मिसळपाव
कॉर्पोरेट तमाशा १० : पहिली पार्टी
3
कॉर्पोरेट तमाशा १० : पहिली पार्टी
गेले तीन महिने मी आर्किटेक्ट बरोबर काम करत होतो. बाकिच्या टिमचा काम आणि माझ काम आता रेल्वेच्या रूळासारखे समांतर चालले होते. सरांनी मला सांगितल होता -"Your code might not be part of the release now, but i'm sure it will be needed at some point of time." मी-" The convergence is going to be a nightmare. If they were to include my code at later point of time, they cant do it without affecting the design. " सर -" None the less continue your work."
बनिया म्हणाला- " लगता है अपना प्रोडक्ट जल्दीही कोड कंप्लीट हो जायेगा.
धक्कादायक विधान करणा-या पुस्तकाबद्दलचे प्रश्न
नमस्कार्,नमस्कार,
गेली दोन तीन दीवस एक पुस्तक वाचतो आहे.त्यात एका चॅप्टरमधे एका व्यक्तीवर टीका करण्यात आली आहे.टीका म्हणजे साधीसुधी टीका नाही,सर्व मर्यादा ओलांडुन टीका करण्यात आली आहे.लेखकाने त्या व्यक्तीबद्दल जनसामान्यांत असलेल्या अफवांना त्या व्यक्तीच्या स्वभावाशी जोडले आहे.म्हणजे एखादी घटना सांगताना त्या अफवेचा वापर दाखला म्हणुन करण्यात आला आहे.जी अफवा अत्यंत धक्कादायक व त्या व्यक्तीच्या खाजगी आयुष्याशी संबंधीत आहे.
त्या व्यक्तीशी लेखकाची झालेली मुलाखत लेखकाने लिहली आहे,त्यात त्या व्यक्तीच्या विचारांपासुन ते उच्चारापर्यंत
मुगाची खिचडी आणि फोडणी
रामराम मन्ड्ळी.
मिपा वरील हे माझे पहिलेच लेखन. मिपची आणि माझी गाठ आन्तरजालावरती मिसळची पाकक्रुती शोधताना पडली. मिपा वरील अनेक पाकक्रुती पाहून या कट्याच्या प्रेमात पडलो. हिन्दुस्थानात लग्न होइपर्यन्त खाणवळीत पोट भरत होतो लग्न झाल्यावर बायकोच्या हातचे आयते पदार्थ गिळत होतो.
साइटनिमित्त देशाच्या बाहेर पडलो आणि खायचे वान्धे झाले. मग बोंबलत आन्तरजालावर पाकक्रुती शोधत हिण्डू लागलो. प्रवास शेवटी मिपा वर येउन थबकला आणि आम्हि इथेच वस्ति करयचे ठरवले. विश्वास ठेवा, मी प्रथम आठवडाभर मिपावर फक्त पाकक्रुतीच आहेत असे समजत होतो.
बंडू आणि मुखपुस्तकातले उरोजकर्क स्थितीसंदेश!
काही महिन्यांपुर्वीची गोष्ट. शनिवारची सकाळ, म्हणजे तसे दहा वाजून गेलेले, पण तरीही ती सकाळच. शुक्रवारी मध्यरात्रीपर्यंत ऑफिसात इमर्जन्सी रिलीजवर काम करून, आयटीतला माणूस झोपू शकेल तितपत, ढाराढूर झोपलेला बंडू रस्त्यावरच्या वाहनांच्या कर्कश कलकलाटाने जागा झाला. बिछान्यावर पडल्या पडल्याच त्याने कानोसा घेतला. स्नेहलता आयटीत असल्यामुळे स्वयंपाकघरातून पोहे-उप्पीट वगैरेचा खमंग वास येणे शक्य नाही हे माहिती असूनही उगाचच वेडी आशा लावून त्याने एक खोल श्वास घेतला.
राष्ट्रकुल:-प्रेक्षकांचा पाठिंबा आणि खेळाडू.
दिल्लीत चाललेल्या राष्ट्रकुल खेळांमधिल भारतीय खेळाडुंचे प्रदर्शन पाहुन संपुर्ण जगाने तोंडात बोटे घातली आहेत.खेळाडुंचे प्रदर्शन आणि भारताने केलेला उद्घाटन समारंभ व खेळांचे आयोजन यामुळे 2020 साली होणार्या ऑलंपिक स्पर्धाँचा प्रबळ दावेदार म्हणुन भारत पुढे आला आहे.
