फक्त ५ रुपयांसाठी.....

भुक अन तहान .. शेवटची शाश्वत सत्यं !

-
(भुक काय असते ठावुक असणारा) आंद्या

अवांतरः मदनराव ते फळ होते कोणते मग ? चव कशी होती ?

छ्या! वरील हकिकत वाचून उदास वाटले...

तात्या.

एवढच म्हणु शकतो.आणखी काय.
चांगला लेख.

आपलाच,
मनोबा
(उपाख्य साठ्यांचे (नाठाळ) कार्टे)

लेख चांगला झाला. चटका लावून गेला तूझा अनूभव.

इतकं सत्य सोसवत नाही.
बरोबर बोललास मनोबा.

कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं
: कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये.
-इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

खूप वाईट वाटलं वाचुन्...
मी कधी निरली ची फळं पाहिली नाहीत रे कशी होती ती?
(५ रु वाचवण्यासाठी रिक्षा ऐवजी बस ने जाणारी)
वरदा

कोकण भागात इतर भागा॑पेक्षा गरिबी जास्त आहे, मी एकदा पालीला गेले होते, कोकणातील पाऊस कसा असतो ते माहितच असेल ,तेव्हा एक वयस्कर बाई फक्त अ॑गावर गोनपाट गु॑डालुन बसली होती, मला माझ्या मैत्रीणीला ते पाहुन खुप वाईट वाटले, आम्हाला आमची आजी डोळ्यासमोर आली, आणि आम्ही दोघीही तीच्याकडे गेलो आणि पैसे दिले आणि साडी घे म्हणुन सा॑गितले, पण तीने काय पोटाला आहे का म्हणुन विचारले तेव्हा आमच्याकडे खाण्याचे काहीच नव्हते. आणि आम्ही ते आणुन ही दिले नाही कारण आम्हाला उशीर होत होता, आणि अगोदरच पैसे दिले असल्यामुळे खाण्यासाठी आणखी पैसे देणे गरजेचे वाटले नाही. पण तीचा तो सुरकुत्या पडलेला चेहरा अजुन डोळ्या समोरुन जात नाही.

अगं अशा कितीतरी आज्या न्यूजर्सीत सुद्धा दिसतात...४ इंच बर्फ पडलेला असताना नायलॉन च्या सुळसुळीत साड्या आणि कुठलंही जॅकेट न घालता भाजी कणीक उचलून आणत असतात्..मी एकदा दया येऊन विचारलं तर म्हणाली इथे दोन वेळा खायला तरी मिळतं थंडी परवडली पोटाची भूक सहन होत नाही...तिथे भारतात १५ दिवस काहीही न खाता काढलेत त्यामानानी हे सुख आहे म्हणे.....

>>अगं अशा कितीतरी आज्या न्यूजर्सीत सुद्धा दिसतात...४ इंच बर्फ पडलेला असताना नायलॉन च्या सुळसुळीत साड्या आणि कुठलंही जॅकेट न घालता भाजी कणीक उचलून आणत असतात्..मी >>>एकदा दया येऊन विचारलं तर म्हणाली इथे दोन वेळा खायला तरी मिळतं थंडी परवडली पोटाची भूक सहन होत नाही...तिथे भारतात १५ दिवस काहीही न खाता काढलेत त्यामानानी हे सुख >>आहे म्हणे.....

१५ दिवस न खाता, बाप रे, मला तर एक दिवसाचा उपवास पण सहन होत नाही.

..उजेडा॑त पाह्यच॑य काय..दरीद्र्य॑च ना?" अ॑तू बर्व्याचे को॑कण अजून तसेच आहे हे वाचून वाईट वाटले..

इथले गुजराथी लोक अशा खूप बायकांना इल्लीगली आणतात गावकडून्..कसं ते मला नाही माहित्..पण त्यांना त्यांच्या बिझनेस साठि कुठलीही कुरकुर न करता काम करणारी अशी माणसं लागतात मग एकदा खर्च करतात आणि त्यांना आणतात इथे परत कधीही न जाण्याच्या अटीवरच...आणि एकही पैसा पगार देत नाहीत फक्त दोन वेळेचं उरलंसुरलं जेवण...पण तेही त्या बायकांसाठी खूप असतं...

