लांबती हे श्वास हल्ली..सोबती घेवून जा... तू मला भेटायला ये..एकदा येवून जा! शेवटी आयुष्यही असते प्रवासासारखे... तू तुझ्या गावात थांबा तेवढा ठेवून जा! तो तसा आला नि गेला..वादळाच्या सारखा... पण मला सांगून गेला..दीप हो,तेवून जा! वाहते आहे अनावर,तू मला प्राशून घे... या नदीला सागराची वा दिशा देवून जा! सूर्य विझता रातही चालून येते नेमकी... तू नभीचा चंद्रमा हो..चांदणे लेवून जा! —सत्यजित

त्याची आणि तिची आज अचानक भेट झाली दोघांच्या हि डोळ्यांना एकमेकांची ओळख पटली त्याची आणि तिची कधी काळची घट्ट मैत्री होती एकमेकांना एकमेकांची हवीहवीशी सलगी होती पण आज मात्र ते होते एकमेकांसाठी जसे अनोळखी होती त्यांच्यात जवळ जवळ एका तपाची खोल दरी कधी काळी त्यांनी ही एकमेकांसाठी स्वप्न पहिली होती कधी काळी त्यांची ही राधा कृष्णा सारखी निखळ मैत्री होती पण आज राधा होती अनय ची आणि तो होता रुख्मिणीचा तरीही आज त्यांच्या नात्यातला एक रेशमी धागा तसाच होता आता त्यांच्या संवादात वैखरी ला देखील जागा नव्हती कारण डोळ्यांनी त्यांच्या कधीचीच परा वाणी साधली होती कि मैत्री पेक्षा हि पुढे अजून काही होते त्यां

चालता चालता जरा विसावे, दाट सावलीत जरा निजावे गंतव्यास अंतर बरेच बाकी, मागे वळून जरा पाहावे जे राहिले मागे ते विसरावे, जे आले सोबत ते घेत चालावे हरवले त्याची बेरीज कसली, मिळेल त्याचे आनंद असावे पडावे प्रश्न मनी अस्तित्वाचे, ह्या गूढाचे अर्थ कळावे अनंत आहे सागर बाकी, एकच अमृत घोट मिळावे निनाव १७.०३. २०१७