कलपना आवडली, असेच बकर्‍याचे, मनोगतही लिहिता येईल, पैजारबुवा,

ऊत्तम

मूळ कविता आणि विडंबन दोन्ही मस्तं !

छान!!!

वाचण्यास उत्सुक आहे. एकदा कवीतेस धुमारे फुटले,तिलाही अर्थाची गोडी लागली. आपणही बालक होवून बागडाव, आपल्याला वाचकाने कडेवर घ्यावं,लाड करावे, आचरटपणा केला तर रागवावे आणि खोडकरपणा हसून हसून स्विकारावा. कवितेचे मनोगत मी कितीही लयात आणि तालात असली तरी विडंबन होण्याचं प्राक्तन चुकणार नाही! केशवकुमार तावडीतून केशवसुत सुटले नाहीत,मी तर अगदीच परावलंबी. तुझ्या शब्दांच्या कपड्यात बांधून कधी अंग उघडे,तर कधी अंग तोकडे. जुळवलेल्या जिलबीला चकलीचा खमंगपणा आणायचा तुझा अट्टहास असेलही. पण हे कविश्रेष्ठ कविता आणि पीठाची गिरणी यात फरक आहे रे. गिरणीत कामाला असलेल्या इसमाच्या सर्वांगावर पिठ पेरणी असते त्याच्याकडून आपलेच दळण आणायला लोक येतात. तुझ्या काव्याच तसं नाही वाचकाला आवडली तर तो घेउन जातोच जातो पण सुगंध चार ठिकाणी नक्की शेअर करतो. आणि तरी तुझी कवीता तुझ्यापाशी शाबूत असते कारण तीच पीठ झालेलं नसल्यानेच ती तुझ्याच अंतरंगात विरघळून गेलेली असते ती तू सुद्धा कधी काढू शकत नाहीस,झटकण्यासाठी!! कविता तुझीच आहे फक्त तिला नैसर्गिकरीत्या फुलू दे,बाकी अर्थ,गेयता सारं फिजूल आहे आणि समीक्षक तो तर फितूर आहे का फिदा तेच कुणालाही कळले नाही... वाचकांची पत्रेवाला नाखु

मुळ कविता आणि प्रतिसाद दोन्ही खुप छान. आवडले

खिलजी ची आवडलेली पहिला वहिली कविता ....

मूळ कविता आणि विडंबन दोन्ही आवडले.

सर्पणाला एकदा पालवी फुटली म्हणूनच, "सुक्याबरोबर ओले जळते" ही म्हण तयार झाली