. समोर लव्हेल टेलिस्कोप दिसत होता. तो आजफारच पांढरा वाटत होता. मी पुन्हा एकदा डोळे चोळले, खरंच तो फारच पांढरा दिसत होता. "काय रे माईक, तुलाही तो टेलिस्कोप खूप पांढरा दिसतोय का?", मी न राहवून विचारलं. "हो गं, आहे खरा पांढरा फारच! तो बर्फावरून प्रकाश परावर्तित होतोय ना, त्यामुळे असं वाटत असेल," त्या घटोत्कचाला अजून फार चढली नव्हतीच तर! बरोबर आहे, त्याचं वजन किती, माझं किती! "पण तरीही किती होईल रे पांढरा त्यामुळे? मला नाही वाटत फक्त बर्फामुळे झालंय असं; शिवाय त्या रिसीव्हरच्या दोन सावल्या पडल्या आहेत, अशा बर्फामुळे कशा पडतील?", लिसा आता फार पकवत नाही आहे असं आम्हाला वाटलं. पुन्हा शेजारच्या झाडांच्या दाटीतून काहीतरी हलल्याचा भास झाला. "काय रे असेल इथे? एवढ्या रात्री, थंडीत कोण येणार इथे?", जेनीला वाटणारी भीती तिच्या आवाजातून जाणवत होती. आता सगळ्यांचीच थोडी उतरली होती. "चला, आपण जाऊन कंट्रोलरला विचारुया, त्याला माहित असणार काय चालू आहे ते!" जॉड्रलमधे गेलो, कंट्रोलर जागेवर नव्हताच. तो चहा करायला गेला असणार असा विचार करून आम्ही परत निघालो. आता टेलिस्कोपकडे पाठ करून चालत होतो पण मधूनमधून लक्ष मागे टेलिस्कोपकडे जातच होतं. आणि तो टेलिस्कोप तसाच पांढरा दिसत होता. आता दूर अंधारात कोणीतरी लपूनछपून चालतंय असं वाटत होतं आम्ही जरा भरभर चालत त्या कोणालातरी गाठायचा प्रयत्न करत होतो. पण अल्कोहोल त्याचं कामकरत होता; डोळे बंद होत होते, डोकंही काम करत नाही आहे असं वाटत होतं. आत्ता गादीत झोपलेले असते तर किती बरं झालं असतं असंही वाटत होतं, पण ती हलणारी आकृतीही खुणावत होती. क्रमशः वरचा फोटो साभार माईक कीथच्या वेबसाईटवरुन घेतला आहे.