बिनधास्त "सरदारी बेगम" हा चित्रपट श्री.श्याम बेनेगल यांनी १९९६ साली काढला.एका सत्यकथेवर आधारलेला हा चित्रपट छान होताच पण तो आजही लक्षात रहातो त्यातील अतीव सुंदर गाण्यांनी. जावेद अक्तर यांची गीते, भाटिया यांचे संगीत व आशा भोसले, आरती अंकलीकर, शुभा जोशी या तीन मराठी गायिकांच्या सुरेल आवाजांचा असा काही घाट जमून आला आहे की "क्या कहिये". कोठीवर गायली जाणारी ठुंबरी. होरी, टप्पा यांचा सुरेख उपयोग करून घेतला आहे. सिनेमा दुर्लक्षून आज आपण त्यातील दोन गाणी बघू. पहिले आहे "चाहे मार डालो राजा".

आपण सगळेच जण आपल्या रोजच्या रुटीन मध्ये वेळेचे नियोजन (Time Management) करत असतो. त्या विषयावरची वेगवेगळी पुस्तके वाचत असतो, टिप्स मिळवत असतो. अश्याच एका प्रयत्नामध्ये काही वर्षांपूर्वी माझ्या वाचनात एक उल्लेखनीय पुस्तक आले.ते पुस्तक आहे Stephen Covey चे First Things First. तुम्ही वाचले आहे का हे पुस्तक ?

3

जस्ट अ जोक .एन.ओ.एम !! बिडी अर्थातच बिनधास्त डिसक्लेमर : खालील सर्व व्यक्तींविषयी मला आदर आहे आणी त्यांचाविषयी बोलण्याचा आदरयुक्त मनमोकळेपणाही ..कोणालाही अनादर झाल्यासारखे वाटल्यास मला सेंटर-फ्रेश खाण्यास काही ही हरकत नाही प्रत्येक लेखाआधी थोडेशी प्रस्तावना असावी असे माझे ,शिरीष कणेकरांचे आणी छोटा डॉनचे खाजगी मत आहे..तशी माझी बरीचशी खाजगी मते आहेत आणी त्या मतांशी मी ईमान राखुन आहे ,पण जेव्हा बाटलीतली दारु माझ्या मेंदुशी ईमान राखते तेव्हा माझी खाजगी मते सार्वजनीक होतात. ही व्यथा माझ्या एकट्याची नाही तर जवळपास सर्वांची आहे ...आता काही दिवसांपुर्वीचीच गोष्ट .. परिकथेतील राजकुमार..

मनाच्या खोल कोपरयात दडलेले काहीबाही... नकळत वर येते, जाणवतही नाही... खळखळून हसणं, जागवलेल्या रात्री, उबदार गप्पा.. आणि बोलून बोलून लागलेली भूक. कधीतरी कशाचातरी धरलेला राग.... मनाच्या कोपऱ्यातला इवलासा वण... मीच बरोबर होतो तेव्हा... हेका अजून ... मलाच नाही पटत.., तरी खोटा प्रयत्न. निसटून गेले क्षण, एका बेसावध क्षणी... उरतो आता केवडा, आणि चुकार एखादा मणी... आतून आतून येते हाक, मोहरता सुगंध... गंधांच्या शय्येवर, रात्र स्वप्नधुंद.. टीप - मुक्तक लिहिताना ते थोडं कवितेच्या आकृतीबंधात गेलय खरं. पण मुक्तक लिहित होतो म्हणुन या विभागात टाकतोय, समजुन घ्या

3

"आल्या का गं मॅडम?'' कोर्टरूमच्या आतून माझ्या मैत्रिणीने खुणेनेच विचारलं. माझी मुंडी तिसर्‍यांदा नकारार्थी हालताना बघून तिने चेहरा वाकडा केला आणि कोर्टरूमच्या पुढील बाजूची तिची खड्या पारशाची पोझ घेत पुन्हा एकदा आमच्या दाव्याचा क्रमांक साधारण कधी, किती वाजता येईल याची तेथील लिपिकास विचारणा करू लागली. वेळ दुपारची. दिवस पावसाळ्याचे. कोर्टाच्या ब्रिटिशकालीन दगडी इमारतीत असलेल्या कोर्टरूम्समध्ये ओलसर दमट हवेबरोबर पावसाळी आभाळामुळे आज जरा जास्तच अंधार दाटला होता. मधूनच सतावणार्‍या, गुणगुणणार्‍या माशांना संथ लयीत गरगरणारे पंखे अजिबात उडवून लावू न शकल्याने त्या मला आजही नेहमीसारख्याच छळत होत्या.