तीने तुमच्या कडून काकडी का मागीतली? तिला तिच्याजवळ असणारी फळं सुदधा खाता आली असती ना?

रवी.

..उजेडा॑त पाह्यच॑य काय..दरीद्र्य॑च ना?" अ॑तू बर्व्याचे को॑कण अजून तसेच आहे हे वाचून वाईट वाटले..

नुकताच याच विषयावरती नारायण राण्यानी विलासरावाना मन्त्रीमन्न्डळाच्या बैठकीत मारलेला टोमणा आठवला. 'सिन्धुदुर्ग जिल्ह्याचे दर डोई उत्पन्न नान्देड आणि विदर्भ - मराठवादड्यातील इतर जिल्ह्यान्पेक्शा जास्त आहे'

त्यामुळे कोकण अजुन गरीब आहे हे पटायला थोडे अवघड जाते.

आपला,
ओम फट स्वाहा....
तात्या विन्चू

अहो, कोकणातच काय, मुंबईच्या आसपासच्या आदिवासी पाड्यावर सुद्धा अशीच परिस्थिती आहे. डोंगरमाथ्यावर हिंडताना आदिवासींच्या पाड्यातून येणं जाणं होतं. वाटेत एखादा कातकरी दिसतो. त्याची अवस्था काही फार चांगली नसते.
मित्रासोबत नेरळ हून नाखिंडला जात होतो. अर्धा पहाड चढल्यानंतर पायवाट ओळखू येईना म्हणून मित्राच्या सल्य्या नुसार एका उंच जागेवर झाडाच्या थंडगार सावलीत ताणून द्यायचा विचार सुरू होता. खाली दरीत आदिवासी पाडा दिसत होता. जेवून झोपावं म्हाणून जेवणाचा डबा उघडला. दिवाळीचे दिवस होते. त्यामुळे डब्यात लाडू, करंज्या, चकल्या, शंकरपाळ्या असला फराळ होता. नेरळहून वडे बांधून आणले होते. ते खाणार एवढ्यात एक कातकरी चालत जाताना दिसला.
अंगात जुना पुराणा, फाटका, जीर्ण झालेला, जागोजागी फाटलेला, मळकटलेला कुर्ता, कंबरेला एक फडकं नुसतच गुंडाळलेलं. गवत कापायची एक विळी कमरेला बांधलेली. अनवाणीच. चेहरा उन्हातान्हात फिरून रापलेला.
त्याच्या जवळ गडावर जाण्याची पायवाट विचारली. चौकशी झाल्यानंतर वडे खायची विनंती केली. त्याने ते काही न बोलता खल्ले. आमच्या जवळचे पाणीही दिले. असाच बसून राहिला होता. त्याच्या बरोबर गप्पा मारायला सुरवात केली.
"पावसाळ्यात जेवण काय बनवता घरी?"
"पावसाळ्यात काय जंगलातली खेकडी पकडतो त्याचं कालवण खातो. जंगलातल्या रानभाज्या असतात त्या खातो. पावसाळ्यात थोड्या जमीनीवर तांदूळ पिकवतो."
"दिवाळीत विशेष काय बनवता का?"
"बनवतो तर."
"काय बनवता?"
"बाजारातून कडधान्य आणतो. त्याची उसळ बनवतो"
मला आश्चर्य वाटलं. सणासुदीला कडधान्याची उसळ? या कडधान्याला मी तर नेहमीच नाक मुरडतो.
"कधी चकल्या, करंज्या बनवता का?"
"नाही बुवा"
मी माझ्याकडच्या चकल्या, करंज्या, लाडू त्याला दिल्या. त्याने ते सर्वच आवडीने खल्लं. जाताना वडे ठेवलेला कागद व्यवस्थित बाधूंन घेऊन जाऊ लागला. का विचारले तर म्हाणाला, "वड्यातली चटणी फार छान लागते. घरची माणसं खातील".

मला फार वाईट वाटलं. सणासुदीला कडधान्याची उसळ खाणार्‍यांनी जीवनाकडून काय अपेक्षा कराव्यात?
आणी ही अवस्था मुंबईपासून काही किलोमीटर अंतरावरच्या आदिवासी पाड्यावरची. दुर्गम पाड्यांवर काय असेल त्याची तर फक्त कल्पनाच केलेली बरी.

