पाहुन जळता धरेस ग्रीष्मानलदाहें निष्ठूर दाटुन येई मनी नभाच्या कृष्णमेघकाहूर तहानलेला चातक कोठे आर्त आळवी सूर कैवल्याने वरूणाचे का भरू नये मग ऊर? बरसे रस पिकल्या अम्भोदांतुन टापूर-टुपूर सुगंधमृण्मय अभिनव नाजुक पसरे सर्वदूर दिशादिशांतुन आषाढाच्या श्यामघनांना पूर तृणाप्रमाणे मनेंहि होती चंचल तृष्णमयूर कुडा सुरंगी कवळा मुसळी पुंगळी संकासूर पेव फुलांचे फुलता उमले भूवर सौख्यांकुर! इंद्रधनू-वर दृष्टिस पडता नभोमंडपी दूर हरितवनश्रीलेपित सृष्टी वधू लाजुनी चूर! सोनसळी लेऊन नव्हाळी साळि नर्तनातूर, शेतांमधुनी फुले तृप्तिचा पीत वर्ण भरपूर! भद्र भादवा घेऊन ये सौभाग्याचा सिंदूर निरोप देती वर्षाराणी हासे मधुरमधूर!