झकास! मी पक्षी प्रेमी नाही, पण ४ वर्षापूर्वी मुंबईच्या उपनगरात रहायला गेल्यावर. पोपट, बुलबुल, दयाळ, साळुंखी आणि खारुताई यांची फार जवळून ओळख झाली. कारण हे सगळे पाहुणे आमच्या खिडकीतून दिसतात. मुंबईत ते दुर्मिळ! शिवाय बर्‍याच वेळा पहिलंय, कावळे अशा पक्षांना झाडावरून हुसकून लावताना. (चु.भु.द्या.घ्या.) कावळा आणि कबुतर मात्र माणसांना फारशी घाबरत नाहीत, कावळा थेट हातातून चपातीचा तुकडा पण घेऊन जातो. दुधाच्या साईसाठी तर कावळे फार झोंबाझोंबी करतात. खिडकीत ठेवलेले तांदुळ टिपताना, चिऊताई आपापसातच जास्त भांडतात असं वाटतं. (खिडकीत येणार्‍या-दिसणार्‍या पक्षांच्या निरिक्षणावरून केलेले अनुमान)

तुम्ही खरोखरच भाग्यवान आहात (अगदी टाटा बिर्ला पेक्षाही). तुमचा "मैत्र!" लेख आवडला! पुण्यात राहता का तुम्ही? कदाचित, म्हणून तुमचा परिसर पक्षीसमृद्ध असावा?