बरसाली...
लेखनप्रकार
बरसाली..
इटारसी नागपूर मार्गावरील एक लहानसं स्थानक. या स्थानकाला मुंबै-दिल्लीची ऐट नाही की तसा बडेजाव नाही. परंतु येथील विलक्षण निवांतपणा आणि अगदी नीरव शांतता मन मोहून टाकते..
सभोवताली अगदी भरपूर, नजर जाईस्तोवर हिरवागार झाडझरोरा.. झाडं अगदी फलाटावर आलेली. किंबहुना, झाडीतूनच थोडी साफसफाई करून स्थानक उभारलं आहे असं म्हणूया..
दिवसाकाठी एखाद-दुसरी पाशिंजर थांबेल तेवढीच काय ती जाग.. एरवी अगदी निसर्गरम्य नीरव शांतता..
एफ वाय-एस वाय, किंवा फार तर टी वाय चं वय असावं.. वर्गातल्याच एखादीशी नुकतंच सूत जमलेलं असावं..आणि दोघांनी उन्हं उतरल्यावर हळूच येथे यावं.. फलाटावरच एखाद्या झाडाखाली निवांत बसावं..थोडंसं रुसव्याफुगव्याचं तर थोडंसं गुलुगुलू बोलावं..
"गाणं म्हण ना एखादं.. "
त्याने थोडा आग्रह करावा.. तिनं लाजेनं थोडं चूर व्हावं, थोडं गोरंमोरं व्हावं आणि मग 'तिन्ही सांजा सखे मिळाल्या..' हे गाणं म्हणावं..
तीन सांजा होऊन अंधारू लागावं आणि मग दोघांनी पुन्हा उद्या भेटण्याच्या आणाभाका घेऊन निघावं.. जाताना स्टेशन मास्तरवजा तिकिट कलेक्टराकडून थोडं कौतुकवजा दटावूनही घ्यावं... : )
अजून साला त्या वयात काय पायजेल..?!
-- तात्या..
सॉरी,
--शेखर अभ्यंकर,
एफ वाय बीकॉम. : )
एफ वाय-एस वाय, किंवा फार तर टी वाय चं वय असावं.. वर्गातल्याच एखादीशी नुकतंच सूत जमलेलं असावं..आणि दोघांनी उन्हं उतरल्यावर हळूच येथे यावं.. फलाटावरच एखाद्या झाडाखाली निवांत बसावं..थोडंसं रुसव्याफुगव्याचं तर थोडंसं गुलुगुलू बोलावं..
"गाणं म्हण ना एखादं.. "
त्याने थोडा आग्रह करावा.. तिनं लाजेनं थोडं चूर व्हावं, थोडं गोरंमोरं व्हावं आणि मग 'तिन्ही सांजा सखे मिळाल्या..' हे गाणं म्हणावं..
तीन सांजा होऊन अंधारू लागावं आणि मग दोघांनी पुन्हा उद्या भेटण्याच्या आणाभाका घेऊन निघावं.. जाताना स्टेशन मास्तरवजा तिकिट कलेक्टराकडून थोडं कौतुकवजा दटावूनही घ्यावं... : )
अजून साला त्या वयात काय पायजेल..?!
-- तात्या..
सॉरी,
--शेखर अभ्यंकर,
एफ वाय बीकॉम. : )
वाचने
15352
वाचनखूण
प्रतिक्रिया
34
गुड वन....
लिहित रहा तात्या.
तात्या बॅक इन फॉर्म म्हणावे का?
तात्यानुं, नोष्टॅल्जिक नोष्टॅल्जिक एकदम? हं? :)
खी: खी: शेवटची सही आवडली.
कथन मस्तच.
तरंगणारं वय!
मस्तच.
आपल्याला बुआ एकदम हे गाणेच ऐकावेसे वाटले हा लेख वाचून
In reply to आपल्याला बुआ एकदम हे गाणेच by निनाद मुक्काम …
+१*११११११११११११
अजून साला त्या वयात काय पायजेल..?!
मस्तच की
त्या वयात पोचवलंत की आम्हाला!
फटू बघून मिरज-धारवाड प्रवासातील लोंढा, अळणावर, मुगद ही स्टेशने आठवली. अगदी अस्साच फील!
लै भारी ठिकाण.. आणि लेखन पण..
टी.ई.-बी.ई. च्या आठ्वणी जाग्या झाल्या.. ;)
आवडलं.
:) मस्त..
