हास्य वरचे, आत दु:खाशी सलोखा बेगडी आयुष्य देते रोज धोका बंद केली मी सुखाची सर्व दारे, एकही नाही घराला या झरोका हारणे हा वारसा की धर्म माझा? सोडला हातातला प्रत्येक मोका! सोबती काळोखगर्भाचा उबारा, आणि चुकलेल्या क्षणाचा मंद ठोका ध्यास आता थांबण्याचा, संपण्याचा अंत व्हावा वेगळा, नवखा, अनोखा