कथा

भाग १

आजचा दिवस मह्याचा होता. एका साखळीचोराला त्याने पाठलाग करून पकडले होते! कॉलनीमधले सगळेजण मह्याच्याभोवती गोळा होऊन त्या प्रसंगाचं मसालेदार वर्णन त्याच्याकडून ऐकत होते.
"मस्त काम केलस रे! पण तो बरा सापडला तुला!" गर्दीतला एक जण म्हणाला.
मह्या हसला,"अरे, घाबरून पळत सुटलं होत येड, स्वताच पडलं तोंडावर! वाटेतला दगड दिसलाच नाई आंधळ्याला!" गर्दीत हशा पिकला. मह्यानीपण खुशीत बाजुच्याला टाळी दिली!

भाग पहीला :
गणू

---------------------समाप्त-----------------------
दोघं नव्वीत गेलेत. ती त्याच्याच शाळेत जाते.
तो सायकलवर- ती चालत.
तिचे वडील साखर कारखान्याच्या गव्हानीत जीव धोक्यात घालून कोयत्याने ऊसाच्या मोळया तोडायचं काम करतात. दिवसाला 50 रुपये.
---म्हणून ती शाळेत चालत जाते.
त्याचे वडील त्याच कारखान्यात अकाउंट ऑफिसमधे बऱ्याच पगारावर आहेत.
---म्हणून तो शाळेत सायकलवर जाऊ शकतो.
ही पूर्ण गोष्ट -म्हटलं तर खुप टिपिकल आहे.
म्हटलं तर घायाळी.

[शतशब्दकथास्पर्धा] भेट
चर्चच्या न्यूइयर पार्टीत शिरतच तिने त्याचे लक्ष वेधले. ती त्याच्याकडे ओळखीचे हसत होती.
पार्टीतल्या लोकांशी बोलत तिच्यापर्यंत येताच तिने उठून त्याचे स्वागत केले.एव्हाना थिरकू लागलेल्या डान्सफलोअरवर त्यांनी प्रवेश केला.धून संपली.
ड्रिंक्सचे ग्लास हातात घेऊन विसावले.अचानक ती म्हणाली ,”थोडावेळ बाहेर फिरायचं?”
त्यालाही ओळख वाढवायचीच होती. दोघे बाहेरच्या बागेत बाकावर बसले.गप्पा रंगल्या.हातात हात आले.नववर्षाच्या गार वाऱ्यात तिचा हात जास्तच थंड लागल्यामुळे त्याने आपला कोट तिच्या अंगावर पांघरला.पहाटे तिला घरी पोचवले.

द स्केअरक्रो भाग १९

द स्केअरक्रो भाग २० (मूळ लेखक मायकेल कॉनेली)

न्यूजरूममधून बाहेर पडून मी माझ्या गाडीत बसलो, तेव्हा मला जरा बरं वाटलं. एकेकाळी हीच न्यूजरूम सोडून घरी जायलाही मी तयार नसायचो. कधी घरी गेलोच, तर दुसरा दिवस कधी उजाडतोय आणि मी कधी ऑफिसला जातोय असं व्हायचं मला. पण ते दिवस आता इतिहासजमा झाले होते. क्रेमर आणि त्याच्यासारख्या कॉर्पोरेट लांडग्यांनी तिथे उच्छाद मांडला होता. मला तिथून बाहेर पडायलाच हवं होतं.

शतशब्दकथा स्पर्धेत मी देखील एक कथा दिली होती. त्या कथेचा पुढचा भाग शतशब्दकथा रुपात न देता संपूर्ण कथा हिते देत आहे.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

सन 1975 च्या आसपासचा काळ

आशु मोठ्या खुशीत घरी येउन पोचला व त्याने गाडी पार्क केली .आजची राउंड त्याला चांगलीच फायदेशीर ठरली होती .
दुसरया दिवशी कॉलेजला गेल्यावर त्याने आपल्या सर्व मित्रांना कालची घटना मोठ्या रुबाबात वर्णन करुन सांगितली . मित्रांनीही मग त्याला गोड बोलून आणखी हरभरयाच्या झाडावर चढवले .
' काय राव , आधीच नविन गाडी , त्यात , तु तर आता सरांचा खास आदमी झाला कि बे'
'आता काय सबमिशन , टर्म वर्क सगळीकडे एकदम जोर आहे गडयाचा , काटाच किर्रर '
'अबे, जरा आपल्या गरीब दोस्तांना चहा पाणी तर दे , काढ कुट्टा '
अशा रितीने सर्वांनी आपली त्या दिवसाची चहा नाश्त्याची सोय करून घेतली .

आशु आज भलताच खुशीत होता . नुकतीच त्याच्या बाबांनी एका प्रसिद्ध कंपनीची अलिकडेच लाँच झालेली फोर व्हीलर घेतली होती . आज रविवारचा सुट्टीचा दिवस . त्यामुळे आशुने हट्ट धरला होता 'आज मी नव्या गाडीवरुन एक राउंड मारुन येणार '. अखेर आई बाबांनी त्याला परवानगी दिली. तरीही निघताना आईने त्याला बजावले ' आशु , गाडी जपुन चालव . आणि फार लांब जाउ नकोस'. आशुनेही प्रॉमिस दिले 'हो आई .मी विजय चौकापर्यंत जाउन परत येईन.'

पूर्वार्ध

ती चमकून वळली. त्याच्या चेहऱ्यावरची काळजी पाहून तिला खुदकन हसू आलं. तिनं खुलासा करताच तोही हसू लागला.
त्यानंतरच्या तासाभरात ती दोघं नक्की काय बोलली कोण जाणे पण आयुष्यात प्रथमच ती इतकी मोकळी होत होती. स्टेशनवर उतरून थॅन्क्स म्हणून ती वळणार इतक्यात …
" जस्ट इन केस " म्हणत कुठल्याशा कार्डवर त्यानं नंबर लिहून दिला आणि ट्रेन सुटलीच.

झालं ते इतकंच.

लोकमान्य

आम्च्या बाई मस्स कड्डक
मारत्यात, अंगठे बी धराया लावत्यात
अतल्याने बोरं खाल्ली आनि बिया टाकल्या बाकाखाली.
मी बी खाल्ली पन बिया घातल्या खिशात. झाड लावनार.

मंग बाई आल्त्या वर्गात इंस्पेक्टर सोबत.
कचरा बघुन भडकल्याच. पन बोलाल्या नाहित साहेबासमोर.

साहेबाने म्हया इचारले "आज २३ जुलाई म्हंजे काय माहितीये का?"
म्या म्हनलो "माहित नसायला काय झालं? आज लोकमान्यांचा वाढदिवस." टिळकांची गोष्ट बी सांगितली.
मास्तर खुष. चॉकोलेट देउन गेले निघुन.