अशीच निवांत स्टेशन आठवली..
कधीतरी सगळी काम सोडून खरच जाउन बसायला आवडेल :)
(तुम्ही म्हणता त्या वयात पण परत जायला जमल तर बेस्टच ;) )
तात्या जियो!!
त्या काळावर छान "रोशनी" टाकलीत,,
मस्त.... :) :)
आमच्या वेळी हे असं नव्हतं.
अवांतरः अरे तात्या... तुझं पुर्वाश्रमीचं (शब्द मुद्दाम वापरला आहे) नाव शेखर आहे होय... मला उत्सुकता होती :) मित्रा... भूतकालीन वसंत बहारची चाहुल लागतेय... आता लेखणी थांबवु नकोस हि विनंती.
(बालमंदीरातला) अर्धवटराव
तात्या, शंभर शब्दांची मर्यादा घातलेयस का? येउंदे फर्मास अजून..
सालं इंजिनिअरींगच्या नादात आम्हाला मुंबईच्या बाहेर पडायचा चानस भेटला नाही.. त्यामुळे हेवाच वाटतो असं वाचलं की ;)
या स्थानकाचं वर्णन वाचून राज कपूरच्या दिवाना चित्रपटातलं टूमदार रेल्वे स्थानक डोळ्यासमोर उभं राहिलं.
वाह तात्या, दिल खूष कर दियां!!
मला आता या पत्त्याचा काही उपयोग नाही, पण पोरांना दाखवुन ठेवते.
सार्यांच्याच आयुष्यात कधी ना कधी हिरवळ येतेच, त्यासाठी हिरव्या रंगात रंगलेले हे स्थान कधीही सुरेखच.
तात्या मस्तु!
In reply to मला आता या पत्त्याचा काही by स्पंदना
तात्या,
बर्याच दिवसांनी तुमचे नविन लेखन वाचायला मिळाले. तुम्ही परत लिहिते होता आहात हे बघुन आनंद झाला.
अपर्णातै,
सार्यांच्याच आयुष्यात कधी ना कधी हिरवळ येतेचक्या बात है!
तात्यानु अरे काळजात कळ आली बघ. कसले जीवघेणे वर्णन केलेस.
लिहिता रहा!
तात्या,
वर्णन आवडले पण फारच त्रोटक वाटले. फोटो बघून 'ही वाट दूर जाते' हे गाणं आठवलं.
आवडले.. पण अजून लिहिले असते तर अधिक आवडले असते
अजून साला त्या वयात काय पायजेल..?
खल्लास. लेखाचा न्हवे मनाचा शेवट झाला... काही बोलायला उरलच नाही :) थोडं भान आलं अन शब्द आपसुकत मनावर उमटले... ते वयच खरं तर अजुन (पुन्हा एकदा) पाहिजे.
सर्व प्रतिसादकर्त्या रसिकांचे आभार.. :)
तात्या, मस्त एकदम! पण "अजून साला त्या वयात काय पायजेल..?" असं आत्ता वाटतं हो... :)
३/४ दा शोभा घुर्टुंना ऐकतोय
सर्व प्रतिसादकर्त्या रसिकांचे मनापासून आभार.. :)
शेखरभाउ, तुझी ती गायची ओळ व माझी शेंम टू शिएम कशी काय भौ ? तिन्ही सांजा ...पर्वतीचा उतार....नाद जसा वेणूत.....मग शेवट..साक्षी ऐसे अमर करूनी .....त्याच दिवशी ..रादर त्याच संध्येला गायलेले....
झूला धनकका धीरे धीरे हम झूले
अंबर तो क्या है तारोंके भी लब चूमे
मस्तीमे झूमे और सभी गम भूले
पीछे ही मुडते मुडते निगाहे.....आ ...जा चल दे कही दूर.
फरक एवढाच की तिच्या हातात एंगेजमेंट रिंग होती (मीच दिलेली बरं )
क्या बात है तात्या ! ! !
अजून साला त्या वयात काय पायजेल..?!
खरच
फोटो मस्तच आलाय..
कोकण रेल्वेवर देखील अशीच मनमोहक स्थानके.. असाच उल्हासित करून जाणारा रेल्वेट्रॅक आहे.. कधीतरी चैन खेचून खास फोटोसाठी उतरावे..
बास बास..! मस्त फोटु आणि छान लेख...
काढला आहे का? असल्यास या क्षेत्रातही पारगंत दिसता
गुड वन