गणेशा, सुंदर कविता रे,
पण विडंबन पाडण्याचा मोह आवरता आला नाही.

कोण येथे कविवर्य?
गळाठून गेले धैर्य
कविता पाडत असताना
नष्टच झाले शब्दाश्वैर्य

जाहला शब्दांचा अंधार
निसटले यमकाचे वैदुर्य
कवित्वाची ताकद जाणतो
जुळवूनी वाक्ये आचार्य

शब्दकळांत डुबले सत्व
कळले कोणास स्वरगांभिर्य
कागदाचेच बोळे करितो
पाडूनी जिलब्या अनिवार्य

कडव्यांचा नुसता बाजार
कवितेचे हरवले माधुर्य
यमकातच सार्थकता मानतो
जाणूनी मीच कविवर्य

(विडंबन आताच प्रकाशित, नविन काव्य सुचत नसल्याने फक्त कविता वाचताना आपलेही एखादे विडंबन त्यावर असावे या भावनेमुळे नुकतेच येथे देत आहे. गोड मानून घ्यावे)

छान आहे कविता, विडंबन आता पाहीले. मस्त झालेय