विडंबन

आमची प्रेरणा प्रसाद यांची अप्रतिम गझल नोकरांना जात कुठली, धर्म कुठला शेटजी आणि खोडसाळ यांचे तितकेच अप्रतिम विडंबन नोकरांना खाज सुटली, घर्म फुटला शेटजी माकडाची जात याची, मूढ कुठला केशवा जो तुम्हाला वाटला तो हा न इथला केशवा!

'पाडणे' जरी मी तुझे चुकवले होते तोंडावर अमुचे काव्य अपटले होते 'त्या' विडंबनाचे दुःख कराया हलके का उगीच नवखे शब्द प्रसवले होते? लक्षात ठेव ते शेर दोन फसलेले (तू मुळात नुसते शब्द बदलले होते) राहिल्यात मागे नकोनकोशा ओळी ते घाव मी जरी सर्व विसरले होते थेंबातलि कवने किती टपकली होती! पाऊस 'पाडणे' कुणा न जमले होते!! नको तुला रे शंकाच तुझ्या कवनाची! बघ खुळे पुन्हा ते लोक हासले होते!!

आमची प्रेरणा मिलिंद फणसेंना शीर्षक न सुचलेली गझल. लाटणे जरी मी तुझे चुकवले होते दारावर अमुचे तोंड अपटले होते साक्षीस ठेव हे दात दोन पडलेले तू मुळात ज्यांना जरा हलवले होते राहिल्यात मागे स्मृतिपोकळ्या आता ते घाव मी जरी सर्व विसरले होते 'ते' दुरावल्याचे दुःख कराया हलके मी मुखात नकली दात बसवले होते लीलया चघळले कर्वे मी जीवनभर ते ऊस सोलणे परी न जमले होते भ्रम,"केश्या"ला विडंबन आवडल्याचा रे खुळ्या, तुला हे लोक हासले होते !

आमची प्रेरणा प्रदिप कुलकर्णी यांची अप्रतिम कविता मी दुःख विसरण्यासाठी गातो गाणी... ................................................... ही नेहमीचीच हो माझी रामकहाणी...! ................................................... ही नेहमीचीच हो माझी रामकहाणी तोंडाचे माझ्या बघा पळाले पाणी ! ओढून इथे मज तिने आणले होते कोणी न तिथे हे,नीट जाणले होते... आहेच सखीही माझी खूप शहाणी ! काळोखच होता खरा...

माणुस १ यांच्या 'गजल' या गजलेच्या विडंबनाचा हा अजून एक प्रयत्न. केशवसुमारांचे (गजल) हे विडंबन वाचून मलाहि त्या सुंदर गजलेचा विडंबन पाडण्याचा मोह झाला.

आमची प्रेरणा माणूस१ यांची सुरेख गज़ल मंदसा अन, निर्विकारी , बाज होता पण तरी ही जाहला आवाज होता पादला तो शांतपणे बघ दोन वेळा काय हा खाऊन आला आज होता? पाडले मीही प्रयत्ने काव्य थोडे पण विडंबन हाच माझा बाज़ होता आग शब्दांतील कसली डोंबलाची खानदानी आमचा तो माज होता तोंडदेखी वाहवा केली न माझी येव्हढा का तो कवी नाराज होता? लाथ थप्पड ह्या अशा आभूषणांनी सजवला नेहमीच अमुचा साज होता मी कशाला रोज त्या जातोय वाटे ? हेच उत्तर, "माल गर्रेबाज होता" !

बिनचेहर्‍याच्या अफाट शहरात होता मला एक जीवलग मित्र जणू हरवलेल्या माणसांमधलं माझं रंगभरलं हिरवं चित्र तो मला आवडायचा अन मीही, त्याला आवडायचो फार चर्चा, मस्करी, थट्टेला पूर यायचा अपार... पण हळूहळू दिवस सरले... पाहता पाहता वर्षही सरलं... माझ्या मित्राचं मी तोंडही नाही पाहिलं हे तेव्हा कुठे मला आठवलं! आम्ही आता नव्हतो नवथर पोरं कालची कसल्याशा ओझ्यांनी होती पाठ आमची वाकली नाव, पैसा आणि प्रतिष्ठा यांचा होता खेळ खेळता खेळता नुरला मित्रासाठी वेळ...

आमची प्रेरणा अदितीताईंची कविता काल सांगावा मिळाला.... घालते डोळा मला ती दाबते ओठास दाती काय रे येतोस का तू सोबतीला सांग राती पाहुनी घायाळ झालो पण पुढे झाली न छाती वेळ नुसता खर्च झाला गवसले काही न हाती सोड असले नाद सगळे "केशवा" होईल माती --केशवसुमार (माघ शु.१ शके १९२९, ८ फेब्रु. २००८)

सांग मला रे सांग मला व्हीस्की आणखी रम यातुनी, कोण आवडे अधिक तुला? व्हीस्की दिसते गोजिरवाणी, थोडा सोडा थोडे पाणी बर्फ टाकूनी मजेत प्यावी, ग्लास भिडवूनी ग्लासाला व्हीस्की आवडे अधिक मला ! गोजिरवाणी दिसते व्हीस्की, परंतु असते भलती रिस्की सकाळ होता डोके चढते, जाउ न देई कामाला ! आवडते रे रम मला ! काळी, सावळी असते रम, थंडीमध्ये करी गरम कोल्यामध्ये मिसळूनी घेता, कळे न काही कोणाला रम आवडे अधिक मला! थंडीमध्ये करी गरम, नशेत नसतो काही दम व्हीस्की पिता विमान उडते, सुसाट जाई आभाळा व्हीस्की आवडे अधिक मला ! व्हीस्की पिता भान न उरते, भेदभावना सारी सरते व्हीस्की पिउनी मालक करतो, सलाम रात्री गुरख्याला व्ही

आमची प्रेरणा अजब यांची सुरेख कविता आपण... काव्य स्वतः कशा करावे आपण? आयत्या जमिनी या कसावे आपण... कुणी जरी प्रतिसाद टाकले नाही; विडंबन हे पाडत रहावे आपण... लिहिणार्‍याचा कुठे का दोष असतो? वाचकालाच दूषण द्यावे आपण... इतरांसाठी थोडे आपण लिहितो? मनी येईल ते खरडावे आपण... असेल चुकले कधी कधी अपुले पण मान्य कशाला ते करावे आपण?... 'केश्या' मेल्या तुला कसे ना कळते किती जगाला इथे छळावे आपण...