आमची प्रेरणा मिलिंद फणसेंची सुरेख कविता नेपथ्य का शेवटी माकड पिणार्‍याचे होते ? माझेच नव्हे, हे ज्याचे त्याचे होते ! चालता लुडकतो इकडे तिकडे पडतो हे असेच नेहमी बेवड्यांचे होते लागली वळाया नजर सारखी माझी हे लक्षण रे थोडी चढल्याचे होते तू चषक कशाला दिलास हातामध्ये ? मज दिसू लागले चित्र उद्याचे होते सोडता सुटेना मदिरा माझ्याच्याने मज खरे प्रलोभन मदिराक्ष्यांचे होते जर ताड, माड अन् मोह असे देशीही मग कशास अवडंबर द्राक्ष्यांचे होते ? वेगळी न "केश्या" दारू आणि दवाई जे काय फरक ते त्या पथ्याचे होते