वि.सु : ही कविता माझा मित्र राजदीप जोशी ह्याची असुन त्याच्या वतीने व पुर्वपरवानगीने इथे मी प्रसिद्ध करत आहे. असेच धडपडायचे..पुन्हा पुन्हा उठायचे, मधेच डगमगायचे.. तरी उभे रहायचे ! व्यथेत गलबलायचे..पडायचे..रडायचे, करुन अश्रु कोरडे, लढायचे लढायचे ! घाव घालता कुणी.. फुटायचे..तुटायचे, असेच मोड-मोडता, जडायचे घडायचे ! कल्पनेच्या अंगणी..निमग्न रिमझिमायचे, पहाट-पालवी सवे सजायचे.. फुलायचे ! ताम्र अग्रजेपरी..क्षितीज पेटवायचे, [पण] चंद्रभान ठेवुनी निमूट मावळायचे ! हवे तिथे असायचे,नको तिथे नसायचे, दुरांत रम्य जीवना, जगायचे जगायचे ! ~राजदीप जोशी~