मसु. ही पाकृ माझी नाही. सध्या केरळात पडिक असल्याने रोजचा भर मसाला डोसा, वडा सांबार, इडली चटनी, टिपीकल केरळा राइस (जाडा सफेद), मासे यांवर अधिक आहे. मी रहातो तिथे रस्त्यापलिकडे सुपर बेकरी आहे.मी त्याच्याकडुनच केळ्याचे वेफर किंवा तिखट शेंगदाणे घेत असतो. पण कधीचा ते चित्रबद्ध करायला चान्स मिळत नव्हता. आज कंपनीतर्फे इफ्तार पार्टी होती तिथे व्यवस्थितरित्या हादडुन परत येताना कॅमेरा हातात असल्याने अचानक आठवण आली.अनायसे तिथे वेफर बनवणे सुरु होते.तर तिथे चालु असलेल्या वेफर क्रिया देत आहे. सुरुवातीला कच्चे केळे नीट सोलुन घेतात.(हायजीन को फाटे पे मारो) मग तिथला कारागीर ते केळे एका वेफर बनवणार्‍या मशीनमधे दाबतो ते सरळ खाली कढइमधे उकळत असलेल्या खोबरेल तेलात पडतात. तिथे त्यांना व्यवस्थितरित्या तळु देतात. मग २/३ वेळा वर खाली उडवुन पुन्हा थोडा वेळ तळतात. मग तो कारागीर एखाद्या वेफरचा तुकडा मोडुन बघतो, व्यवस्थितरित्या तळले गेले किंवा नाही. जर तो तुकडा कुरकुरीत आढळला की शेजारी ठेवलेल्या डब्यातुन अंदाजे ५०/६० मिली मीठाचे पाणी कढइमधे तरंगणार्‍या वेफरवर टाकतो. ५ सेकंदानी कढइ मधले वेफर एका पसरट भांड्यात काढतो ज्याला छोटे छोटे छिद्र असतात जास्तीचे तेल निघुन जायला. थोडावेळ त्यात ठेवुन मग त्यांची रवानगी एथे..... महत्वाचे : वेफरला आलेला पिवळा रंग खोबरेल तेलात तळल्यामुळे असतो. आधी मलासुद्धा वाटायचे की हळदीच्या पाण्यातुन काढुन तळत असावेत. ज्या बेकरी वाल्याकडे हे फोटो घेतले तो दिवसाला साधारण २०० किलो (केळयाचे फक्त) वेफर विकतो, बाकीचे वेगळे. काड्या...... हे लोक फणसाच्या गराचे व रताळ्याचेही वेफर बनवतात ते नंतर कधी.