अथक भरुन आलेल्या आभाळाने स्वत:चेच वजन असह्य होऊन बेधुंद कोसळणार्‍या पावसाच्या रुपाने जमिनीवर धाव घ्यावी तशी, बिरुटे साहेबांच्या काव्य प्रतिभेने मिपावर धाव घेतली!!

छान मुक्तछंद साधलाय प्रा.डॉ. अजून कविता येऊदेत.

चतुरंग

कविता आपोआपच झरते. झरते तेव्हा एकाकीच असते. त्या झर्‍याचा झुळझुळ आवाज ऐकून पांथस्थ येतात आणि तृप्त होऊन जातात.

प्रयत्नही करुनही समजत नाही कविता
तेव्हा होणारा निर्मळ आनंद
माझ्या आयुष्याला सुखावतो.
ही मंगलता बहरत जाते,
अनंत काळापर्यंत.

सुखाने लपेटलेल्या आयुष्यातुन
कवितेला लाथाडून चालतांना
एकदा तरी विचार घोळुन जातोच
ह्या गुदमरवणार्‍या कविंचे काय करायचे?

अजुन सुख गोळा करुन आल्यावर
मीच मला समजावतो
रंजले, गांजले, रोगी
पिडीत, पछाडीत व इतर
सगळ्यांची काळजी घेणारेय
वेलूचे मनोगत, तात्याबाचा मिपा
तु लेका निवांत रहा..

अहो सर - अर्थ पोहचला... पण मला विचाराल तर तुम्ही साधे सरळ लिहिता तेव्हा शब्द आणि गोडी मनात तासनतास गुणगुणत राहते.

(अकव्य)लव्य

निर्वासित वेदनांच्या गोंगाटात
दारावरुन परत फिरलेल्या शब्दांसहीत,
माझी कविता एकाकी असते.

या ओळी खास आहेत.

झपाटणारी कल्पना आहे, पण तिला मूर्त करायला समर्थ शब्द नाहीत. अशी घालमेल चितारली आहे बिरुटेसरंनी.

त्या अस्वस्थतेतून आणखी स्फुरण येत राहो!

... करून जाणारी रचना...
अभिनंदन...
बर्‍याच काळानं मुक्तछंदात काही चांगलं वाचायला मिळालं...
अधिक मागणी करीत नाही. कारण हा मागणी तसा पुरवठा यातला प्रकार नाही.

ऐनिलिसिस करता येत नाही
गुदमरलेल्या श्वासांचा.

आभाळ भरुन आल्यावर
मी डोकावून पाहतो,
निर्वासित वेदनांच्या गोंगाटात
दारावरुन परत फिरलेल्या शब्दांसहीत,
माझी कविता एकाकी असते.

फारच छान. खूप आवडले.

(एकाकी)बेसनलाडू

चक्क प्राडॉ कविता करतात? बाब्बो !