घारापुरी बेटावर एका आदीवासी आजी कडून एक कळशीभरून प्यायचं पाणी घेतलं. जाताना तिने आमचं जेवणाचं खरकटं सांडलेले वर्तमान पत्राचे कागद जमा करून घेतले. का विचारले तर म्हणाली. हे असले कागद आम्हाला कुठे मिळत नाही हो. मिळतात तेव्हा साठवून ठेवतो!!!

इकडे इंदूरमध्येही तीच परिस्थिती आहे. इथल्या कुठल्याही खायच्या जागी म्हणजे छप्पन दुकान, सिख मोहल्ला आणि सराफा इथे कुठेही गेल्यावर तोंड वेंगाडून मागणारी लहान मुले, बायका दिसतात. आतून पिळवटून येतो. त्यांच्यासमोर खायला पण कसं तरी वाटतं. आपल्याला बरे पैसे मिळतात याचीही कधी कधी लाज वाटते. माझ्या ओळखीत एक सामाजिक कार्यकर्ते आहेत. सुरेश तांबोळी नावाचे. माझ्या परीने शक्य तेवढी मदत मी त्यांना करतो. त्यांचे वय ७२ आहे. कोकण रेल्वेत इंजिनयर होते. पण समाजासाठी काही तरी करण्याचा त्यांना ध्यास आहे. म्हणून नोकरीत असतानाही ते इगतपुरीत गरीबांसाठी मोफत शिकवण्या घ्यायचे. आता सध्या ते इगतपुरीजवळ गरीब मुलांच्या शिक्षणासाठी एक मोठा प्रोजेक्ट उभारताहेत. त्यासाठी काही बांधकामही झाले आहे. याशिवाय पनवेल तालुक्यात खेडोपाडी त्यांनी बालवाड्या सुरू केल्या आहेत. इगतपुरी तालुक्यात ज्ञानदीप मंडळांचे जाळे विणले आहे. बरेच काही काम त्यांनी केले आहे. त्यांच्या नव्य प्रकल्पाबद्दलची माहिती येथे वाचायला मिळेल.
http://bhochak.mywebdunia.com/2008/01/28/1201512480000.html

इकडे इंदूरमध्येही तीच परिस्थिती आहे. इथल्या कुठल्याही खायच्या जागी म्हणजे छप्पन दुकान, सिख मोहल्ला आणि सराफा इथे कुठेही गेल्यावर तोंड वेंगाडून मागणारी लहान मुले, बायका दिसतात. आतून पिळवटून येतो. त्यांच्यासमोर खायला पण कसं तरी वाटतं. आपल्याला बरे पैसे मिळतात याचीही कधी कधी लाज वाटते. माझ्या ओळखीत एक सामाजिक कार्यकर्ते आहेत. सुरेश तांबोळी नावाचे. माझ्या परीने शक्य तेवढी मदत मी त्यांना करतो. त्यांचे वय ७२ आहे. कोकण रेल्वेत इंजिनयर होते. पण समाजासाठी काही तरी करण्याचा त्यांना ध्यास आहे. म्हणून नोकरीत असतानाही ते इगतपुरीत गरीबांसाठी मोफत शिकवण्या घ्यायचे. आता सध्या ते इगतपुरीजवळ गरीब मुलांच्या शिक्षणासाठी एक मोठा प्रोजेक्ट उभारताहेत. त्यासाठी काही बांधकामही झाले आहे. याशिवाय पनवेल तालुक्यात खेडोपाडी त्यांनी बालवाड्या सुरू केल्या आहेत. इगतपुरी तालुक्यात ज्ञानदीप मंडळांचे जाळे विणले आहे. बरेच काही काम त्यांनी केले आहे. त्यांच्या नव्य प्रकल्पाबद्दलची माहिती येथे वाचायला मिळेल.
http://bhochak.mywebdunia.com/2008/01/28/1201512480000.html

या संकेतस्थळाला मिळालेल्या हरेक टिचकीतुन १ कप धान्य गरिबांना देण्यात येते असं वाचलय.
आपलाच,
मनोबा
(उपाख्य साठ्यांचे (नाठाळ) कार्टे)