भारताची सर्वात जास्त शक्ती ही प्रेक्षकांकडुन मिळणारया पाठिंब्यात आहे.जेव्हा सर्व प्रेक्षक एका सुरात 'जितेगा भाई जितेगा,ईँडीया जितेगा.' आणि 'भारत माता की.....जय!' असे म्हणतात तेव्हा खेळाडू आपली पुर्ण क्षमता पणाला लावतो व त्यातुनच त्याची सर्वश्रेष्ठ कामगिरी होते.राष्ट्रकुल स्पर्धेत आपल्याला या गोष्ठीचा वारंवार अनुभव आला आहे.
परंतु काही ख
विभन्ग
खवळलेला समुद्र...
उत्थुन्ग अशा लाटा..
पण ...पण शान्त का किनारा...!!!!!
स्वच्छ स्वच्छ हा प्रकाश ...
सुन्दर असा चन्द्र...
मग ...मग का हिरमुसल्या चान्द्ण्या...!!!!
कळपा कळपात फिरणारे हे बगळे....
पण ...पण का गरुड हा एकटा...!!!!
कोसळणारा पाऊस..
चिम्ब भिजलेले मन ...
पण ...पण तरिही कोरडेच का आपण...!!!!
विचारान्गत झालेले हे मन...
गडबड्लेले हे मन....
पण...पण का मुक हे बोलणे...!!!!!
..................................................................कल्पेश इसई (२१ फेब्रुवारी २००५)
काव्यरस
पट्टा उर्फ विश्रामगडावर.....
नाशिकला एका खाजगी समारंभाचे बोलावणे आले व माझ्या डोक्यात बरेच दिवस मनात असलेला एक किल्ला करण्याचा प्लॅन भिरभिरू लागला. नाशिकला अर्थातच पुणे-मनमाड व्हाया नासिक रेल्वेनेच गेलो कारण २ घाटांतून दिसणारे सह्यपर्वताचे विलक्षण सौंदर्य. शनिवारी नाशिकला पोहोचलो. रविवारचा संध्याकाळचा समारोह आटोपला. तेव्हाच मामेभावाबरोबर सोमवार सकाळचा सिन्नर - घोटी दरम्यान असलेला पट्टा किल्ला पाहायाचा बेत आखून ठेवला. अर्थात इतरही गप्पागोष्टींबरोबर झालेल्या जागरणामुळे एकवेळ ट्रेक करणे रद्द करावे की काय असे वाटून गेले. पण किल्ला पाहायच्या ओढीमुळे आळसावर मात केली.
फुलपाखरु
एकदा मी एक फुलपाखरु झालो
पहिल्या मंजीली वरून खाली पडलो
भेटला मला एकदा सांडू
ज्याच्या डोक्यात नव्हता मेंदू
म्हणे मला तू कसा तुरू तुरू उदातोस
मे बोललो जसा तू डूर्रडूर्र हवा सोडतोस
सांडूला तेल लावायला आली त्याची बायको
तिच्या सोबत आली एक फुलपाखरीन
तिला घेऊन लपलो मी एका फुलात
तिच्या मागून आला तिचा बेवडा बाप
मला सुद्धा त्याने केला बेवडा
की मी झालो फुलपाखरूचा देवदास
आता माझी फुलापाखारीन परो गेली सोडून
आणि मे शोधली एक नवीन फुलापाखारीन
काव्यरस
माझी शब्दरचना
नाही ...नाही म्हणायचेच होते तुला ..
तर हसुनच का बोलली नाहीस....
दुर...दुरच जायचे होते जर तुला ...
निरोप का घेउन गेली नाहीस..
तुला साथ नव्हती द्यायची जरी...
सवली तरी सोडुन गेली असतीस...
मनातुन निघायचेच होते जर तुला..
मनात खोलवर का गेलीस..
अलगदच निघुन गेली असतीस...
तुझ्या आठवणी ओसरायला जन्मच अपुरा पडेल..
पण नविन आठवणी करायला तुच आता नसेन...
नको नको येऊ समोर कधी सय्यम माझा सुटेल..
कितीही म्हटले तरी तुझ्या १ झलकसाठी मन हे तरसेल...
गहिरे हे बोल...
घुमसट्लेले हे मन...
विचारव्नत हा कवि...
पण तरिही...पण तरिही ....का अपुर्ण ही कविता............... कल्पेश इसई..(१४ जानेवारी २००५)